Joune vir altyd − Alma Carstens

joune-vir-altyd_voorblad-high-res

Rudi klap sy bakkie se deur hard toe en loop met lang treë na Monty’s toe. Hy is bitterlik omgekrap en het op die ingewing van die oomblik hier gestop om ’n bier te drink toe hy dorp toe moes kom om vir sy ma ’n pakkie by die apteek op te tel. Dis nou al die derde keer wat hy op Wolwekrans kom sedert Jos hospitaal toe is en sy bloed kook behoorlik oor die agteruitgang op die plaas. Sy hande jeuk om dinge daar reg te ruk, maar hy sal nie sy neus in ander mense se sake steek nie. Dis nie sy besigheid as hulle voorman nie die mas kan opkom nie, en Wolwekrans is nie sy verantwoordelikheid nie. Andries hou aan sê hy moet met Melani praat, maar hy kry die verdomde meisiekind nie in die hande nie. Hy weet nie hoe dit moontlik is dat hy haar nooit sien nie, tensy sy iewers wegkruip. Die twee keer wat hy by die hospitaal was, het hy net vir Diana daar gekry en al waaroor sy bekommerd is, is haar man se welstand. Hy het een keer probeer uitvis waar hulle bly, maar dit was asof sy hom nie gehoor het nie en sy het net aanhou babbel oor die vordering wat Jos maak. Ná wat sy ouers en Giselle vir hom gesê het, voel dit asof almal hom van Melani af wil weghou! Asof hy melaats is en haar sal aansteek!

Hy is ’n boer in murg en been en sy hart bloei oor Jos Barnard se telery wat stilstaan. Nee, nie stilstaan nie, korrigeer hy homself in sy gedagtes. Letterlik agteruitgaan. Sy jare lange werk word elke dag stukkie vir stukkie afgebreek! Kan Melani dan nie sien wat op die plaas aangaan nie? Nee, hoe sal sy as sy nooit daar kom nie? Andries sê sy was dae laas daar en hy hoor niks van haar nie.

Hy is behoorlik die dinges in vir haar. En vir homself. Sedert sy hier aangekom het, fynkam hy die dorp en Wolwekrans vir enige teken van haar. Dis tydrowend en futiel, want heel duidelik wil sy nie gekry word nie. Veral nie deur hom nie.

Hy is nog besig om in sy binneste te stoom oor Melani en die situasie op Wolwekrans, toe hy van iemand langs hom by die kroeg bewus word.

“’n Glas sauvignon blanc, asseblief.”

Hy draai sy kop en skrik homself oor ’n mik toe hy in Melani se verskrikte oë vaskyk. Dis duidelik dat sy hom ook nie hier verwag het nie en ook nie opgelet het dat dit hy is wat hier sit nie.

“Melani,” knik hy en lig sy bierglas effens in ’n groet. Sy hart klop so vinnig, dat hy bang is dit spring deur sy borsspiere uit sy lyf.

“Hallo, Rudi.”

“Hoe gaan dit met jou pa?” Hy hoop sy stem klink normaal, want hy voel allesbehalwe kalm. Dis kompleet asof al sy organe meteens lewe gekry het en binne-in hom kriewel.

“Goed, dankie. Hy kry spraak- en fisioterapie en sodra hy beter kan loop, kan hy huis toe gaan. Dokter Duvenhage is baie tevrede met sy vordering.” Sy lig die glasie wyn en teug stadig daaraan, en Rudi let die bewing van haar vingers op toe sy byna die glas uit haar hand laat glip.

“Dis goed. Wolwekrans het sy baas nodig. Die plek vergaan.” Hy kan homself skop toe die woorde uit is.

“Ja, ek weet en wou juis …”

Sy weet? En sy doen niks daaraan nie? Dis asof haar woorde hom meteens rooi laat sien. “Hoe kan jy dit toelaat, Melani? Jou pa het sy hande stompies gewerk om sy perdetelery op te bou en so ’n groot sukses daarvan te maak, en jy laat toe dat die plek ten gronde gaan terwyl hy in die hospitaal lê! Wat is fout met jou?”

Haar gesig word donkerrooi en sy sit haar glas versigtig op die kroegtoonbank neer. “Ek het baie dinge om aan aandag te gee, Rudi. My lewe het nie gaan stilstaan net omdat my pa siek geword het nie.”

“En die dinge in jou lewe is belangriker as julle familieplaas? Wanneer laas was jy by die stalle, h’m? Nee, wanneer laas was jy op die plaas? Andries het nie ’n benul wat hy doen nie en niemand gee ’n hel om wat van die plek word nie, want dis belangriker vir jou om vir my weg te kruip as om na jou erfenis om te sien!”

Haar mond val letterlik oop en sy staar hom aan asof hy van sy sinne af is. “Wat? Jy dink ek kruip vir jou weg en dis waarom ek nie na Wolwekrans toe gaan nie? Jy moet bleddie baie van jouself dink as jy reken ek sal my tyd so mors! My bestaan wentel nie om jou nie, Rudi Reichman!”

“Duidelik nie. En ook nie om Wolwekrans nie.”

Sy drink haastig ’n sluk wyn en sit die glas so onverskillig op die toonbank neer dat van die wyn uitspat. “Jy weet niks van my lewe af nie, Rudi, so moenie dink jy kan my kom staan en veroordeel nie. Ek sal na ons plaas omsien soos dit my pas en dit het niks met jou te doen. Hou jou neus uit my sake!”

“As dit oor die welstand van diere gaan, maak ek dit my besigheid. Jy is soos ’n bleddie skim sedert jy hier aangekom het en ’n mens kry jou nie in die hande nie, anders het ek lankal vir jou vertel presies wat ek van die hele besigheid dink. Jy was altyd so erg oor die plek. Wat de hel het die afgelope twee jaar met jou gebeur dat jy nou vere voel vir die plaas?”

“Ek voel nie vere nie. Daar is ander goed wat my aandag nodig het. Dringende goed!”

“En Wolwekrans is nie dringend nie? Ruk jouself reg, Melani en kry jou prioriteite in orde. Teen die tyd wat jy wakker skrik, is daar niks van die plek oor nie. Wil jy hê jou pa moet weer ’n beroerte kry wanneer hy sien hoe die plek agteruitgegaan het?”

“Weet jy wat, Rudi? Jy is ongevoelig en kras! Onsensitief en barbaars! Jy het geen takt nie, nes Giselle nog altyd gesê het! My pa draai by die dood om en wat doen jy? Jy gebruik sy toestand om my af te pers!” Sy staan op en swaai haar handsak oor haar skouer.

Rudi sit sy glas verslae neer en staan ook op. “Af te pers? Waar de hel kom jy daaraan?”

“Jy het niks verander nie, Rudi Reichman! Niks!” spoeg sy byna die laaste woord uit voor sy omswaai en met lang treë van hom af wegstap.

