Winterliefde – Mari Roberts

winterliefde high res

Sy moet hom dit ter ere na gee. Hy het nooit vir tannie Gerda of oom Jans vertel waar hy hulle oral moes uithaal nie. Sy stiltes het Sam al hoe opstandiger gemaak en sy was daarop uit om hom te tart. Tot die aand, seker so agt maande ná haar sewentiende verjaarsdag, toe hy haar in ’n gewaagde skepping by die trap sien afkom het.

“Gaan trek vir jou ander klere aan,” het hy kortaf geblaf. Tannie Gerda-hulle was vir ’n funksie by die skool en hy, terug van die Kongo vir ’n kort vakansietjie, het in die televisiekamer gesit. Agter haar het Frikjan in sy spore gestol en stadig retireer sodat hy die konflik wat soos donderwolke opgesteek het, kon systap. Teen daardie tyd was hy net so versigtig vir Rufus, maar anders as sy, het hy verkies om nie ’n oorlog te begin nie.

“Ek sal nie,” het sy Rufus ken in die lug uitgedaag met ’n wildheid in haar wat deur haar lyf gebrand het. Wie is hy in elk geval om vir haar te kom sê wat sy mag of nie mag dra nie?

Die maskeragtige uitdrukking op sy gesig moes haar gewaarsku het, ook toe Rufus stadig opstaan van waar hy in die diep leunstoel gesit het. Sy mond het in ’n dun lyn saamgepers voordat hy skaars hoorbaar gesê het: “Ek verbied jou om met daardie stukkie lap wat jy ’n rok noem, uit te gaan.”

“Ek sal maak soos ek wil; jy is niks van my nie,” het sy verwoed gebits. Sy het hom uitdagend aangegluur, heeltemal teenstrydig met die onrustigheid in haar binneste.

“Dit is reg, ek is niks van jou nie.” Sy stem was emosieloos en sy het onwillekeurig ’n tree agteruit gegee. Dit het gevoel of ’n bom iewers dreig om te ontplof. “Maar Ma en Pa het my gevra om ’n ogie oor jou te hou en daarom sal jy maak soos ek sê of . . .” Hy het dralend stilgebly en haar toegelaat om verskeie opsies vir haarself uit te spel.

Die spanning in die vertrek het selfs die kat laat spaander. Sam het gesluk, gevoel hoe haar nekspiere styftrek, terwyl sy die moontlikheid van sy erns oorweeg het. Rufus het dit klaarblyklik as astrantheid geïnterpreteer, want toe sy te lank talm, het hy skielik gebuk, haar opgetel en oor sy skouer gegooi.

Sam het histeries met haar vuiste teen sy rug gehamer, maar dit het geen indruk op hom gemaak nie. Niemand het nog ooit so met haar gewerk nie. Met afgemete treë het hy teen die trap op geloop en haar in haar kamer soos ’n sak aartappels op die bed laat val. Van die sagmoedige mens wat sy leer ken het, was daar geen teken nie. Sy gesig was graniethard en selfs vir Sam, wat Rufus nog altyd met gemak om haar pinkie kon draai, was die boodskap duidelik: Hy het genoeg gehad.

“As jy soos ’n straatvrou wil aantrek en leef, is dit jou saak, maar nie terwyl jy onder hierdie dak woon nie. As jy geen respek vir jouself het nie, sal jy dit vir my ouers hê wat vir jou lief is. Bly hier totdat jy afgekoel het. Was dan daardie gemors van jou gesig af en dan kan ons praat soos volwassenes, wat ek hoop jy al is,” het hy gekners, toe omgedraai en uitgestap sonder om die deur agter hom toe te trek.

Daardie woorde van hom, meer as enigiets anders, het Sam aan die bed vasgespyker sodat sy haarself nie sover kon kry om te beweeg nie. Die pyn wat dit veroorsaak het, het haar stukkie vir stukkie uitmekaargekerf.

Oomblikke later het Frikjan met koeëlronde oë om haar deur geloer. “Leef jy nog?”

“Natuurlik,” het Sam kop omhoog laat hoor. Gelukkig het die woede wat in haar gesmeul het, haar die krag gegee om met minder waardigheid as wat sy wou, orent te sukkel. “Dankie dat jy my gelos en weggehardloop het.” Skielik ongemaklik het sy aan die kort rompie gerem.

Frikjan het verleë weggekyk. “Ek soek nie moeilikheid met Rufus nie.”

