Wie is doktor Renata Malan? – Madelein Rust

My onderhoud met doktor Renata Malan vind plaas in die indrukwekkende kantore van Malan & Coetsee Privaat Ondersoeke. Sy is onberispelik in haar wit snyerspak, perfek gegrimeer. Die aura van sukses en selfvertroue wat hierdie vrou uitstraal vul die luukse kantoor. Ek moet erken dat enige sterflike effens geintimideer sal voel in haar teenwoordigheid – en dit sluit my in.

Renata Malan

Renata, wat het jou laat besluit om ’n privaat ondersoeker te word?

My navorsing in forensiese sielkunde het my in aanraking laat kom met geweldsmisdadigers en ek het besluit om my kennis in te span om hierdie mense aan te keer voor hulle verdere skade aanrig. Navorsing in die psige van die mens sal dit eendag moontlik maak om geweldsmisdade deur genetiese manipulasie te verhoed. Tot ons daar is, is ek geroep om op ‘n praktiese wyse seker te maak geweldsmisdadigers word in hulle spore gestop.

Malan & Coetsee se suksessyfer is fenominaal. Daar is onbevestigde gerugte dat jy nie daarteen gekant is om die reëls soms te buig nie, solank jy net die resultate kan behaal.

Ja, die gerugte is wel onbevestig.

Jy is net na jou sesde verjaarsdag in ‘n kinderhuis hier in Bloemfontein opgeneem. Hoe sal jy jou ervaring daar beskryf?

Die kinderhuis is ‘n plek waar mens baie gou grootword. ‘n Plek waar jy desnoods leer om mense te ontleed ter selfbeskerming. Dit was ‘n interessante tyd.

Dis daar waar jy vir Stefan Coetsee ontmoet het. Deesdae jou vennoot.

Dis reg, ja. Stefan was destyds my beskermer, dalk nou nog. Hy is my beste vriend.

Daar is onlangs berig dat jy en Stefan in ’n verhouding betrokke is. Is daar enige waarheid in die gerug?

Al wat ek daaroor kan sê is dat Stefan ‘n baie spesiale plek in my lewe beklee.

Jy is as jong kind aangeneem deur die eiendomsmagnaat, Leon Malan. Hoe het jy dit ervaar om direk uit die kinderhuis ’n lewe van uiterste weelde te betree?

Jy moet onthou dat ek nog nie eens sewe jaar oud was nie. Dit was ‘n geweldige kultuurskok, maar soos ‘n kind gou aanpas in uiterste armoede, raak jy aan ‘n lewe van byna onbeperkte weelde gewoond. Die Malans was baie goed vir my.

Leon Malan was, behalwe sy sakebedrywighede, ’n groot gees in die sielkunde. Hy het ’n boek geskryf oor jou biologiese pa, ook bekend as die Laksman. Daarna het hy jou in sy huis ingeneem om te bewys dat daar nie iets soos ’n moordgeen is nie, dat geweldsmisdadigers gevorm word uit omstandighede. Dit moes vir jou moeilik gewees het om te verwerk dat jou aanneempa jou as ’n toestonderwerp gebruik het.

Ek het dit in my matriekjaar uitgevind en ek moet erken dat dit baie lank geneem het voor ek verstaan het dat sy bedoelings goed was. Hy was lief vir my asof ek sy dogter was en ek was baie lief vir hom.

Dit bring ons by jou pa, die Laksman. Hy het in die tagtigs tien kultuslede vermoor. Mense wat ernstige seksmisdade met van die kinders in die kultus gepleeg het. Hoe voel dit om te weet jou pa is ’n reeksmoordenaar?

My biologiese pa was die rede waarom ek in forensiese sielkunde gespesialiseer het. Ek wou verstaan waarom geweldsmisdadigers doen wat hulle doen. Ek verstaan nou, na baie jare, waarom hy die moorde gepleeg het. Dit beteken egter nie dat ek dit goedkeur nie.

Daar is gerugte dat hy ná sy ontsnapping die onderwêreld hier in Bloemfontein betree het, dat hy sy verdienste uit diamantsmokkelary maak. Dit moet swaar wees om dit te hoor.

Weereens, dit is onbevestigde gerugte.

Jy het jou pa net in jou lewe gehad tot jy ses jaar oud was. Is jy lief vir hom ten spyte van wat gebeur het en desnieteenstaande die tydsverloop?

Bloed kruip waar dit nie kan loop nie. Daardie spreekwoord is waar.

My onderhoud met die formidabele doktor Malan is kort hierna beëindig. My droom is om eendag weer saam met haar te sit sodat ek meer van hierdie komplekse vrou te wete kan kom. Vroeër eerder as later.

Die Renata Malan-reeks is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2sXaffl

 

Romanse in rock – Marilé Cloete

Romanse in Rock_high res

Gou-gou kom sy egter agter sy het eintlik ’n fout gemaak deur nie self te spring vir die venstersitplek nie. Want nou is dit nie meer ’n nagvlug nie, nee, dis helder dag en gou-gou is Skandinawië onder hulle te sien. Met haar beperkte visie deur Etienne se venstertjie kan sy net genoeg sien om haar te bekoor en te frustreer. Sy sien wit wolke met brokkies blou lug, sy sien groen berge met sneeukappies op. En tussen dit alles is daar baie water, ’n oorvloed daarvan. Damme of mere, sy ken nie juis die verskil nie. Glansend blou waar ’n strepie son dit tref, grys en ontoeganklik waar dit in skadu gehul is. Toe hulle oor Trondheim begin sak, kan sy die fjord herken, grys en gedug, oud soos die berge, uniek soos hierdie landstreek.

“Dis mooi, nè? Maar jy is dit seker lankal gewoond?” kan sy nie help om te vra nie.

Hy kyk skaars op van die bladsye vol formules waarmee hy al weer doenig is. “Ja, ek het reeds ’n paar keer kom kuier. En mooi was nog nooit lelik nie.”