Koop nou Joune vir altyd: http://bit.ly/2lskyTE 

Joune vir altyd is die derde boek in Alma se Wiesenhof-trilogie. Die eerste twee boeke in die reeks, Middernagsoene en Ver anderkant Wiesenhof is reeds beskikbaar by https://www.lapa.co.za/Romanza  of bestel by 012 401 0700.

Om haar pinkie – Didi Potgieter

Vies vir homself parkeer Willem sy bakkie die volgende oggend voor MC’s, Melissa se winkel. Hy moes eintlik nou besig gewees het om klaar te pak. Hy vlieg immers vanaand Johannesburg toe. Daar is nie vandag tyd hiervoor nie en as daar tyd was, sou hy baie ander dinge kon doen eerder as om agter ’n vroumens aan te ry.

Maar hy kan nie oorsee gaan met dinge tussen hom en Melissa soos dit is nie. Hy was verkeerd en hy was nog altyd mans genoeg om te erken as dit gebeur. Die oomblik toe Willem by die deur instap, besef hy dat daar niks anders is wat hy eerder sou wou doen nie. Nie met Melissa wat so opreg vir een van haar klante glimlag nie. Toe sy hom sien, verdwyn die glimlag egter, wat hom van voor af soos ’n wurm laat voel.

“Hi.” Sy stem klink vreemd.

“Hi, wat maak jy hier?”

Hy wonder self, wil hy antwoord. Sy is tog groot genoeg om na haarself om te sien. Dit was nie nodig om spesiaal te stop vir ’n vervlakste broodjie nie. Maar hy het, daarom sit hy die pakkie op die toonbank neer as antwoord. “Middagete.”

“Hoekom?”

“Jy het nie gisteraand of vanoggend geëet nie.”

“Dankie, maar . . .”

“Ek is jammer,” wurg hy dit uit. “Ek het nie bedoel wat ek gister gesê het nie. Jy is nog my vriendin en die soen het dit nie verander nie . . . al was dinge stram.”

“Oukei.”

“Ek is ook jammer oor Saterdag.” Dit kom darem makliker. “Ek kon sien jy het baie moeite gedoen, en ek het my soos ’n buffel gedra.”

“’n Buffel?”

“Met ’n seer tand. Die steak was heerlik, regtig.”

“Dankie.”

“Ek bedoel dit, Melissa. Jy is welkom in my huis . . . en in my kombuis.” En in my lewe, sê hy amper by, maar keer die woorde net betyds.

“Ek wil op niemand se tone trap nie.”

“Jy sal nie. Behalwe dalk my huishulp, Rebekka, maar sy is nie iemand wat sommer op haar tone laat trap nie.”

“Ek sal my bes probeer om nie haar werk meer te maak nie.”

Willem hou haar dop terwyl sy die pakkie op die toonbank oopmaak. Haar glimlag laat hom van voor af bietjie onvas op sy voete voel en skielik is die winkel te klein vir hom. “Ek sal moet gaan. Ek moet sesuur by die lughawe wees en ek het nog baie om te doen.”

“Vat iemand jou weg?”

Hy knik. “Hulle kom laai my op.”

“O oukei, dan groet ons maar.”

“Totsiens.” Tog kry hy nie sy onvas voete om dadelik te beweeg nie. As die twee vroue by die oorkantste rak wat hul so onderlangs dophou, net wil uitgaan, kan hy haar ordentlik groet.

Melissa gee hom egter nie kans om te wag nie. Stap net tot voor hom en soen hom sag op die mond. “Pas jouself mooi op.”

Sonder om te dink aan die toeskouers, trek hy haar nader. Sy hande gaan onder die krulle in om haar kop nader te trek. Dan eis sy mond hare op. Sy proe soos somer, soet en perfek, presies soos hy onthou. Selfs die dag ná Lindi en Hannes se begrafnis, toe alles koud en dood gevoel het, was dit sy belewenis van haar. Toe sy brein egter weer bewus word van die ander mense in die winkel, staan hy terug. “Jy ook.”

Sonder om terug te kyk, stap hy bakkie toe. Met sy hande op die stuurwiel sit hy ’n oomblik roerloos.

Goeie hemel, wat het hy nou weer aangevang?

uitgawe-1

RomanzaLiefde 1 beskikbaar: http://bit.ly/2lqo01M

 

Dans met ’n stiervegter – Trudy Reinhardt

dans-met-n-stiervegter_voorblad-high-res

Haar woorde laat die groot held van die Spaanse arenas skaterlag. Dis die allermooiste klank wat sy nog ooit by enige man se mond hoor uitkom het. Sy blik gaan ooglopend belangstellend oor haar skouerlengte blonde hare voor dit sonder skroom tydsaam afwaarts dwaal tot by haar ligpienk geverfde toonnaels in oop plat sandale. Tahlia voel hoe die blos wat van haar hals na haar wange kruip haar nog warmer laat kry as wat die drukkende 40 grade Celsius van Barcelona reeds veroorsaak. Skaam is hierdie Alejandro Escribano beslis nie.

“Ons baklei nie met ons bulle nie,” weerspreek hy haar toe sy byna swart oë uiteindelik direk in haar bloues kyk. “Ons veg teen hulle,” grinnik hy.

“Sí, en vanaand is die grootste geveg van die jaar. Die kampioenskap,” laat sy bestuurder trots hoor.

“Oe, dis opwindend,” jubel Anna-Marie. “Kom julle, staan hier by my en Alejandro vir ’n foto.” Sonder om te vra, druk sy haar kameratjie in Manuel se hand. “Of, nee wag,” verander sy blitsig van mening. “Aparte foto’s,” kondig sy aan en pluk onseremonieel die kamera uit die man se hand. “Elkeen van ons op ons eie saam met hierdie opeetbaar pragtige man.”

Voor Tahlia kans kry om ’n sug van verligting te slaak oor haar voortvarende vriendin haar siening van Alejandro Escribano genadiglik in Afrikaans uitspreek, herroep Anna-Marie die woorde wat hulle die vorige aand laggend in ’n restaurant gebruik het met die hulp van ’n sakwoordeboekie.

“Delicioso,” hoor Tahlia haar sê, “muy delicioso.” Heerlik, baie smaaklik.

Dis alles goed en wel om tevredenheid oor ’n seekospaella aan ’n kelner met daardie woorde oor te dra. Dis egter verregaande om dit vir ’n wildvreemde stiervegter te sê. Hom te laat klink na ’n dis op ’n wit bord wat met ’n mes en vurk aangedurf kan word. Anna-Marie staan egter reeds styf teen die man en Madeleine, in wie se hand die kamera beland het, kliek laggend.