“Dit het ek deeglik besef,” het Sam gesmaal.

“Ek’s jammer, Sam.” Hy het sleepvoet nader gekom. “Ek sal enigiets doen om op te maak daarvoor.”

Sam het gemaak of sy diep dink en hom toe uitgedaag: “Jy gaan saam met my na Cheryl toe. Ons gaan steeds party toe.”

“Is jy mal!” Frikjan kon amper nie die woorde uitspreek nie, so geskok was hy. “Wil jy nou regtig die derde wêreldoorlog begin? Rufus gaan ballisties raak as ons sy bevele nie gehoorsaam nie.”

“Hy hoef nie te weet nie,” het Sam vrolik gesê. Of sy haarself geglo het, sou sy nooit met sekerheid kon sê nie. Al wat sy geweet het, was dat die aand nie meer so donker was nie. Miskien is sy net soos haar ma. As hy dan dink sy wil soos ’n prostituut lewe, gaan sy dit nou regtig begin doen. En dit gaan mos nie onder tannie Gerda se dak wees nie, het sy haarself oortuig.

“En hoe gaan jy dit regkry sonder dat meneer Perfek jou sien? Hy waak soos ’n gerub oor die voordeur.” Frikjan was nou nie meer onderdanig nie, maar sy argwaan met haar het sy stemtoon gekleur.

Sam het haar nie aan hom gesteur nie. Sy het na die venster geloop, dit oopgeskuif en oorwinnend geglimlag. “Ons klim deur die venster, loop dan met die dak tot by die agterste balkon en klim met die boom af. Maak toe die deur. Sluit dit sommer. Dan kan Rufus nie inkom en sien ek is weg nie,” het Sam triomfantlik beduie en gewag dat Frikjan haar gehoorsaam.

“Dit is amptelik,” het Frikjan gemor, terwyl hy haar halfhartig gevolg het. “Jy is verby mal.”

Die gevoel van oorwinning was van korte duur. Skaars ’n uur later het Sam met wydgerekte oë toegekyk toe die jong man wat op die punt was om haar te soen, soos ’n vrot vel eenkant toe geslinger is. Sy het Rufus nog nooit só gesien nie. Sy oë het swart in sy wit marmergesig gegloei. Sam kon nie ’n woord uitkry nie en vrees het haar keel toegedruk. Toe hy haar aan haar elmboog vorentoe du, het sy oom Jans deur ’n rookgordyn herken. Die uitdrukking op sy gesig was moorddadig, alhoewel hy niks gesê het nie. Sam sou later nie kon sê vir wie sy die bangste was nie. Albei was ewe intimiderend.

“Kom.” Die ys in sy stem het haar en Frikjan onmiddellik laat reageer. Die verwytende kyke van die kinders, omdat ’n onderwyser dit durf waag om hier te oortree, het skaars by Sam geregistreer. Hulle het huis toe geloop teen ’n pas wat Sam gedwing het om op haar hemelhoë hakke te draf, anders sou sy nie bygebly het nie. Sy het een keer amper geval, maar toe het ’n staalhand op haar elmboog die tuimel grond toe verhoed. Sy het agter die vag rooiblonde hare geskuil, versigtig om nie in Rufus se rigting te kyk nie. Sy was intens bewus van sy arm waar dit om hare geklem het.

Asof die aand nie sleg genoeg uitgedraai het nie, het tannie Gerda boonop met rooigehuilde oë by die huis gewag. Die ergste was dat sy wat altyd die raaswerk doen, hulle net in haar arms toegevou het. In die beskerming van die vrou se arms het Sam haarself verag.

Dit het haar bygebly toe sy later in haar bed rondgerol het. Die aand se gebeure het oor en oor soos ’n film in haar kop afgespeel. Sy wou Rufus vermaak, maar toe maak sy tannie Gerda seer en dit wil sy nooit weer doen nie. Oor ’n paar maande sou sy agtien wees en Rufus was reg, sy is kinderagtig. Sy sou haarself moes regruk en om dit te doen, moes sy almal om verskoning vra. By oom Jans en tannie Gerda pleit om haar te vergewe want sy was ’n onmoontlike mens. Of hulle haar sou vergewe, het Sam nie geweet nie, maar sy kon net hoop. Dit was asof ’n groot las van haar skouers afgeval het. Sam het opgestaan om vir haar ’n glas water in die kombuis te gaan haal.