“En die winter? Was jy al in die winter hier?” Beth voel onverklaarbaar spraaksaam, dis sowaar of sy nie die man wil laat wegkom nie. En wegkom kan hy nou met ’n geruste hart; hy het sy deel gedoen. In Trondheim moet sy net die pers Flybussen vat, dié staan glo voor die lughawe se uitgang. Volgens Christeline kan ’n mens nie die ding mis nie, al wil jy ook. En in die middedorp kyk jy uit vir die halte wat Chrissie haar laat neerskryf het en klim eenvoudig dan oor op bus 8 en ry tot by die winkelsentrum naby haar woonstel. Of is dit dalk bus 18? Hoekom twyfel sy dan nou? Meteens laat die benoudheid haar hart weer op loop sit. Dit kos konsentreer om aan ander dinge te dink.

Sy hoop die skone Essie bly heeltemal in die teenoorgestelde rigting. Hopelik kom laai sy vir Etienne op en voer hom na die ander kant van die dorp en Beth hoef hom nooit weer te sien nie. Sy het nie ’n behoefte om die meisie te ontmoet nie. Dalk is dié glad nie in haar noppies dat haar kêrel met ’n vreemde vrou moes saamvlieg nie. Maar dan sou sy tog nie vir Christeline met haar simpel plan ondersteun het nie. Dalk steek daar waarheid in Christeline se skimpe dat dit nie goed gaan tussen Essie en Etienne nie, dat dit miskien die laaste kuier kan wees. Wel, daarmee het Beth vrede. Al moet sy redelik hard werk om dié vrede te kry.

Hy kyk darem op van sy papiere af, maar dis ’n gesteurde opkyk. “Die winter is absoluut lieflik, jy moet beslis dan ook kom. Hoewel ek twyfel of jou geliefde Springsteen in die winter hier sal kom rondkarring. Sit dan seker voor sy kaggel en draai nog ’n paar liedjies uit om mee geld te maak.”

Onmiddellik is sy smoorkwaad. Aan Bruce moet niemand vat nie. Veral nie as sy moeg en gespanne is nie. Dan verlaat die wag voor haar mond alte maklik sy staanplek. “Dis nie prakties om in die Europese winter te toer nie. En hy draai g’n massas liedjies uit nie, dis meer dikwels die popsangers se werkswyse. Hy skryf stadig en oorwoë en raak ernstige temas aan, en wat hy sê, maak volkome sin.”

Hy steek kastig sy hande beskermend voor hom uit. “Toemaar, toemaar, hold you horses. Ek is seker dis harde werk om ’n paar kitaarakkoorde aanmekaar te slaan en dan vier of vyf sinnetjies daarop in te pas.”

“Ek gaan nie verder met jou praat nie. Jy is oningelig en veroordelend. Ek hou nie daarvan nie. Nie wat Bruce Springsteen of enigiemand anders betref nie.”

“Pas my.” En daar is sy aandag weer volkome by sy papiere. Beth wil amper die arme Essie jammer kry. Hierdie man is met sy werk getroud, hy is nie goeie huweliksmateriaal nie. Sy wat Beth is, is doodtevrede met haar lewe, dankie. Sy gaan nou dadelik van hom vergeet. En dan sommer vir altyd en ewig ook. Hy het mos nou sy doel gedien.

Foto’s verskaf deur Alta Cloete!

Vinkel & Koljander-vroue leer keen vir Donna, Kato en Ruby

v en k webblad30

Donna de Villiers

Solitaire (Hoëres)

Ouderdom: 35

Stokperdjies: Surf

Beroep: Juwelier

 

Gunstelingfliek: Scent of a woman

Vyf dinge waarsonder jy nie kan leef nie? My branderplank, my gereedskapskis, die see, edelstene en ’n goeie humorsin.

Jy het nie ingeskryf vir Vinkel & Koljander-vroue nie. Hoe het jy op Minnaarshof beland?. Ek was op die plaas om ’n replika van ’n antieke juweelstuk te maak. My hoofprioriteit was om weer my loopbaan op dreef te kry en terug te kry wat ’n man by my gesteel het.

Wat het jy tydens die kompetisie geleer? Toe Minnaarshof se mense hulle huis en hulle harte vir my oopgemaak het, het ek weer vertroue in myself en my medemens gekry. Dit het my in staat gestel om blywende vriendskappe met die mense te smee met wie my pad op Minnaarshof gekruis het.

Lewensmotto: Gun jouself en ander ’n tweede kans.

 

Kato Klinge

Woestynroos Cover Final High Res

Ouderdom: 37

Stokperdjies: Gim, tuinmaak

Beroep: Ingenieur

Gunstelingfliek: Schindler’s List

Vyf dinge waarsonder jy nie kan leef nie? Slimfoon, wildsbiltong, finansiële onafhanklikheid, familie en Mr. Muscle.

Waarom het jy ingeskryf vir die kompetisie? Ek het pas teruggekeer uit Doebai waar ek drie jaar vir ’n konstruksiemaatskappy gewerk het. Ek was finansieel onafhanklik, in my beroep het ek sukses bereik. Die natuurlike volgende stap sou ’n eggenoot en ’n gesin wees. Die dinamiese Toit Minnaar was die ideale pasmaat saam met wie ek my rol as vrou en ma sou kon uitleef.

Wat het jy tydens die kompetisie geleer? Dat ’n perfeksionis soos ek nie sal aard in ’n uitgebreide huishouding soos Minnaarshof s’n waar ek my lewensruimte met Toit se ma en ouma sou moes deel nie. Dit was die beginpunt van vriendskappe met mense wat my mettertyd laat besef het familie is nie net mense wat met bloed aan jou gebind is nie.

Lewensmotto: Moet nooit jou beginsels en ideale prysgee nie.

 

Ruby Swart

Droomland

Ouderdom: 38

Stokperdjies: Werk is my stokperdjie en ek reis dikwels vir my werk.

Beroep: Eksmodel, modeontwerper en sakevrou.

Gunstelingfliek: Pretty Woman

Vyf dinge waarsonder jy nie kan leef nie? Ontwerperskoene, water, mooi lap, my bidsnoer en ’n geldige paspoort.