“Jou beurt,” pluk sy oomblikke later vir Tahlia aan die arm nader. “Dit gaan ons kosbaarste aandenking van Spanje wees,” verseker sy ingenome.

Die geamuseerde stiervegter se arm gaan vrypostig om Tahlia se lyf. Sy wil haar loswikkel, maar laat die gedagte vaar toe ’n subtiele geur van speserye en sitrus haar neusvleuels binnedring. Hy ruik eksoties en sy soel gelaat laat hom ook so interessant anders en aantreklik vir haar Suid-Afrikaanse oë lyk. Sy arm is ligweg om haar rug gevou en sy loer vlugtig af na sy hand wat gemaklik op haar kaal boarm rus. Lang, welgevormde vingers, goedversorgde naels. Dis lekker om hom teen haar te voel. Sy gee eintlik glad nie om om vir ’n hele ruk net so te bly staan nie.

“Kyk vir die kamera, Tahlia,” ruk Madeleine se woorde haar terug na die oomblik. Sy glimlag verleë in die rigting van die lens. Wat op aarde het haar ’n prentjie van ’n blou oseaan en ’n wit strand laat sien waar daardie hand verleidelik sonbrandolie oral oor haar vel smeer? Seker die speseryreuk wat hom ligweg omgewe.

“Ta-lee-aah,” spreek hy sag die naam uit wat hy haar vriendinne hoor gebruik. Op sy tong klink dit asof dit ’n vreemde smaak is waaraan hy proe- proe gewoond moet raak. Het enigeen al ooit haar naam so mooi laat klink?

Die rilling wat die beweging van sy hand op haar arm deur haar liggaam laat skiet, laat Tahlia vinnig wegtree. Sy is opnuut verbysterd oor die effek wat die stiervegter se voorkoms, stem en nabyheid op haar het.

“Jou beurt,” beduie sy vir Madeleine.

Terwyl Anna-Marie die kamera laat kliek, praat die twee mans met mekaar. Wat dit ook al is wat Alejandro vir sy bestuurder sê, is ooglopend nie iets wat Manuel se goedkeuring wegdra nie. Hy skud sy kop.

“No, no.”

“Sí, sí,” gaan die stiervegter hom teë en draai na die drie meisies. “Tahlia, ek wil vir julle kaartjies gee om vanaand na die geveg te kom kyk,” verduidelik hy in perfekte Engels. “Manuel sê egter julle weet niks van matadors nie en sal nie belangstel nie?”

“O nee, Manuel maak beslis ’n fout. Ons stel definitief belang,” verseker Anna-Marie hom entoesiasties.

“Gee die kaartjies en ons is daar,” laat Madeleine ewe ingenome hoor.

“Ek wil nie na sulke bloeddorstige goed gaan kyk nie,” mompel Tahlia onderlangs in Afrikaans.

Alejandro kyk vraend na haar. “Jy wil nie gaan nie?” Haar stemtoon en houding het ooglopend haar gevoel verklap. Sy gesigsuitdrukking spreek van verbystering. Dit gaan skynbaar sy verstand te bowe dat enige regdenkende mens nie dadelik so ’n gulde geleentheid wil aangryp nie.

“Wel, ek vermoed dit gaan wreed wees,” verduidelik sy. “Dit klink vir my na dieremishandeling.”

“Dis ’n baie ou tradisie wat reeds in die antieke Romeinse tye beoefen is,” verweer hy vinnig.

“Wat dit steeds nie aanvaarbaar maak nie,” val Tahlia hom vinnig in die rede.

“Ag tog, Tahlia, jy kan nie besluit oor iets wat jy nog nooit aanskou of beleef het nie,” tree Anna- Marie haastig tussenbeide. “Dankie, Alejandro, gee vir my die kaartjies. Ons wil graag gaan kyk.” Sy steek haar hand vrypostig uit na Manuel wat sy aktetas traag oopknip. Hy oorhandig twee kaartjies aan Anna-Marie asof dit goudstawe is.

“Nog een,” beveel Alejandro. “Dalk verander Tahlia van mening.” Hy kyk stip na haar.

“Ja, dalk,” knik sy om nie aanstoot te gee nie en verbreek vinnig oogkontak met hom.

“Kom, Alejandro,” laat hoor Manuel in ’n bevelende toon, “jy moet gaan rus. Daar wag ’n groot aand op jou.”

“Sí, sí,” laat Alejandro hom die opdrag welgeval. “Ek hoop ek sien julle daar,” sê hy met oë wat opnuut in Tahlia s’n boor voor hy omdraai en met ’n fier liggaamshouding na die hotel se ingang stap. Manuel volg kort op sy hakke asof hy hom so gou as moontlik van die drie meisies af weg wil kry.

Ek het jou lief – Mari Roberts

ek-het-jou-lief_voorblad-high-res

Tessa sluk ’n slag en haal diep asem voordat sy sag sê: “Ek sal nie huis toe kan kom nie.”

“Vir wat nie?” Sy hoor die teleurstelling in haar ma se skril stem en Tessa byt saggies op haar onderlip. Sy kan haar ma se reaksie heeltemal begryp, want sy het al so baie verskonings in die verlede aangevoer om nie huis toe te gaan nie dat Sandra dit seker verwag het. Die ironie is dat Tessa hierdie keer werklik graag eerder tuis saam met die familie wil kuier as om hier in die Spookhuis te bly.

Die familie of Roux? treiter ’n stemmetjie haar en sy klem die gehoorstuk stywer vas.

“Die pas het toegesneeu en ons sit vasgekeer hier,” verduidelik sy, maar haar verskoning klink vir haar ook maar flou.

“Ag nee.” Sandra probeer dit wegsteek, maar Tessa voel haar teleurstelling aan.

“Nie een van die onderwysers wat in Geelstertvlei woon, kon die hele week deurkom nie.” probeer sy haar ma van die erns van die saak oortuig, maar dit voel eerder of sy dit net vererger. “Ek is jammer, Mamma.”

“Dit is orraait, ek verstaan.” Maar of Sandra regtig verstaan, twyfel Tessa, veral omdat haar ma se stem maar baie dun klink.

“Roux het aangebied om my saam te bring huis toe, maar nou sal hy nie kan deurkom nie. Sal Ma asseblief vir hom sê?” vra Tessa.

“Roux sou jou kom haal het?” Die flikkering van nuuskierigheid in haar ma se stem laat Tessa onmiddellik spyt voel dat sy dit genoem het.

“Ja,” sê sy en groet dan oorhaastig met die verskoning dat meneer Sterling iemand wil skakel, want sy weet hier kom ’n inkwisisie waarvoor sy nie kans sien nie.

Sy voel nie so teleurgesteld omdat Roux ook daar gaan wees nie, probeer sy haarself ergerlik oortuig toe sy heelwat later opgekrul in haar bed lê. Sy wou regtig graag by haar ma gewees het op haar vyftigste verjaarsdag. Dit is ’n spesiale dag en Arnold sal ook nie hier wees nie.