Sy het sonder om twee keer te dink teen die trappe afgedraf, en nie eens daaraan gedink dat sy iets bo-oor haar nagrok moes aantrek nie. Toe sy onder kom, het sy gesien die lig brand nog in die televisiekamer. Rufus, geklee in ’n slaapbroek, het op die bank gelê, sy arm oor sy oë. Sy het hom al baie sonder ’n hemp gesien, maar skielik het sy naaktheid haar soos ’n vuishou in die maag getref. Sy kon nie beweeg nie, maar het hom openlik met haar oë verslind terwyl ’n ongekende tinteling deur haar liggaam getrek het. Toe hy kreun, het daar weer lewe in haar verstarde liggaam gekom. Met een tree was Sam by hom.

Toe sy saggies aan sy skouer vat, het sy oë oopgevlieg en die volgende oomblik het sy onder hom vasgepen gelê.

“Wat maak jy?” het hy rou gefluister. “Het jy nie vanaand gekry waarna jy gesoek het nie?”

Sam het verskrik na hom opgekyk. Sy woede en woorde was vir haar onverstaanbaar.

“Ek is nie een van daardie sawwe seuntjies waarmee jy jou vermaak nie.”

“Ja,” het sy in ’n waas geknik. Dit was ’n retoriese beweging, want sy het steeds nie kop of stert van alles uitgemaak nie. Al wat regtig sin gemaak het, was dat elke vesel in haar lyf van hom as man bewus was. Die hitte van sy liggaam het haar deur die dun materiaal van die nagrok geskroei. Haar oë was swaar toe sy in sy bruin oë opgekyk het. Wat sy daarin gelees het, het alle nugter denke verwoes. Sam kon haarself nie help nie. Haar hand was skielik vry, en gedagteloos het sy met verdwaasde teerheid oor sy wang gestreel. Gevoel hoe die spiere onder haar vingerpunte saamknoop.

Rufus se reaksie het haar verbaas. Hy het sy oë toegeknyp asof die aanraking hom tegelyk pynig en genot verskaf.

“Moenie.” Sy stem was onherkenbaar, maar Sam het nie geluister nie. Die klopping van haar hart het haar doof gemaak vir die waarskuwing.

Vir lang, ontelbare oomblikke het hulle in mekaar se oë gestaar en toe het hy sy kop met ’n kreun laat sak en haar mond amper ru in besit geneem. Die soen was hopeloos te vinnig verby. Die volgende oomblik het hy met ’n dierlike grom van haar losgebreek en die breedte van die televisiekamer tussen hulle gesit. Hy het heen en weer geloop terwyl hy sy kop vasgegryp het. Die afgryse op sy gesig het stadig tot haar deurgedring.

“Jimmel, Samantha, jy soek vir moeilikheid,” het hy rou gefluister. “Jy gaan nie by my kry wat jy vanaand nie by daardie seuntjie kon kry nie. Gaan!” het hy kras beveel en toe sy nie reageer nie, het hy omgevlieg en sekondes later het sy die sydeur wat na die trap van die woonstel lei, hoor toeklap.

Sy het soos ’n standbeeld bly sit terwyl sy probeer sin maak het uit wat so pas gebeur het. En namate die mis in haar kop verdamp het, het sy begin verstaan wat hy gesuggereer het en daarmee saam het sy vuurwarm van vernedering geword. Sy het krampagtig gesluk aan die bitterheid wat in haar keel opgestoot het. Haar bene het soos riete in die wind gevoel toe sy stadig teen die trap opklim. Sy het soos ’n klein hondjie wat ’n allemintige skop van sy baas gekry het in haar bed opgekrul en die kombers oor haar kop getrek.

Die volgende dag het sy hom nie gesien nie en toe sy die Maandagmiddag van die skool af kom, moes sy hoor hy is terug Kongo toe. Sy was oneindig verlig.

Vir sewe jaar het hy weggebly en nou kom hy terug. Dit voel vir Sam of sy gaan versmoor van paniek. Sy is seker hy bring iemand saam, want hoekom anders het Frikjan gesê volgens Rufus wag daar ’n verrassing vir die familie?

Wonder jy wat gaan gebeur? Koop Winterliefde hier: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/winterliefde/sagteband of Mari Roberts se Jy is my engel: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/jy-is-my-engel/sagteband

One thought on “Winterliefde – Mari Roberts

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s