Waarom het jy ingeskryf vir die kompetisie? Die promosiebestuurder van ’n plaaslike skoonheidshuis wat een van die borge van Vinkel & Koljander was, het my oorreed. Dit sou goeie blootstelling wees vir my Black Ruby-klerereeks wat pas die lig gesien het. Die borge het gemeen ek en die sjarmante Toit Minnaar sou ’n goeie paartjie maak. Daar was nie ’n spesiale man in my lewe nie en ek het besluit hoekom nie?

Wat het jy tydens die kompetisie geleer? Die rustige plaaslewe is nie vir my nie. Ek kry my inspirasie en kreatiewe energie uit die stad waar ek in die vinnige baan kan lewe. Ek beweeg in ’n groot sosiale kring, maar daar is net ’n paar mense met wie ek diepgaande verhoudinge het. Die mense wat ek op Minnaarshof leer ken het tel onder hulle.

Lewensmotto: Harde werk en deursettingsvermoë bewaarheid drome.

Die Vinkel & Koljander-vroue is tuis by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2donfmp

Romanse in rock – ontstaan en agtergrond – Marilé/Alta Cloete

In mens se vyftigs begin verlies geleidelik, amper ongemerk, deel van jou lewe word. Ouer familielede – en selfs jongeres – val weg. ’n Vriendskap of twee het nie die toets van die tyd weerstaan nie. Die kwaaltjies word meer en allerhande dingetjies aan die lyf begin onkeerbaar afwaarts neig. Kinders kry vlerke en vlieg deesdae dikwels na ver plekke. Verliese wat mens se lewensvreugde alte maklik kan steel.

Twee wonderlike dinge het egter in dié tyd in my lewe gebeur en baie gedoen om die gevoel van verlies te balanseer. Die eerste vreugde was om te begin publiseer. My eerste romanse – Dans met my – het verskyn toe ek een en vyftig was en my eerste liefdesroman – Geur van genade – ’n paar jaar later. Die vreugde en pyn van ’n boek se geboorte word dikwels met die vreugde en pyn van kindergeboorte vergelyk en ek dink nie dis ver van die waarheid af nie. In albei gevalle vergeet mens vinnig die pyn en die vreugde is durend en omvattend.

Die tweede wonderlike ding was my ontdekking van Bruce Springsteen. (As jy nie weet wie dit is nie, volg bostaande skakel en word verryk! 🙂 ) Sy musiek én hoe hy sy lewe leef het vir my op tallose maniere ’n inspirasie geword. Die erns, toewyding, passie, energie – plus altyd die regte tikkie ironie en selfspot – waarmee hy dinge aanpak, hou vir enige kreatiewe persoon menige lesse in. Hy word later vanjaar 68 en hy toon geen teken van afskaal nie. Sy shows (nee, dis nie konserte nie!) duur steeds enigiets tussen drie en ’n half tot vier uur, hy eksperimenteer steeds met nuwe klanke en hy gee homself vryelik aan sy fans. Hieruit spreek dit vanself dat die bywoning van soveel as moontlik live shows die absolute ideaal van elke ware fan is. En glo my, daar is derduisende van ons wêreldwyd. Met my sewe shows in drie verskillende lande is ek ’n blote beginner. Daar is regtig baie, baie mense wat letterlik al honderde van sy shows bygewoon het. Elkeen verskil van die vorige en elkeen is intens, passievol, oorweldigend (en uitputtend!). Niemand kom onaangeraak uit so ’n ondervinding nie.

Dit spreek vanself dat Springsteen se werk en lewe ook geleidelik deel van my skryfwerk sou word. Stil-stil het dit ’n speletjie geword om ietsie van hom in elke boek in te werk, sommer net vir my eie plesier, sonder dat die leser (of die uitgewer!) enigsins bewus is daarvan. Die mees onlangse voorbeeld hiervan is die hond en die kat in my roman Net ’n mens wat sy vrou en haar vriendin se name dra (Patti en Soozie). In my romanses het Bruce al stewig sy kleim afgesteek. In Liedjie vir jou ontmoet die heldin ’n Springsteen lookalike wat ernstig voel oor oorspronklike musiek, terwyl sy ’n suksesvolle kommersiële sangeres is. In Sy mooiste woorde ontmoet die heldin ’n behoorlike Springsteen-kloon (kompleet met sy saksofoonspeler geskoei op die lees van Bruce se beroemde saksofoonspeler, Clarence Clemons) wat ontgogel is deur wêreldroem en die oorgang maak na ernstiger, minder kommersiële Afrikaanse musiek.

Toe ek dus in 2016 die (vir my) skrikwekkende onderneming aanpak om alleen Noorweë toe te vlieg om Springsteen in Trondheim saam met my kinders te gaan kyk, was dit eintlik logies dat dit ’n storie moes word. Beth is (soos ek) ’n groot aanhanger van sy musiek, is (soos ek) bang vir alleen vlieg en het al (soos ek) die nare ervaring van ’n paniekaanval of twee gehad. Omdat sy (soos ek) glo dit bring groot vervulling om jou vrese in die oë te kyk en dwarsdeur hulle te gaan, pak sy wel die onderneming aan. En nou kom die grootste lekkerte van ’n romanseskrywer se taak aan die beurt: om vir hierdie besondere meisie die regte teenpool te skep in die vorm van ’n aantreklike, goeie man met ’n paar eienskappe wat tot aanvanklike konflik en latere begrip tussen hulle kan lei. Dus: Ontmoet vir Etienne, die mooie Wiskunde-proffie met ’n  liefde vir klassieke musiek en ietwat van ’n vooroordeel teenoor rock-musikante. Plaas die twee op dieselfde vliegtuig Noorweë toe, gee vir Beth ’n (ligte) paniekaanval aan boord, laat beland hulle (nie deur blote toeval nie) in woonstelblokke langs mekaar in Trondheim, gooi Beth se vriendin Christeline met haar eie plannetjies by, en jy het ’n heerlike storie.

Die mooie Noorweë is natuurlik ook nie meer nuut in my werk nie, aangesien albei ons seuns (plus ons skoondogter en hulle troetelkonyn!) nou daar woon. Trondheim is ’n plek wat diep in my hart gekruip het en elke keer as ek ’n karakter die Nidaros-katedraal die eerste keer laat aanskou, ervaar ek daardie vreugde weer van vooraf.