Vrydagoggend breek helder en wolkloos aan. Dit is asof die berge rondom die skool asemhaal en die natuur ondanks die koue ’n malse vreugde uitstraal. Die gevoel word deur almal in die skool opgeslurp en die seuns is glad nie lus vir die klaskamers nie. Hulle is so uitbundig en rusteloos dat meneer Sterling ná eerste pouse afkondig dat almal eerder buite moet gaan speel as om verder skool te gaan. Tessa wil eers in die klas agterbly, maar dan hoor sy Manie in die gang praat en sy spring op en vlug agter die kinders aan. Sy is sommer vies vir haarself. Sy sal iets moet doen want Manie is besig om haar lewe in ’n tronk te verander.

Sy bly in die nabyheid van Theo wat net so laf soos die kinders is en saam met hulle in die sneeu rondrol. Iemand maak ’n video oor die klomp se onblusbare energie en lawwigheid terwyl omtrent die hele personeel toekyk. Tessa steek haar hande diep in haar baadjie se sakke.

“Kom, Tessa!” roep Theo knielend in die sneeu met arms wyd oop. “Voel die son, my girl!” Die volgende oomblik duik een van die groter seuns hom met ’n gil om. Theo seil soos ’n paling onder hom uit en dan tref ’n handvol sneeu hom vanuit ’n ander rigting vol in die gesig. Die uitdrukking op sy gesig is so komieklik dat almal uitbars van die lag. Hy herstel gou van die verrassingsaanval en met min aanmoediging bars ’n sneeugeveg tussen die onderwysers en die kinders los. Dit is net Manie wat eenkant bly staan, veilig, sodat niemand hom raakgooi nie.

Tessa se hare hang later in nat toue en sy gil van plesier toe ’n sneeubal haar vol in die gesig tref. Sam, self nie meer die netjiese juffrou wat Tessa leer ken het nie, probeer weghardloop maar dan tref ’n sneeubal haar tussen die blaaie sodat sy soos ’n boom wat afgekap word vooroor tuimel en gesig eerste in die sneeu land. Tessa lag so vir die oorblufte uitdrukking op Sam se gesig toe sy regop kom dat sy amper nie asem het nie.

Die malse speelsheid kom tot ’n vinnige einde toe ’n helikopter laag oor die skool sirkel en eers ’n ent vlieg voordat dit met ’n wye draai op die verste punt van die rugbyveld neersak. Tessa se arms val slap langs haar sye toe sy die logo van die goue arend op die donkerblou deur herken. Sy staan soos ’n standbeeld en kyk na die landing en hoe die rotors al stadiger draai toe die enjin afgeskakel word. Toe bars pandemonium rondom haar los.

“Dit is awesome!” snak van die jonger seuns.

“Wie is dit?” wonder ’n ander hardop en hulle opgewondenheid is voelbaar.

Tessa kan haarself steeds nie sover kry om te beweeg nie. Hy het sowaar gekom, sing die besef deur haar. Sy steek haar koue hande weer in die baadjie se sakke terwyl die opgewonde gepraat van haar kollegas en die seuns rondom haar ’n veraf gemurmel word. Sy sien hoe van die seuns na die helikopter storm waar dit sowat twee honderd meter verder staan.

“Wie is dit?” vra Sam en vee haar hare uit haar oë. Haar wange is rooi van die koue en haar oë blink so helder dat Tessa vir ’n oomblik vergeet van die helikopter en haar verkyk aan die meisie langs haar. Sy lyk so gelukkig, besef Tessa verwonderd. Sy het nie so gelyk toe sy hier gekom het nie. Maar die gedagte is vlietend, want haar oë word soos ’n magneet na die helikopter getrek waar Roux uitklim en vir ’n oomblik stilstaan en eers die seuns se talle vrae beantwoord.

Sy sterk manlikheid hou Tessa gevange. Hy is selfs aantrekliker as drie jaar gelede, besef sy met ’n skok. Die lyn van sy breë skouers is selfversekerd terwyl hy nader stap met die seuns in ’n sirkel om hom. Die donkerbril verskans sy oë en die swart kuif hang deurmekaar oor sy voorkop. ’n Fyn glimlaggie krul om sy mondhoeke, wat seker as gevolg van die opmerkings van die seuns is. Hy lyk ontspanne, sy treë gemaklik, rustig. Die jeans sit aan sy lenige liggaam asof dit spesiaal vir hom gemaak is en die parka laat hom groter lyk.

“Middag,” groet meneer Sterling en vryf sy hande koulik teen mekaar. Hy was nie by toe hulle netnou ’n sneeugeveg gehou het nie en moes dus bitter vinnig hierheen gekom het, dink Tessa geamuseerd. “Ek is meneer Sterling, skoolhoof van Zamani. Waaraan het ons die eer van jou besoek te danke?”

“Goeiemiddag. Roux Kielblock.” Roux steek sy hand na die skoolhoof uit. Hy toring behoorlik bokant die korter man uit. “Ek moet een van jou personeellede kom optel.”

Tweede uitgawe van Liefde

Vandag verskyn die tweede RomanzaLiefde op die rakke. En om jou te bederf is daar ’n geskenk vir die maand van liefde. Wat kan jy in hierdie uitgawe verwag?

romanza-liefde-omslag_januarie

Om haar pinkie − Didi Potgieter

Willem loop draaie om Melissa nadat hulle ’n soen gedeel het. Wat is dit aan dié pragtige brunet wat so met hom toor? Waarom kan sy hom moeiteloos om haar pinkie draai?

’n Pa vir Alexa − Alma Carstens

Jessica het twintig jaar gelede Italië met ’n gebroke hart en swanger verlaat. Marcello weet hy het haar seergemaak, maar hy weet nie van sy dogter nie. Kan hul liefde die onthulling van hierdie geheim oorleef?

Pasmaats − Ildé Grové

‘Ramp’ is die enigste woord om Simoné se werksonderhoud met die fotograaf, Helmut Adelbergh, te beskryf. Tog is haar artikels en sy foto’s perfekte pasmaats … en hul harte ook.

Storieboekliefde − Cecilia Steyn

Nicola begin ’n posbusbiblioteek om haar nuwe bure te leer ken. Wie laat egter die mooiste liefdesverhale in die posbus? Kan sy hoop dis haar aantreklike buurman in nommer tien?

advertensie

Die professor en die beterweter – Malene Breytenbach

die-professor-en-die-beterweter_voorblad-high-res

Hy het seker rede om hom slim te hou. Hy is ’n ingenieur met sy eie maatskappy maar Egipte fassineer hom so dat hy kom inskryf het vir ’n meestersgraad oor die vroulike farao, Hatsjepsoet, onder professor Kallie Viljoen. Wanneer hy sy ver­skyning gemaak het om met die professor te kom “gesels” (eintlik om te stry) het hy hom by hulle tuisgemaak asof hy een van die personeel was. Sommer saam tee gedrink in die teekamer. Hy was onmoontlik om te ignoreer, hoewel sy hard probeer het om hom te vermy. Die ander vroumense en die studente het hom aangegaap en met hom gesels as hulle kon.

