Laat ek jou liefhê – Annarie Linde

Laat ek jou liefhê_high res

“Ai, Josie, wil jy nie liewer vir jou broer wag nie?”

“Nee Katryn, nou. Gryp die dag!” Josie sleep die leertjie agter die toonbank in en Katryn moet padgee, met haar boek en al. Sy dink duidelik nie daar is nou tyd vir prente ophang nie. Intussen stap Josie weer terug en gaan staan voor die toonbank. Sy korrel met die oog.

“Katryn, staan daar en hou jou hand net daar. Net bokant daardie merk moet ek die spyker inslaan.” Katryn staan weer gedwee reg, hou haar oë op Josie en skuif haar hand soos Josie beduie.

“Jy lyk nogal mooi vanoggend in daardie rokkie.”

“Dink jy so?” Josie kyk ’n oomblik af na die geblomde nommertjie, miskien meer van ’n strandrokkie, kort, bokant die knie, en koel, skouerloos, maar sy dra ’n pienk bolero’tjie bo-oor.

“Ek dink dit gaan warm wees vandag. Bergwind.”

“Nou ja, jy lyk amper soos een van Sue se cupcakes, die ene pienk en blomme.”

“Ag nee, Katryn, dit klink nie soos besigheid nie!” Josie lag vir Katryn wat opreg en eerlik is soos gewoonlik, maar dis dalk nie wat ’n jongmeisie van ses en twintig wil hoor nie. Soos ’n cupcake!

“Ek bedoel maar net, jy lyk sag en vroulik. Daardie kakie wat jy plaas toe dra, is mos glad nie so nie.”

“Nou ja, solank ek net nie outyds lyk nie!”

Josie het intussen met die leertjie opgeklim. Sy besluit om die hakie ’n bietjie hoër in te slaan as wat sy oorspronklik beplan het, en strek boontoe. Versigtig hou sy die spykertjie vas en slaan met mening.

“Verdeksels!” Die eerste een is skeef.

“Gee nog aan, Katryn.” Sy hou haar hand uit, maar Katryn kyk anderpad.

“Josie . . .” Katryn kyk na die deur, haar stem dringend.

“Wat nou? Katryn, gee aan.” Maar Katryn het reeds die spykers op die toonbank neergesit en stap om.

“More, Meneer, kan ons help?”

Josie draai haar bo-op die leertjie om en verloor byna haar balans. Teen die helder sonlig buite sien sy die silhoeët van ’n man wat sy nog nooit van adamskant af gesien het nie. Sy gesig kan sy nie sien nie, net die buitelyn van ’n skralerige figuur met ’n wilde bos hare en die sonlig van agter soos ’n rooi stralekrans. Wie op aarde?

“Is dit die plek dié?” Diep stem, maar beslis ontevrede en geïrriteerd.

Katryn staan nader.

“O, dis die melkterte!”

Die man het ’n groot plat boks wat aan die een kant oop is in sy hande. Soos hy nader kom, lyk dit of die terte gaan gly, maar net betyds herwin hy sy balans.

“Oppas, Meneer!” kom dit van Katryn. Josie staan nog steeds op die leer. Hier van bo af sien sy die ontevredenheid op die skraal gesig.

“Is dit die plek dié?”

Sy stem is net so ontevrede, en Josie raak meteens selfbewus oor haar kort rokkie en haar kaal bene so hoog op die leer. Sy sien darem hoe die man ten spyte van sy ontevredenheid twee keer kyk.

“Wie stuur jou?” Josie het reeds Mynie se melkterte herken, die goue skilferkors en die verleidelike vulsel wat nog dril, maar sy probeer haar waardigheid en kalmte herwin. “Mynie?”

“Ja, Mynie.” Hy plak die boks op die toonbank neer.

“Is daar nog?” wil Katryn weet. Hy is egter reeds by die deur uit, en toe sien Josie eers Mynie se blou stasiewa waarmee sy altyd die terte kom aflewer. Hy is gou terug.

“Daar’s nog!” Hy klink beskuldigend.

Toe hy die laaste paar inbring, moet hy dit op een van die tafeltjies in die koffiewinkel self neersit.

“Ek weet nie hoekom sy dit dóén nie!” sê hy vererg.

“Wat doen nie, Meneer?” vra Katryn beleefd.

“Hierdie verd . . . hierdie terte bak nie. Hoekom bak my ma melkterte vir ’n winkel soos dié?”

Josie se innerlike vrede wankel. Sy voel hoe iets in haar begin roer, hoe sy haar vererg en die bloed opstoot in haar nek. Tog antwoord sy koelweg, nogal professioneel, dink sy.

“Wat is die probleem, meneer Bruwer, aanvaar ek, as jy Mynie se seun is? Is dit dat jou má bak, of dat sy mélkterte bak en nie beskuit nie, of dat sy bak vir ’n winkel soos hierdie?”

Josie is agter die toonbank uit en kyk die man vererg op en af. Ongelukkig is hy ’n ent langer as sy. Katryn is reeds besig om die terte op die rak te pak en kyk anderpad.

Pleks dat hy stilbly, antwoord hy. Heeltemal onvanpas na Josie se sin.

“Dis so kleindorps, so outyds, so ánders as wat sy ooit gedoen het.”

“Outyds? Kleindorps?” Josie moet na haar stem soek, so ergerlik is sy. “Jy is duidelik oningelig oor hierdie bedryf. En dis nogal jou ouma se resep wat jou ma gebruik, weet jy?”

“Presies dit wat ek sê! Outyds. My ma was nog nooit so ’n … so ’n ouma-huisvrou-tipe nie! Buitendien, sy hóéf dit sekerlik nie te doen nie. My pa sorg tog goed vir haar.”

“’n Mens doen nie altyd dinge net vir die geld nie! Buitendien, hoe weet j’y, meneer Bruwer?” Josie is nou behoorlik op dreef. “Wanneer laas was jy hier dat jy weet wat in haar lewe aangaan? Hoekom gaan vra jy haar nie self nie? Arme Mynie, om uit te sien na haar seun se kuier en dan is hy dikbek as hy haar met iets moet help. Tussen hakies, hoekom is jy vandag al hier? Was jy nie veronderstel om môre eers hier aan te kom nie?”

Ten spyte van haar verergdheid, merk Josie die aantreklike skraal gesig, die fyn hoenderspoortjies langs die donkerbruin oë, die langerige hare wat teen die son nog steeds lyk soos ’n stralekrans, die stoppelbaard.

“Dít, Juffrou, is nie jou saak nie, maar jy is reg, ek sal my ma vra.”

“Sê sommer vir haar sy hoef jou nie môre lastig te val met die bestelling nie. Ek sal dit self kom haal.”

“Skerp tong, swak besigheid!” Hy draai om en stap uit.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s