Ek kan maar net hoop dat Beth en Etienne se storie jou dieselfde mate van plesier sal verskaf as wat die skryf daarvan my gegee het. En as jy boonop ‘n bietjie voete gestamp het op ’n lekker Springsteen-liedjie, is ek meer as tevrede. (Vir hierdie doel beveel ek veral Dancing in the dark, Badlands en Promised Land aan!)

Alle foto’s verskaf deur Alta Cloete. Kuier gerus saam met Alta op haar Facebook-groep: Kom ons lees weer Afrikaans: https://www.facebook.com/groups/46583772414/?ref=br_rs

Liefde vir ’n vlinder – Didi Potgieter

Liefde vir 'n Vlinder_high res

Emma vee die laaste druppel van die rand van die bord af. Sy twyfel of die steak presies soos Giovanni s’n gaan proe, maar sy voel nietemin uiters tevrede met haar poging wat nou netjies in die borde lê. Kosmaak was nog altyd iets wat sy saam met haar ma gedoen het vir pret en nuwe ervarings, dit was nooit noodsaaklik nie, nooit belangrik nie. Die afgelope paar dae moes sy ter wille van oorlewing anders na haar stokperdjie kyk. Vanaand se ete is egter op ’n heel ander vlak belangrik. Nie ter wille van oorlewing nie, maar omdat sy Pieter Joubert wil bederf en dalk in ’n mate wil beïndruk.

Sy het ’n behoefte daaraan om hom te wys dat hy nie sy geld mors om haar in diens te neem nie. Sy wil ook dankie te sê. Nie net vir die feit dat hy Hero en Belle gered en beskerm het nie, maar vir wat hy vir die hele mensdom nou al op Ukuvusa doen en nog gaan doen.

En vir die feit dat sy die afgelope paar dae net Emma kon wees.

Sy vee sommer nog ’n keer die rand van die bord af, al is daar nie regtig meer iets nie, en asem uit. Hemel, sy is op haar senuwees! Vir die heel eerste keer in haar lewe is daar nou geen alternatief as haar resep flop of die kos nie na wense is nie. Geen kamerdiens wat vinnig die sjef se keuse vir die dag kan bring of ’n restaurant waar sy haar lag vir haarself met wyn kan afsluk nie.

Nee, sy het één kans. En sy hoop dit is genoeg, want nog nooit was ’n steak so belangrik nie. Toe sy hom hoor aankom, kan sy amper gil van pure spanning, maar haar stem bly gelukkig in haar keel sit toe sy Pieter sien. In die deur staan hy soos hy op die foto’s in die vergete boks lyk. Sy gesig is skoon geskeer en sy kan duidelik die mond sien wat perfek vir haar glimlag. Emma kan nie anders as om te wonder hoe enigiemand so ’n glimlag vir so lank onder ’n bos hare kan wegsteek nie.

“Jy het geskeer!”

Hy vryf selfbewus oor sy wang. “Dit raak nou ’n bietjie warm met die boskaas.”

“Dit lyk goed.”

“Dankie. Dit ook.” Sy verwysing na die kos op die bord bring Emma terug na die hede.

“Sal jy vir ons elkeen ’n glas wyn skink; ons sal moet eet voor die kos koud is.”

Sy hou sy bewegings dop toe hy die glase uit die kas haal. Die T-hemp span styf om sy armspiere en weer wil nie haar hart of haar longe funksioneer nie. Daarom tel sy die twee borde op en stap eetkamer toe.

Sy het wyn nodig. Of nee, dalk is wyn glad nie ’n goeie idee nie – sy wil hopeloos te graag weet hoe sy spiere onder haar hand sal voel.

Emma dwing haarself om egalig asem te haal. Sy is laf. Gelukkig is sy Emma Parker, en Emma Parker kon nog altyd haar gevoelens wegbêre. Hoe sy dit al die jare reggekry het, weet sy nie meer nie. Sy het daarin geslaag deur op besigheid te fokus, herinner sy haarself terwyl sy die twee borde op die tafel neersit. Vanaand sal haar gesprek moet fokus op Ukuvusa en die planne wat sy reeds gemaak het, anders is sy in groot moeilikheid.

 

Die vrou aan die oorkant van die tafel lyk vir Pieter amper net so lekker soos die kos, indien nie lekkerder nie, en sy is ooglopend totaal onbewus daarvan. Dit is eintlik ’n baie goeie ding dat Emma van Wyk nie weet hoe mooi sy regtig is nie, anders is hy seker sy sou nou as model gewerk het en nie vir hom as huishoudster nie.

Pieter fokus weer op die bord kos voor hom.

Hy weet nie meer wat om te doen om nie aangeraak te wees deur haar skoonheid nie. Maak nie saak wat hy homself probeer wysmaak nie, elke keer as hy haar sien, slaan sy sy asem weg en jeuk sy hande om aan haar te raak.

Hy vat versigtig ’n sluk van die rooiwyn in die glas voor hom en die vloeistof proe vreemd op sy tong. Tog is dit nie so sleg soos hy gedink het dit gaan wees nie, inteendeel, dit is asof die wyn sy mond wakker maak, sodat hy die steak beter kan proe. Hy vat nog ’n sluk en Emma volg sy voorbeeld.

“Ek het vandag ’n bietjie op die internet rondgesoek. Daar is ’n maatskappy in Potchefstroom wat werksklere met logo’s op teen baie bekostigbare pryse maak,” sê sy.

“Ons het werksklere.”

“Ek weet, maar dink jy nie klere met Ukuvusa se logo op sal beter wees nie?”

Pieter trek sy skouers op. “Ek dink dis geldmors.”

“Jy maak ’n fout.” Sy vat nog ’n sluk van haar wyn asof sy eers haar gedagtes wil orden. Hy kan sien hoe word die ander sy van Emma van Wyk wakker. “Onthou, jy moet dink aan die groter prentjie. Mense, veral beleggers, se koppe werk net anders. Hulle belê in ’n handelsnaam waarmee hulle vertroud kan raak.”