“Het jy nie iewers werk om te gaan doen nie?” het sy eendag parmantig vir hom gevra toe hy hom­self weer in die teekamer tuisgemaak en daar sit en lees het nadat teetyd verby was. Sy houding van meerderwaardigheid het haar angel laat uitkom.

“Ek hét ander werk waarmee ek my daaglikse brood verdien, maar my sake is uitgesorteer en ek neem tyd af vir my studie,” het hy haar uit die hoog­te meegedeel. “Ek was lank genoeg ’n tegnokraat en nou wil ek my kulturele belangstellings volg. Julle sal my maar net moet verduur, en dalk nog die vol­gende paar jaar in my bakkies vaskyk.”

“Die man is moeilik en hy stry baie met ’n mens, maar hy is eenvoudig briljant,” het prof Kallie haar vertel. Dit was sy laaste nagraadse student voordat hy aftree en hy het die man met fanfare deurgesit. Summa cum laude.

Sy het die dag by die gradeplegtigheid tussen die akademici op die verhoog gesit en kyk hoe Anton Bredell, lank en onmoontlik aantreklik in sy swart toga, die eerste van die MA’s by die verhoog opstap om deur die rektor gekap te word, want hy het mos met onderskeiding geslaag. Hy was langer as die registrateur wat sy band omgehang het. Langs haar het die vroulike professor in Engels hoorbaar gesê: “What a dish.”

Ja, watter dis. Maar moeilik om te hanteer. En s’y sal hom seker van nou af moet hanteer, want prof Kallie is weg, Anton Bredell wil sy doktorsgraad in Egiptologie behaal en prof Kallie het hom na haar verwys. Sy maak haar reg vir bekgevegte en kri­tiek. En beterweterigheid.

Daar is ’n klop aan haar deur. “Binne,” sê sy hard en bly sit.

Die deur gaan oop en die lang man, wat om­trent die ruimte verdwerg, kom in. Hy glimlag vir haar, sy tande wit en eweredig. Hy dra jeans en ’n geruite blou hemp wat oor breë skouers span. Swart baardskaduwee is sigbaar onder sy soel vel. Eintlik is sy kakebeen effens te prominent en dit laat hom vasberade lyk. Of koppig. Sy oë, wat ge­woonlik grys is, is vandag blouer weens sy blou hemp.

’n Man kan nie elke dag vir so ’n beeld in die spieël kyk wanneer hy skeer en nié ydel wees nie. Hy verwag natuurlik om haar sommer gou-gou mak te kry en uit sy hand te laat eet.

Jy moet my nie onderskat nie, meneer Bredell, dink sy terwyl sy vir hom ook glimlag. Ek is nie ie­mand wat maklik vir enige man val nie.

“Môre, meneer Bredell. Kom sit gerus.”

“Môre, Proffie. Dankie dat jy my op kort kennis­gewing sien. Ek het net ’n uur vir praat, dan moet ek weer teruggaan kantoor toe.”

Kantoor, het sy nog by professor Viljoen verneem, is Bredell, Meintjies en Roos, Siviele Ingenieurs, in Kaapstad. Dat hy die verkleinwoord “proffie” ge­bruik, steek haar dwars in die krop.

“Ek sal dit waardeer as jy my professor sal noem en nie proffie nie,” sê sy kil. “Ek glo nie jy sal ’n manlike professor so noem nie.”

Hy gaan sit oorkant haar en stoot sy promi­nente ken vorentoe. Dit dui aggressie aan, dink sy. Hy grinnik egter spottend. “Goed dan, Proféssor, ek sien ek het hier met ’n feminis te doen wat sensi­tiewe tone het. Jammer as ek daarop getrap het.”

“Ek sal myself nie ’n feminis noem nie, me­neer Bredell, maar ek dink ons moet wedersydse respek toon en ek hou nie van ’n verkleinerende aanspreekvorm nie.”

Sy kook van binne en dit slaan warm op haar wange uit. Sy sien hy kyk daarna en hy lyk geamu­seerd.

“Natuurlik,” sê hy sedig. “Ekskuus. Jy stel jy dit so hoogdrawend maar ek wil nie van die begin af op die verkeerde voet met jou wees nie.”

Sy klem haar hande saam. Hanteer die man met kalmte en grasie, Karin Kaltwasser, vertel sy haar­self. Jy het geweet waarvoor jy jou inlaat. “Jy wil glo jou doktorale studies aanpak, meneer Bredell.”

Hy sit vorentoe, die spot weg. Nou lyk hy gees­driftig en sy oë blink soos damme onder ’n blou hemel. Vervlaks, moet die man so aantreklik wees?

“Jy weet, ek het vir prof Viljoen gesê ek het suk­ses in my ingenieursloopbaan behaal, maar daar is ander dinge wat ek ook wil doen. Toe my vrou drie jaar gelede dood is, het ek besef die lewe kan kort wees, en as ek nie daardie dinge aanpak nie, is my lewe armer. Ek stel intens in Egipte belang. Het nog altyd. Ek kyk alle programme op DStv daaroor en ek google en YouTube en alles. Toe laat hy my wragtig toe om ’n M onder hom te doen. Man, dit was die lekkerste ding wat ek nog gedoen het. Ek het Egipte toe gegaan en die tempels en grafte bekyk. Hatsjepsoet het my so gefassineer. Die vroulike farao wat soos ’n man opgetree het. Sy moes selfs ’n vals baard en mansklere dra en so aan, an­ders het sy net nie die statuur gehad om te regeer nie.”

Hy grinnik vir Karin. “Iets soos jy.”

“Ekskuus?” Sy gluur hom aan. Beweer hy dalk dat sy mannetjiesagtig is, of dat sy haar soos ’n man gedra? Moet sy nou wragtig dié vermetele man se studieleier word? Sy wou hom net jammer kry oor sy vrou se dood, toe versondig hy haar weer.

Boeke wat jou laat Foxtrot

jone

Joune vir altyd – Alma Carstens

Ná jare van seerkry weens Rudi se rondlopery besluit Melani om weg te gaan en van hom te vergeet. Met haar terugkoms in Wiesenhof raak Rudi halsoorkop verlief op die “nuweling” op die dorp – min wetend dat dié skoonheid einste Melani is.

