’n Reënboog vir Mouette – Thea Holland

'n reenboog vir mouette_high res

Sy stap oor die gruis totdat sy tussen hom en die voordeur staan, hou haar handsak soos ’n skild voor haar lyf en haal nie haar sonbril af nie. “Goeiemiddag,” sê sy.

“Hallo. Con McCormack.”

Dralende manier van praat. Laggende oë.

“Mouette Ver . . . Verwey,” struikel sy oor die van waaraan sy nie meer gewoond is nie. Con se wenkbroue roer, maar dis al wat verraai dat hy nie elke liewe dag van sy lewe te make het met vroue wat hakkel as hulle vergeet wat hul van is nie.

“Hallo, Mouette. Ek en Snoep is op pad strand toe en ons wil darem net gou kennis maak.”

Klein, onopvallende litteken nét onder sy onderlip.

Sy murmel ’n paar niksseggende woorde en haal terselfdertyd die huissleutels uit haar handsak, maar as hy oplet dat sy haastig is, steur hy hom nie daaraan nie. “Ek bly in daardie geel huis,” gesels hy en beduie na ’n smal dubbelverdiepingplek ’n ent verder anderkant ’n klomp leë erwe. “Ek het die afgelope week jou motor ’n paar keer hier by Mauritz se plek gesien en toe wonder ek of jy die dogter is van wie hy gepraat het.”

Sy frons. “Ek is nie Mauritz du Plessis se dogter nie.” Dit klink so stug dat dit aan onbeskoftheid grens. “Maar hy was een . . .” Sy byt haar woorde af.

Een van die mans met wie haar ma getroud was, het sy amper gesê. “Hy was eens op ’n tyd met my ma getroud.” En dit het sy skaars ’n jaar gelede uitgevind. Sy sukkel nog om aan die gedagte gewoond te raak.

Ten spyte van haar kortaf antwoord bly sy donkergrys oë vriendelik. “Mauritz was ’n uitsonderlike man. Dit verbaas my nie dat hy sy stiefdogter as sy eie kind beskou het nie.”

Wrewel en irritasie stoot in haar op. Sy was meer as een man se stiefdogter, maar nie Mauritz du Plessis s’n nie, en om nou vir ’n vreemdeling haar familiegeskiedenis uit te lê, is net nóg een van die vele dinge wat sy nie wil doen nie. “Dit klink of jy hom goed geken het. Beter as ek, in elk geval,” sê sy kleurloos en laat klingel haar sleutels.

Hy kyk haar peinsend aan. “Nie so goed dat hy jou met my bespreek het nie, as dit is wat jou pla. Hy het net genoem dat hy ’n dogter het aan wie hy die huis wil bemaak.” Hy trek sy skouers op en glimlag. “Wel. Ek hoop ons sien mekaar weer voordat jy teruggaan stad toe.”

Dit is regtig verwarrend. Sover sy weet, sou die huis oorspronklik nie aan haar nie, maar aan haar ma nagelaat word. Waar kom hy in elk geval daaraan dat sy teruggaan stad toe? En wat bedoel hy met “sien mekaar”? Onwillekeurig kyk sy weer na sy mond, na die merkie onder die liplyn. Hy praat tog sekerlik nie van ’n afspraak nie. Instinktief trap sy ’n halwe tree terug net voordat sy onthou dis streng gesproke nie meer nodig nie. Van nou af kan sy staan waar sy wil, so ver of so naby sy wil. Sy tree verder terug. “Reënbaai is ’n klein plekkie. Ons behoort mekaar darem op die strand of iewers raak te loop wanneer dit eers somer is.” Sy glimlag asof sy dit bedoel en draai weg. “Lekker dag.”

“Wil jy my sê jy oorweeg dit om hier aan te bly?”

Die verbasing in sy stem laat haar omkyk. “Ja, natuurlik.”

“Hier in Mauritz se huis? In Reënbaai?” Asof dit geheel en al ongehoord is.

Die bitter waarheid lig op in haar soos ’n slang wat regmaak om te pik: Wat maak dit saak waar sy bly? Al wat tel, is dat haar man se kantoor en sy minnares se maatskappy nie in dieselfde blok is as die plek waar sy werk nie.

Sy kyk hom waterpas aan. “Ek oorweeg dit nie net nie, ek het werk gekry hier. En waar ons nou staan, voor hierdie huis wat Mauritz du Plessis aan my bemaak het, is ons by my nuwe adres.” Sy weet sy praat te afgemete en kan maar net hoop hy hoor nie die bewing in haar stem nie.

“Jy sê jy het werk gekry? Hier op dié klein plekkie?” vra hy met ’n ongelowige grinnik.

Sy het, maar ook net omdat ’n vriend van een van haar ma se eksmans ’n paar toutjies getrek het.

Dit sal Con McCormack egter nie uit haar mond hoor nie. “Dis reg,” sê sy styf. “En nou moet jy my werklik verskoon.”

Hulle het gelyk gepraat. “Jy moet maar laat weet as ek . . .” hoor sy hom sê, maar sy draai alreeds om, só haastig om in die huis te kom dat sy nie rekening hou met die lae trappie voor die deur nie. Met ’n verskrikte uitroep struikel sy oor die trap se rand. Sy herwin haar ewewig, maar die handsak val. Die knip spring oop, die inhoud saai oor die gruis en haar sonbril klap op die sement. Sy byt hard op haar onderlip, maar dit help nie.

“. . . as ek jou kan help,” maak Con sy sin klaar. Daar is ’n glimlag in sy stem. Sy buk haastig om die sonbril te gryp en weer op te sit. Kop onderstebo vee sy die nattigheid op haar wang af voordat sy die huissleutels opraap.

Con sit reeds alles wat hy kry terug in haar handsak, maar hy moes gesien het sy is in trane want hy praat nie weer nie. Sy vee nog ’n slag oor haar wange en gewaar haar selfoon waar dit half onder ’n digte bos ingeskuif het. Dis so ’n gesukkel om dit daar uit te kry dat sy nie dadelik bewus word van die stilte agter haar nie.

Sy kyk om en sien wat hy gaan optel.

Die ring. Dit het ook uit die handsak geval.

Hy frons en hou dit tussen sy duim en wysvinger vas. “Joune?” vra hy.

Selfs voordat sy haar hand uitsteek, weet sy reeds dat daar op hierdie eindelose dag nog ’n laaste flater is wat sy kan begaan. “Dankie,” sê sy verbouereerd en skuif haar trouring weer oor die wit sirkel om die ringvinger van haar linkerhand.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s