“En ’n prentjie op my hemp gaan dit vir hulle doen?”

“J’y sien ’n prentjie op jou hemp, hulle sien Ukuvusa. Hulle sien jy is trots genoeg om jou projek op jou werkers se klere te adverteer. Op die internet, Facebook en op jou bors. Elke keer as hulle die prentjie sien, sien hulle alles waarvoor jou projek staan.

Hero, ander renosters wat in die toekoms hier gaan bly en, in die geval van ’n plek soos Ukuvusa, ’n saak waarvoor hulle kan staan.” Pieter kyk woordeloos hoe sy haar steak sny, en luister dan verder. “Dink net, jy kan so ’n hemp of pet vir ’n belegger as ’n aandenking gee. Jy kan dit in die toekoms aan besoekers te koop aanbied en daaruit ’n wins maak. Jy kan ook die logo op ander produkte sit. Oorsese beleggers hou van sulke goed.”

Pieter kan net sy kop skud. Ja-nee, ’n dom blondine is sy beslis nie. En alhoewel hy steeds nie ’n idee het hoe iemand soos sy op sy voorstoep beland het nie, dank hy sy sterre daarvoor.

Liefde vir ’n vlinder is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2srt4qe

 

LIEFDE VIR ’N VUURVRETER – Didi Potgieter

Pootuit sak Imke op ’n stoepstoel neer en drink die oneindige groen voor haar in. Sy lig nie eers haar kop toe Marcy teen die trappies opklim en ook op ’n stoel neerval nie.

“Ek was bang hulle ry nooit!”

“Toemaar, die bruidegom was haastig genoeg om met sy wittebrood te begin.”

“Vir ’n getroude vrou is jy darem maar naïef. Hulle het hulle wittebrood al gisteraand in jou huis begin.”

Imke glimlag. “As getroude vrou besef ek die waarde van privaatheid. Moet ek jou herinner dat my hele skoonfamilie ook die naweek hier tuisgaan?”

Marcy lag en skud haar kop. “Ek het nie gedink in jou toestand sal julle meer ’n behoefte aan privaatheid hê nie!”

Dit is Imke se beurt om te lag. Dit is beter om niks verder te sê nie. Marcy is nou wel haar beste vriendin, maar daar is geen manier om ’n ander mens te vertel dat vir altyd nie lank genoeg is as jy iemand liefhet nie. Elke oomblik tel.

“Baie dankie vir die hulp met die troue vandag,” verander sy die onderwerp.

Marcy glimlag. “Dit is my werk.”

“Nee, dit is nie. Jou werk is om troues by die Park Hotel te reël, nie by La Montagne nie.”

“Ek kan seker nie dat my beste vriendin in haar brose toestand so ’n groot troue alleen behar- –

tig nie, veral nie as haar man my salaris betaal nie.”

“As my man sy sin kon kry, het ek die volle nege maande in die bed gebly.”

“Jy kan dit weer sê.”

Imke se hart klop vinniger toe Robert in die deur kom staan. “Ek is swanger, Robert, nie siek nie.”

“Ons gaan nie weer hierdie gesprek hê nie, ou vuurvretertjie.”

Marcy lag. “Asseblief nie, want dan moet ek kant kies en albei is ewe gevaarlik. Ek dink ek gaan eerder vir Mark opsoek. Dit is veiliger.”

Toe Marcy weg is, gly Robert se hande oor haar maag.

“Robert!”

“Wat?”

“Ons sit met ’n huis vol mense.”

“Hulle moet maar verstaan.”

Sy lippe kom op hare neer en Imke het geen verweer meer nie. Dan skop een van die babas en Robert staan dadelik ’n tree terug.

Imke glimlag.

“Dit is nog niks. Jy moet voel as albei gelyk bedrywig raak.”

Teer vryf Robert oor die ronding van haar buik.

“Het ek al vir jou gesê hoe mooi jy vir my lyk?”

Die duisend-keer-vraag – Didi Potgieter

Die vraag is al ʼn duisend keer gevra: Hoekom het jy begin skryf?

Die antwoord is eenvoudig, ek moes. Dit was ʼn finalejaarsopdrag vir Skryfkuns. Ons moes iets lewer wat gepubliseer kan word en ek het besef romanse is die enigste genre waarvoor ek deursettingsvermoë sal hê.

Met die druk van ma- en vrouwees en brood op die tafel sit, is tyd om te doen wat jou hart sê maar min…

Maar my karakters het aangehou aanklop – soms so lastig dat ek nie anders kon as om te gaan sit en hul storie te vertel nie. En glo my, hulle klop steeds elke dag – en op Sondae moet ek hard werk om hulle te ignoreer.

Ek is egter bly hulle het aanhou karring. My karakters het my immers op reise gevat na bestemmings wat ek nooit op my eie sou sien nie. Hulle het my help skep aan hotelle, huise en selfs besighede. Ek het die Amerikaanse Presidentshuis besoek, rokke ontwerp en selfs troues beplan.

romanza-liefde-omslag_januarie

Meer nog, hierdie geliefdes van my het my agter die skerms gevat van hartoorplantings en orgaanskenkings. Ek het geleer dat om vir die Springbokspan te speel nie altyd maanskyn en rose is nie en het die wrede werklikheid van renosterstropery en die deernis van die mense wat tot die geveg tree ervaar.

Elke karakter is soos ʼn vriendin saam met wie ek ure sit en kuier. Daar was nie een karakter  wat nie in my kop ʼn regte mens geword het nie. Soms baklei ons oor gebeure en dan moet ek maar weer delete en oorskryf…  Selfs van die feekse wil nie lekker in my boksie pas nie.

En tog, met elke gelukkige einde is die vreugde my eie, en dit is dalk my grootste rede vir skryf en nog skryf en weer skryf. Dit maak die laat aande en seer spiere die moeite werd en dit maak dat ek meer en meer in alles ʼn liefdesverhaal sien wat wag om geskryf te word.

My man sê altyd ek dink in stories.

Beslis!