Ek het jou lief – Mari Roberts

Ná sy egskeiding van Yvette keer Roux na sy tuisdorp terug. Daar tref hy sy jeugliefde Tessa aan en vind dat die vonk wat tydens hul tienerjare tussen hulle was, steeds bestaan en nou ’n brandende vuur geword het.

Die professor en die beterweter – Malene Breytenbach

Anton Bredell is aantreklik, beterweterig en professor Karin Kaltwasser se doktorale student. Sy leer ken Anton beter terwyl hulle in Egipte na ’n verlore prinses se graf soek. Sy probeer om die korrekte dosent-student-verhouding te handhaaf, maar laat die liefde hom ooit voorskryf?

Dans met ’n stiervegter – Trudy Reinhardt

In Barcelona bemeester Tahlia die flamenco, maar haar hart dans egter op sy eie ritme. Spanje se kampioenstiervegter, Alejandro, is haar hart se dansmaat, maar sy kan nie sy beroep aanvaar nie.  Is hulle bestem vir mekaar of nie?

FOXTROT VAN DIE LIEFDE – Kristel Loots

foxtror-hoeres

Katalaya is sestig en geensins van plan om nou met grasie oud te word nie. Maar haar huwelik het betekenis verloor en haar man stem met haar saam, onder meer omdat hy ’n tasbare rede daarvoor het, ene wat Katalaya net kan dink blond en jonk is. Meteens is die verveling weg en in die plek daarvan is eensaamheid.

 

Haar eens korrekte, bejaarde ma worstel met verwarde gedagtes wat op seniliteit dui en haar kinders leef hul eie lewe. Daar is min vooruitsigte vir Katalaya, maak nie saak dat sy haar klere funky hou en haar hare silwerwit nie.

Dit is in hierdie stadium wat sy gedwing word om haar jeugjare te herleef want op die spoor van haar ma se dwaalgedagtes ontmoet sy onverwags mense uit die verlede. Een van hulle is Katalaya se jeugliefde wat ook ’n verbode liefde was. Só kom daar ook uiteindelik antwoorde op ’n hartseer geheim van baie jare.

VER IN DIE WÊRELD, KITTIE – Santie van der Merwe

ver-in-die-wereld-kittie-hoeres

Sy was die ongeliefde kind, Kittie. Nie dat een van die ander kinders juis geliefd was by haar ma nie, maar Kittie het nie eens haar ma se seldsame toegeneentheid geken nie. Afgeknou. Geslaan. Tot in haar kindersiel verwond. Armoedig.

Maar sy is Kittie. Sy het dit gemaak. Trouens, sy het dit verder as enige van die ander kinders gebring. Toe gaan sy Londen toe, waar haar kaartehuis weer inmekaar tuimel: verneuk en verraai. Maar Kittie gaan nie lê nie.

Terug in Suid-Afrika word dit juis op haar skouers gelê om haar ma ná ’n beroerteaanval te versorg. Soos Kittie haarself geleer het, dra sy wat in Londen en in haar kinderlewe met haar gebeur het, in haarself om en sy bly versigtig vir dié wat haar verwond het sowel as vir dié wat haar wil help heelmaak. Maar toe hý daardie oggend uit die helder lig na haar toe aankom, is daar blydskap en kennis in haar.

Sy was die ongeliefde kind, Kittie. Nie dat een van die ander kinders juis geliefd was by haar ma nie, maar Kittie het nie eens haar ma se seldsame toegeneentheid geken nie. Afgeknou. Geslaan. Tot in haar kindersiel verwond. Armoedig.

Maar sy is Kittie. Sy het dit gemaak. Trouens, sy het dit verder as enige van die ander kinders gebring. Toe gaan sy Londen toe, waar haar kaartehuis weer inmekaar tuimel: verneuk en verraai. Maar Kittie gaan nie lê nie.

Terug in Suid-Afrika word dit juis op haar skouers gelê om haar ma ná ’n beroerteaanval te versorg. Soos Kittie haarself geleer het, dra sy wat in Londen en in haar kinderlewe met haar gebeur het, in haarself om en sy bly versigtig vir dié wat haar verwond het sowel as vir dié wat haar wil help heelmaak. Maar toe hý daardie oggend uit die helder lig na haar toe aankom, is daar blydskap en kennis in haar.

Alle Romanza-klublede spaar 30% op hul boekaankope. Sluit nou aan: http://bit.ly/2bAiDdL

WINTERSKOOL MET SKRYFKOMPETISIE VIR OPKOMENDE SKRYWERS

15369051_1144599085660992_6460298731992276185_o

Die ATKV-Skryfskool van die Noordwes-Universiteit bied van Maandag 29 Mei tot Vrydag 2 Junie 2017 ’n Winterskool vir opkomende fiksieskrywers aan.

Bekende en bekroonde skrywers en digters, toonaangewende uitgewers van Afrikaanse fiksie en personeel van die ATKV-Skryfskool tree as sprekers, werkswinkelaanbieders en groepsessieleiers op. Die skryf van verhale, gedigte en kinder- en jeugfiksie kom onder die loep.

Hierdie vyfdag-geleentheid is ’n praktiese slypskool vir enigiemand wat verhale, gedigte of kinder- en jeugfiksie wil skryf. Dit word aangebied op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-Universiteit en die inskrywingsgeld beloop R3 250 per persoon (sonder verblyf; R4 700 per persoon indien 4 nagte deelverblyf ingesluit word). Dié bedrag dek kursusgeld, asook kostes vir verversings gedurende oggend- en middagteepouses, ’n openingsonthaal op Maandagaand 29 Mei en ’n afsluitingsfunksie op Donderdagaand 1 Junie. ’n Beperkte hoeveelheid verblyfplekke is beskikbaar vir kursusgangers wat die opsie vir ingeslote verblyf wil uitoefen. Skakel met mev. Kobie van Aswegen by Kobie.VanAswegen@nwu.ac.za (tel. 018 299 1783) vir meer besonderhede.

images

Die ATKV-Skryfskool bied in 2017 ook ’n KOMPETISIE VIR SKRYFWERK in die genoemde genres aan. Die wenner in elk van die kategorieë (vir ’n kortverhaal, ’n kinder- of jeugverhaal of ’n gedig) sal die WINTERSKOOL GRATIS kan bywoon (verblyf nie ingesluit nie). Vir meer inligting hieroor, skakel met mev. Kobie van Aswegen. Sluitingsdatum vir ontvangs van kompetisie-inskrywings: 31 Maart 2017.

 Kom verneem, uit die perd se bek, hoe om met die suksespad langs na skrywerskap te stap!

Lamsnek of die lam se nek? – Felicia Snyman

felicia-6

Einde Desember het ek en my sus besluit om die lang en pragtige pad af Kaap toe aan te durf. So is ons sak en pak in die motor. Heerlike padkos, en ek praat van broodjies, worsrolletjies, beestong, hoenderboudjies en vele ander lipleklekker bederfies van ons mamma af. Ons het ‘n koelboks vol items vir wanneer die Karoo-dors ons tref, genoeg klere om ons op ‘n eiland aan die gang te hou en een-en-dertig ure se fantastiese musiek. Selfs ‘n yoga-mat vir rek-en-strek-oefeninge, wanneer die agterstewe lam raak van al die sit.

Opgewonde soos graad eentjies op pad na ons eerste skooldag en sing ons uit volle bors saam met die musiek wat deur die motor vloei. Ons stop vir ‘n vinnige Brêkfis in Bloemfontein soos die treffer van Laurika Raugh ons aanmoedig om die roete te voltooi. Dis net nadat ons trommeldik geëet is en in die pad val wat die harde realiteit ons tref. Dit is hondver Kaap toe. Gelukkig is ons beplanning so dat ons in Beaufort-Wes gaan oornag. Dit is hier waar die papaja die waaier tref. Ons trek van die pad af en besigtig ons woonplek vir die aand van die buitekant af. Die oomblik wat ek die motordeur oopmaak, smelt my vel van my gesig af. Dit is so warm dat ons skaars asem kry. Ek worstel deur die droë hitte wat oor ons spoel tot by die ingang. Die ontvangspersoneel is uiters vriendelik en verwys ons na ons kamer.

Daar kry ons ‘n redelike onaangename verrassing. Ons kamer, aka vertrek is so groot soos ‘n vuurhoutjieboks en ons moet bo-oor ons bagasie spring om by die badkamer uit te kom. Die badkamer is ‘n posseël en verseker net geskik vir ‘n tru-rat begewing in die badkamer in. Daar is geen ventilasie in die vertrek nie. Ek en my sus asem mekaar se warm koolstofdioksied in en voel asof die lewe uit ons getap word. Die enigste genade, as mens dit ‘n genade kan noem, is een van daardie spoggerige ou dakwaaiers. Hierdie een is ekstra spesiaal − dit maak ‘n baie stadige beweging en ‘n woep, woep, woep geluid. Gelukkig is dit glad nie steurend nie.

Ons is later rasendhonger en gaan inspekteer die restaurant op die perseel. Dit vertoon skoon, netjies en die reuke wat uit die kombuis stroom is aanloklik. Ons neem plaas en bestel dadelik ‘n lafenis. Die lugverkoeling is buitewerking en die hitte vreet aan mens se vel. Ek loer na die spyskaart en besluit lamsnek is net die bederf wat ek verdien. Ons bestelling word vriendelik geneem en daar sit ons en bekyk die ander reisigers. Ek kan skaars praat soos die warmlug my energie uitsuig.

My suster sit in die rigting van die kombuis en ontvang haar kos eerste. Ek sien hoe haar oë rek toe my bord aankom en kyk angstig na haar. “Wat is dit? Wat is fout? Is dit weer die verkeerde kos?” Die vrae het behoorlik uit my keel geborrel en daar sit sy woordeloos soos Lot se vrou en gaap die kelnerin aan. Die onbekende kom uiteindelik tot voor my aangesig en ek val amper reg agteroor van die skok. Daar op ‘n groot, langwerpige bord pronk ‘n lamsnek. Nie lamsnek nie. ‘n Lam se hele nek. Die woorde ontgaan my heeltemal toe die gedoente voor my geplaas word. Dit is so groot dat dit ‘n gesin van vier kon voer. Miskien nog ‘n stukkie oorgehou om broodjies vir die volgende dag ook mee te maak.

felicia

Asof die nek nie reeds intimiderend genoeg is nie, word dit bedien saam met rys en sous, pampoen en kool met ‘n kaassous. Het ek die hele lam bestel of net lamsnek? Ek soek naarstigtelik na die spyskaart om seker te maak ek het dit nie mis gelees nie. Maar helaas, dit is wat mens kry vir ‘n karige paar rand. Dit het my moed tot in my skoene laat sak. ‘n Man spring amper uit sy stoel uit om te hoor wat ek bestel het, want hy wil presies dieselfde hê. Die hongerpyne was al wat my gekeer het om my kos net daar en dan, weg te gee.

‘n Dame val uit haar stoel uit om haar bestelling te kanselleer nadat sy my bord se porsie-grootte aanskou het. Die hele restaurant se oë is op my. Jy weet daardie oomblik wat jy soos ‘n insek onder ‘n mikroskoop voel of ‘n dier in ‘n hok by die dieretuin. Wel, dit was die gevoel wat ek gekry het. Asof die hele area skielik stil is en daar ‘n kollig op my skyn. Die druk was ondraaglik en ek het soos my ma se sterkste turtle die nek hap vir hap aangepak. Hoe eet mens ‘n olifant? Stukkie vir stukkie. In hierdie geval het ek besef om ‘n hele nek te eet is baie moeiliker as wat dit lyk.

fel

Met die dat die lugverkoeling buite werking was, was die taak ‘n berg so groot soos Kilimanjaro. Ek het die kool probeer eet, maar moes die kaas afhaal. My suster het my geskok aangekyk. Ek meen, wat gaan die beste saam met kool? Kaas! Nie hierdie keer nie. Ek het my stoutkind stemmetjie uitgehaal “Ek kan nie die kaas ook eet nie, Ou, dit is teveel. Ek kan…net…nie…” Ek is seker julle hoor die pyn en lyding waardeur ek gegaan het. Twee-derdes in daardie nek in en dit het my oorwin. Ek het summier handdoek ingegooi en was nie eens skaam om net terug te sit, my hande in die lug te gooi en op te gee nie.

My suster het grasieus uitgestap, ek het gevoel asof ek al kreunend daar uit gerol het. My maag het die van ‘n baba hondjie weerspieël. So in die hitte van die oomblik en trommeldik het ons op die beddens neergeval en bly lê. Amper gedroom ek sluk ‘n hele lam in. Die slotsom van hierdie tragiese en heerlike ervaring is:

Vra altyd in die Karoo hoe groot die porsies is;

Maak seker daar is lugverkoeling in die warm, droë plekke;

Maak ‘n handdoek sopnat en sit dit oor jou voete om af te koel; en

Pak elke enorme uitdaging stuk vir stuk aan.

Felicia se jongste Romanza, Bosveldliefde, is nou beskikbaar en dra natuurlik haar geliefde hond, Rocky, se goedkeuring weg. Koop nou hier: http://bit.ly/2isXtAr

dav

 

 

Haar storieboekheld – Cheryl Rogers

haar-storieboek-held_voorblad_high-res

Hulle ry deur Naxos-dorp se strate. Bobbi verkyk haar aan die argitektuur. Baie van die geboue is wit met blou aksente – blou deure, blou vensterrame en blou hortjies. Die plek is mooier as wat sy gehoop het dit sou wees. “Ek sal vir altyd hier kan bly,” sug sy droomverlore.