Oor Didi …

didi_2016

Didi Potgieter woon op Potchefstroom in Noordwes. Vandat sy kan onthou skryf sy liefdesverhale in haar kop, maar het eers onlangs besluit om dit op papier te waag. Met twee kinders, ’n man en ’n loopbaan om aan aandag te gee is daar maar min tyd vir skryf, maar soos vir die meeste ander skrywers is skryf vir haar terapie.

Lees meer oor Didi op http://bit.ly/2rRIiUy

Vinkel en Koljander-vroue: Van vreemdelinge tot vriende

Vita du Preez se Vinkel en Koljander-vroue is volledig. Jy kan nou Donna, Kato, ruby en McKenna se stories geniet. Kan nie meer onthou waarom die ander drie gaan nie? Ons vertel jou hier!

v en k webblad30

SOLITAIRE 

Donna, ’n befaamde juweelontwerper, se lewe slaan ’n gevaarlike koers in ná ’n ruwe ontnugtering in haar huwelik en ’n vernederende egskeiding. Wanneer sy die allerlaagste punt bereik, besef Donna sy is op ’n pad van selfvernietiging.

Solitaire (Hoëres)

Sy aanvaar ’n opdrag om ’n replika van ’n antieke juweelstuk te maak. Dit neem haar na Minnaarshof, ’n spogplaas in die Riebeekvallei. Hier kruis haar pad met Toit Minnaar s’n. Die soort man wat ’n vrou kan laat glo alle mans is nie noodwendig uitbuiters nie.

 

Maar Toit is reeds kniediep in die vrousoekproses. In ’n poging om weer sy lewe op koers te kry ná sy vrou se dood ’n jaar tevore maak hy gereed om drie aspirantbruide op Minnaarshof te ontvang vir ’n werklikheidsreeks op televisie.  Kato, Ruby en McKenna is drie supervroue wat geen man met gesonde verstand sal wil wegstuur nie.

Daarom verstaan Donna nie hoekom sy en Toit mekaar nie kan vermy nie. Haar hoofprioriteit moet nou wees om weer haar loopbaan op dreef te kry en terug te kry wat ’n man by haar gesteel het.

WOESTYNROOS 

Haar pa is ’n man van Duitse deeglikheid – maar verhard en ’n onverbiddelike heerser oor sy vrou en kinders. Daarom het Kato besluit die romantiek van ’n huwelik sal nie vir haar werk nie, nie eens ’n huwelik met haar beste vriend Stef nie.

Woestynroos Cover Final High Res

Wat Stef wel kan doen, is om haar hartsbegeerte te help vervul: ’n kind. En waarom nie? ’n Kind is ook sy groot droom en ook hy het besluit ’n huwelik met ’n vrou wat van hom afhanklik raak, is nie vir hom nie.

 

Vir Stef, ’n man wat weet hoe om van vroue te kry wat hy wil hê en dan sorgeloos sy lewe voort te sit, werk dit perfek. Ook vir Kato, ’n beroepsvrou wat nog nooit weerloos gevoel het nie.

Waarmee hulle nie rekening gehou het nie, is die oeroue instink wat by ouers ontwaak: om te beskerm en beskerm te word. Voeg daarby ’n buite-egtelike verbintenis waarvan al twee nou eers uitvind … Maar dis te laat om hulle ooreenkoms verbeurd te verklaar.

DROOMLAND

Ruby se pynlikste begeerte is om te weet wie haar pa was – of is. Nóg haar loopbaan as loopplankmodel, nóg haar gesogte modereeks kan vergoed vir hierdie leegheid in haar lewe. Of dit die oorsaak van haar slaaplopery is, weet sy nie maar toe haar ma sterf, neem sy hierdie geheim saam met haar graf toe.

Droomland

Ná haar ma se begrafnis vlam die hoop egter onverwags op. Sy moet die welmenende raad van die dorp se gehate ou sedeprediker verduur en haar ma se prokureur oorhandig ’n juwelekissie met ’n sleutel aan haar. En toe ’n jeugkennis weer sy verskyning maak, weet Ruby hierdie man bedreig haar goed bewaarde hart. Dit is ook hy wat haar oortuig om elke leidraad wat sy nou gekry het op te volg en nie nee vir ’n antwoord te neem nie.

Maar elke paadjie waarop sy haar begeef, lei na ’n doodloopstraat. Monsters wat mens uit die verlede gaan haal, moes dalk gebly het waar hulle was – die hede is al wat jy eintlik het en jy moet daarmee woeker.

WILDE KLAWER

In die bloedige stryd wat die Ierse Republikeinse Leër gevoer het, is gesinne en selfs familiegroepe uitmekaar geskeur. McKenna Wilde kom uit so ’n familie, hoewel dit haar nie raak op die skilderagtige Riebeek-Kasteel in Suid-Afrika waar sy saam met haar ma en ouma woon nie.

Wilde klawer_Vita du Preez

Tot ’n venynige brief haar noodsaak om in haar verlede te grawe en haar geestelike gawe om die onsienlike te sien weer in werking tree – hoewel hierdie “gawe” nie iets is wat McKenna sou kies nie.

In Noord-Ierland word dit gaandeweg vir McKenna duidelik hoe en hoekom haar pad hierheen geloop het en sy die tante moes ontmoet wat sy geglo het nie meer leef nie. Hier ontmoet sy ook die Suid-Afrikaner wat uit verbittering en verlorenheid die geweld van sy land vir Ierland verruil het. Hoekom die hangertjie in McKenna se besit so ’n beroering in haar veroorsaak wanneer sy naby hierdie man is, weet sy nie vir seker nie. En of hy ooit weer die risiko sal loop om ’n vrou en kind in sy lewe toe te laat is iets wat die toekoms maar moet leer …

Oor die skrywer …

Vita du preez

Vita du Preez se eerste romanse As sterre blom het in 1996 verskyn terwyl sy voltyds as argivaris by die WNNR gewerk het. Daarna het verskeie titels uit haar pen die lig gesien. Skuiling van die hart is ’n persoonlike gunsteling van haar, en is ’n historiese roman wat tydens die Boereoor¬log afspeel. ’n Man vir Mia was ’n finalis vir die LAPA-liefdesverhaaltoekenning in 2005/2006.

Nadat sy in 2002 Kaap toe verhuis het, het sy vryskutvertaalwerk begin doen, wat later ’n heeltydse werk geword het. Sy het meer as sestig Mills & Boon en Harlequin Intrigue-titels vertaal. Ná tien jaar in die bedryf het sy besluit genoeg is oorgenoeg en weer voltyds op haar skryfwerk begin fokus. Sy was lus vir ’n nuwe uitdaging en het besluit om ’n ander genre – liefdesromans – aan te pak. Waar die son omdraai, haar eerste liefdesroman, het in 2014 verskyn. Tans skryf sy aan ’n reeks oor vier vroue waarvan die eerste twee Solitaire en Woestynroos reeds verskyn het.

Vir meer inlingting oor Vita: http://bit.ly/2donfmp

 

Liefde in die Karoo – Rika du Plessis

Liefde in die Karoo_high res

“Wie sal dit nou wees? Ek verwag niemand nie,” sê Karin fronsend en stap tot aan die bopunt van die stoeptrappies. Haar frons verdiep toe sy Stephan se spoggerige motor voor die huis sien stilhou. Wat kom soek hy hier?

Sy blonde kop verskyn bokant die motor toe hy uitklim, die deur toemaak en met ’n wye lag aangestap kom.

“Hallo, Karin, mensig ek het na jou verlang,” sê hy toe hy by hulle kom, slaan sy arms om haar en soen haar stewig op die lippe.

Vir ’n oomblik staan Karin versteen van skok deur sy optrede, toe beur sy weg.

“Naand, Stephan. Dis Jaco Meyer, en Jaco, dit is Stephan Jooste,” sê sy ietwat ontsteld.

“Bly te kenne, Stephan. Oom Gert het my so ietwat aangaande jou vertel, glo ’n bekende kunstenaar,” groet Jaco. “En as ek dit nie mis het nie, het julle op ’n stadium met mekaar uitgegaan,” vervolg hy vraend.

“Dis reg, ja, Jaco. Ek is juis hier omdat ek nie langer sonder haar wil leef nie. Ek het jou kom haal, Karin. Of as jy wil hê ek moet hier bly, sê net so, en ek maak ’n plan,” praat Stephan asof niks verkeerd is nie.

“Wat het dan nou geword van die feit dat jy nie bereid is om saam met my op ’n afgeleë, bankrotplaas te kom krepeer nie, en dat jy skaam sal wees om jou vriende hierheen te nooi?” vra sy sarkasties en steur haar nie aan Jaco se sagte proeslag agter haar nie.

“Ja, skaam jou, Karintjie, jy het my doelbewus nie reggehelp nie. Dis ’n lieflike plek wat jy hier het. Maar al was dit nie so nie, maak dit nie meer saak nie. Jy is wat nou belangrik in my lewe is, maak nie saak waar ons gaan bly nie. Kan ons sommer gou trou?” vra hy hartstogtelik en neem haar hande in albei syne.

Karin trek haar hande vinnig weg en staan twee tree agtertoe, vas teen Jaco se borskas. Sy arms glip om haar lyf om hulle albei staande te hou. ’n Wilde impuls ploeg deur haar, en sy vou haar hande om syne wat voor haar maag in mekaar gevleg is toe sy direk in Stephan se oë kyk.

“Soos jy kan sien, Stephan, is ek nie alleen nie, en ook nie meer vir jou beskikbaar nie,” sê sy vinnig en druk Jaco se hande sag. Hy woel sy gesig in haar nek en lag baie sag toe hy die drukkie beantwoord. Dit kriewel in haar nek waar hy haar nou moedswillig saggies soen.

“Jy kan nie ernstig wees nie, Karin! Hoe kon jy so gou ’n ander man in jou lewe toelaat, en hom boonop aanmoedig om so klouerig aan jou te wees?” vra Stephan openlik geskok en ontevrede.

“Kry dit in jou kop, Stephan, daar was nooit ’n verhouding tussen ons nie. Ons was bloot vriende wat mekaar soms iewers heen vergesel het.”

“Jy geniet dit om my so te verpletter, nè?” vra hy dramaties, en ’n giggel wil oor haar lippe bars, maar sy hou haar in.

“Nee, Stephan, ek praat net die waarheid. Ek dink jy moet nou liewer gaan.”

“Stuur jy my dié tyd van die aand al die pad terug? Ek is moeg bestuur, het aaneen gery om by jou te kom. Kan ek nie ten minste oornag nie? ’n Bord kos, ’n bad en bed kry nie?”

“Daar is oulike gastehuise in die dorp wat sommer hier naby is,” antwoord sy.

Stephan skud sy kop in ongeloof.

“Ek kan nie glo jy is so hard en gewetenloos nie. As jy bang is om alleen met my in die huis te wees, vra gerus jou huishulp om in te slaap,” sê Stephan nou kras.

“Ek is nie bang vir jou nie. Bowendien, ek slaap nie alleen in die huis nie, Jaco slaap ook hier. Goed, jy kan eet, bad en ’n kamer kry vir die nag, maar môreoggend ná ontbyt moet jy gaan.”

“Hoe lank ken jy die man? En hy slááp by jou? Jy wou nooit eens hê ek moet by jou oorslaap nie. Genugtig, Karin, wat het in jou gevaar?” vra Stephan.

Jy kry nou 50% afslag op alle Romanzas tot 9 Junie: https://www.lapa.co.za/Romanza

Die mense langsaan − Elsa Hamersma

mense langsaan

Christine

Daar is ’n harde geklop aan die voordeur en dit is so ’n ongewone geluid dat Christine skrik. Frikkie is nêrens te sien nie en sy gaan maak oop.

“Môre.” Dis Anton.

’n Warmte spoel deur haar. “Môre.”

“Ek het net kom hoor of jy en oom Frik nie lus het om vanmiddag by my te kom eet nie. Ek braai sommer buite.”

“Ek sal moet hoor, maar dit klink lekker.” Deesdae kan sy nie daarop reken dat Frikkie op ’n Saterdagmiddag by die huis sal wees nie. “Wat kan ek saambring?” vra sy.