“Bly asseblief hier!” Tania klink opgewonde. “Dit sal wónderlik wees.”

“As dit maar so maklik was.”

“Dis makliker as wat jy dink. Ons moet net vir jou die regte jong Griek aankeer. Ek het al ’n hele paar troues op die eiland bygewoon, en glo my, na m’y troue gaan jy ook ’n Griekse troue wil hê.”

“Dit sal die dag wees,” antwoord Bobbi. “Jy kry my nooit weer voor ’n kansel nie.”

“Dis wat jy nou sê.” Tania draai die bakkie behendig by ’n smal systraatjie in en hou voor ’n ewe smal dubbelverdiepinghuis met blou balkonrelings stil. Toe druk sy die bakkie se toeter.

’n Man met blonde hare verskyn vlugtig op die balkon. Hy lag en waai vir hulle. “Ek kom nou.”

Dit voel of iemand Bobbi se wind uitslaan. Slegte herinneringe spoel oor haar soos ’n onverwagse fratsgolf. Vir ’n oomblik het sy gedink dis Kyle daar bo op die balkon, maar haar gesonde verstand verseker haar dit kan nie hy wees nie. Kyle is duisende kilometer hiervandaan.

“Wat doen ons hier?” wil sy weet. Sy probeer haar stem kalm hou, al voel sy glad nie kalm aan die binnekant nie. Wat is die kans dat sy ’n man op ’n Griekse eiland sal raakloop wat net soos Kyle lyk? Moet die spoke van die verlede haar agtervolg waar sy ook al gaan? Dan het hy boonop in Afrikaans ook nog geantwoord. Hy is dus nie eens van hier nie!

“Ons laai vir Marko op.”

“Marko?” Bobbi se stem is hees. Kan Tania nie sien die man lyk net soos Kyle nie?

“Marko is my neef,” antwoord Tania.

’n Deur op die straatvlak gaan oop. Marko kom te voorskyn. “Baai,” roep hy oor sy skouer voor hy tot by die bakkie draf.

’n Mooi donkerkopvrou steek haar kop by die deur uit en roep in Engels agter hom aan. “Kom gou weer!”

Hy lag in haar rigting en wuif vrolik terwyl hy die bakkie se passasiersdeur oopmaak.

Eers toe sy lenige lyf halfpad in die bakkie is, besef Bobbi sy sal moet opskuif om vir hom plek te maak. Die man is nie van plan om agterop te ry nie. Sy vervies haar vir die reëling. Vir wat kan sy en Tania nie alleen terugry na haar ouma-hulle toe nie? Sy het geen begeerte om met ’n vreemde man oor koeitjies en kalfies te gesels nie; nog minder het sy lus om langs een ingeprop te sit wat haar so sterk aan Kyle herinner.

“Hallo, ek is Marko,” glimlag hy toe hy sy sit kry. Hy steek sy hand na haar toe uit.

Hy lyk eintlik glad soos Kyle nie, besef Bobbi terwyl sy sy hand skud. Dis net die blonde hare wat op ’n afstand die illusie skep. Kyle het nie sulke mooi kuiltjies nie, en Marko se ken is meer hoekig. Daarby is sy oë groen met bruin strepies, en nie eens amper blou soos die oë wat sy onthou nie. “Ek is Bobbi,” antwoord sy.

Sy bepaal dadelik weer haar aandag by die straattonele voor hulle. Haar lyf brand waar dit teen syne druk, want sy sit nie gewoonlik so styf teen mans wat sy nie ken nie.

“Marko was op reis deur Europa toe hy besluit het om in te val vir my troue. Wát ’n meisie nie moet doen om haar goeie ou neef te siene te kry nie,” sug Tania spottend.

“Ek kan mos nie jou troue mis nie, en buitendien, ek was in die omgewing.”

“Nederland is beswaarlik in die omgewing.”

“Een van jou Suid-Afrikaanse familielede moet darem hier wees om jou voete op die grond te hou; netnou begin jy glo jy is ’n volbloed Griek.”

“Ja, whatever. Ek is net bly jy het besluit om te kom.”

“Jou ouma en oupa is seker ook baie bly om jou te sien,” merk Bobbi op.

“O . . . nee, Yiayia en Papouli is nie my ouma en oupa nie, alhoewel hulle my soos hulle bloedeie kleinseun behandel. Ons twee se ma’s was susters,” beduie Marko na Tania en homself. “Ons deel ’n stoere Afrikaanse ouma en oupa wat in die Karoo geboer het. Hier langs jou sit ’n opregte boerseun. Ek kan my voorsate tot by die middel 1800’s terugspoor, en hulle is almal aan die suidpunt van Afrika gebore. Ai, wat ek nie sou gee vir ’n bietjie Griekse of Italiaanse bloed nie, maar helaas.” Hy sug gemaak teleurgesteld en lag toe. “Maar dit keer my nie om ’n wêreldreisiger te wees nie.”

“Marko blog oor sy reise en hy is besig om ’n Europese reisgids te skryf,” vertel Tania trots. Sy trap skielik rem toe ’n hond oor die pad hardloop. “Hy is ook die beste fotograaf wat ek ken. Ek vertrou niemand anders met my troufoto’s nie.”

Bobbi knik haar kop meganies. “Dit klink interessant.”

“Regtig? Jy lyk nie juis geïnteresseerd nie,” sê Marko.

“Jammer.” Sy glimlag verleë. “Ek was ingedagte. Jy moet vir my jou blogadres gee sodat ek kan gaan kyk wat jy alles skryf. Ek sal nie omgee om ’n wêreldreisiger te wees nie.”

“Bobbi skryf ook,” kondig Tania aan. Sy snak na haar asem toe Bobbi haar met die elmboog in die sy pomp.

“Is dít so?” Marko klink nuuskierig. Hy kyk indringend na Bobbi. Sy gesig is naby hare en uit die hoek van haar oog kan sy sien hoe hy haar gelaatstrekke bestudeer. “Wat skryf jy?”

“Sy skryf liefdesverhale,” blaker Tania dit uit voor Bobbi ’n kans het om te antwoord.

Bobbi voel hoe haar wange warm word. Vir wat is sy altyd so verleë as mense uitvind sy skryf liefdesverhale? Dalk oor dit ’n yslike klug is? Perfekte heldinne en perfekte helde bestaan net in stories en daar is nie regtig iets soos ’n happily ever after nie. Die regte lewe is nie soos ’n liefdesverhaal nie, dis vol teleurstellings en uitdagings. Sy behoort te weet.

Beleef Bobbi se hele Griekeland-advontuur vir slegs R85 of spaar bykans 40% as Romanza-klublid: http://bit.ly/2jRLEUk