“Niks. Die vleis het ek klaar gekoop. En daar is bier in die yskas, ek moet net seker maak daar is genoeg vir oom Frik.”

“Jy hoef jou nie oor die bier te bekommer nie,” sê sy. “Frikkie is op ’n dieet.”

“Sê wie?” vra Frikkie skielik agter haar. Sy kan behoorlik voel hoe vererg hy is en sy het dadelik berou oor die glips.

“Is dit reg met Oom?” vra Anton asof hy niks agtergekom het nie.

“Ja,” brom Frikkie.

“Wat kan ek bring? Kan ek nie ’n bak slaai maak nie?”

“My dogter kom ook. Sy kan sommer die slaai maak, en iets soets vir ná die tyd. Nou dan sien ons mekaar so teen twaalfuur.”

Toe die deur agter hom toegaan, draai Frikkie na haar toe. “Moenie bekommer nie. Frikkie is op ’n dieet. En kan ek slaai maak?” koggel hy haar in ’n hoë stemmetjie. “Praat ons darem nie te mooi en vriendelik met ons buurman nie?”

“Dit is vriendelik van hom om ons te nooi,” antwoord sy versigtig.

“Dit is. Vir so ’n armgat.”

Sy dogter is nie so aantreklik soos haar pa nie, is Christine se eerste gedagte toe Anton Sonja aan hulle voorstel. Sy het ook donker hare, maar sy het dit blond gekleur en die wortels groei reeds uit. Die blonde hare laat haar hard lyk, veral in kombinasie met haar skerperige neus en donker oë. Sy is maer, met groot borste en lang bene wat die meeste mans aantreklik sal vind. Van haar een skouer na die ander is ’n slang getatoeëer. Christine kyk daarna en ril. Dis sou haar nie aangetrek het as sy ’n man was nie. Ook nie die spul ringetjies in haar oorskulp en die knoppie in haar ken en een wenkbrou nie. Frikkie ignoreer Sonja kennelik, maar vra om die huis te sien. Soos ’n sersant-majoor wat sy troepe inspekteer, stap hy agter Anton aan deur die huis. Christine stap agterna, want sy is ook nuuskierig. Maar daar is feitlik niks te siene nie. Die huis is karig gemeubileer en die paar meubelstukke en die gordyne lyk asof hy dit by een van die welsynsplekke gekry het.

Anton lyk glad nie skaam oor die armoedigheid van die huis nie. “Hier gaan nie veel aan nie,” verduidelik hy en beduie met sy arm in die rondte. “Al die goeie meubels het my vrou gevat toe ons jare gelede geskei is. Ek is destyds in elk geval omtrent dadelik oorsee. Toe ek ná baie jare terugkom, het ek sommer in gemeubileerde plekke gaan bly. Wat julle hier sien, is net my persoonlike goed en die paar stukkies meubels wat ek by die hospicewinkel gaan koop het. Net die noodsaaklike.” Hy lag.. “Ek sien dit nou deur julle oë en weet dit lyk nie goed nie, maar die verbasende ding is dat dit lekker is om so lig deur die lewe te reis.

“Hoe meer materiële besittings mens het, goed wat geld kos en waarvoor jy jammer is, hoe meer stres jy daaroor. Hier is niks waarvoor ek jammer is nie. As iemand hier inbreek, is daar nie veel om te steel nie. Soos ek nou voel, belê ek dalk nooit weer in meubels en matte nie, maar ploeter net so ligvoets aan. Boonop is dit ’n bonus om met so min goed te trek.”

“Veral as jy self jou goed trek,” sê Frikkie vermakerig. “Waar werk jy?” vra hy pront terwyl hulle terugstap na die vuur toe.

Dis tipies Frikkie. Anton is toegegooi onder al die inligting oor sy motor en motorfiets, maar tot op hede het hy nog nie eens gevra waar Anton werk nie.

“Ek het my eie firma en ons doen skuldinvordering- en berading.”

Frikkie frons asof hy daaroor nadink. “Hoeveel onse is daar in jou pond?”

“Nie te veel nie. Op hierdie stadium het ek ’n paar mense wat die telefone behartig en nog twee ander opgeleide kêrels wat my help. Maar daar is potensiaal. Die Suid-Afrikaners is vrot van die skuld.”

“Papsie is baie slim,” sê Sonja van die kant af. “Hy het baie grade. Hy weet alles van beleggings en hoe om geld te laat groei.”

Hy glimlag verdraagsaam. “Moenie Sonja te letterlik opneem nie. Sy is my grootste bewonderaar.”

“Waar bly jy?” vra Christine vir Sonja toe die mans oor rugby begin praat. Sy onthou te laat dat Anton haar reeds gesê het.

“Ek het ’n tuinwoonstel hier in Durbanville.”

“Dis nie ver van hier af nie, nè?”

“Nee.”

“En waar werk jy?”

Sy glimlag. “Ek werk nie. Papsie het gesê ek kan studeer so lank soos ek kans sien. Dié jaar het ek met honneurs in bemarking begin.”

“Waar studeer jy? By Stellenbosch?”

“Nee. Unisa. Ek hou daarvan om op my eie te werk. Studente is oor die algemeen onvolwasse. Ek is drie en twintig en baie van die voltydse studente by die residensiële universiteite skaars twintig. Dit maak ’n verskil.”

“Watter vakke neem jy?”

“So bietjie rek en so bietjie sielkunde. Volgende jaar is dit weer ander vakke.”

“En wat wil jy doen wanneer jy klaar is? Het jy al iets in gedagte?”

Sy frons en lyk half vererg. “Ek sal sien, maar dalk gaan werk ek by Papsie.” Sy vroetel ongemaklik met haar hande, asof sy nie van die vraag gehou het nie.

Ten spyte van die armoedige binnekant van die huis en Anton se ou bakkie, moet hy goeie geld verdien as hy kans sien om haar onbepaald te onderhou, dink Christine. En Sonja se karretjie wat in die oprit staan, is een van die klein, duur Fiats. Dit moet hom ’n plaas se geld kos om al dié dinge vir sy dogter te gee en dit terwyl sy nie oorhaastig lyk om self uit te spring en te begin werk nie.