Ou liefde roes nie − Dina Botha

ou-liefde-roes-nie_voorblad_high-res

Die reling is koud onder haar handpalms, maar sy is nouliks bewus daarvan. Waarvan sy wel akuut bewus is, is die subtiele geur wat Marco omhul. Nie net naskeermiddel nie, maar ook die reuk van man. Sterk, standvastig en manlik. En sonder die geur van sigaretrook, soos destyds.

“Rook jy nie meer nie?”

“Nee, die slegte gewoonte lankal afgeleer.”

“Ek sien, wyse besluit gewees.”

Die wolke beweeg weg voor die maan en sy kyk werktuiglik op. Die maan hang amper vol bokant hulle koppe en tower alles silwerwit. Net so vinnig is die betowering weer weg toe ’n wolk voor die maan inskuif. Maar dit bly ’n magiese nag met die maan en wolke wat speletjies speel, die geur van blomme wat in die lug hang en ’n kriek wat so hardnekkig van hom laat hoor.

Marco leun onverwags nader en sy gesig is sentimeters van hare af. “Jy is steeds een van die mooiste mense wat ek ken.”

Sy asem vee warm oor haar gesig en daar is iets betowerends in die effense grofheid in sy stem. Sy teenwoordigheid het haar so ingetrek dat sy die vibrasies teen haar lippe kan voel. Haar mond word droog en haar ooglede swaar. Haar hele wese reik uit na hom. Alles in haar hunker polsend na fisieke kontak. Sy arms om haar lyf, sy vingerpunte op haar vel en sy mond op hare.

Vir ’n tydlose oomblik wag sy dat haar droom gestalte kry, maar toe tree koue realiteit in. Sy onthou waar sy is. Waar húlle is. Sy ruk haar kop weg en beweeg terselfdertyd weg.

“Wat dink jy doen jy, Marco? Wil jy my sosiaal vermoor? As enigeen ons so betrap, is dit môre ’n skinderstorie op elke tong in die stad.”

Marco lag ongesteurd. “Nie op elke tong nie.”

“Jy weet goed wat ek bedoel. Moenie maak of ek ’n moroon is nie.”

“Jy het geen idee hoe onweerstaanbaar jy vanaand lyk nie, Milea. Min mans sal die versoeking kan weerstaan om jou te soen. Maar ek is bereid om jou om verskoning te vra. Jou reputasie is gelukkig nog ongeskonde.”

“Ek gaan terug. Alleen,” sê sy vinnig toe hy haar dadelik wil volg.

Marco lag geamuseerd. “Goed, dan doen ons dit so. Ek sal jou oor ’n minuut of twee volg.”

Milea loop weg, maar nie voordat sy hom hoor sê: “Ek het gejok, jy is die mooiste vrou wat ek ken.”

Dalk is dit te wyte aan die heelwat warmer vertrek wat sy binneloop, maar hoendervleis vorm op haar arm. Marco het hoegenaamd niks van sy sjarme verloor nie. Dis net nou verfyn tot ’n dodeliker variasie. Van haar voorneme dat hy nie haar aand gaan bederf nie, is niks oor nie. Sy voel kwetsbaar.

Milea knoop dadelik ’n gesprek met die vrou oorkant haar aan. Dit terwyl sy nou gespanne bewus bly van die oop sitplek langs haar. Die stoel word uitgetrek en haar lyf ruk toe Marco se ander hand liggies teen haar naakte skouer druk en vir ’n paar sekondes daar talm. Toe hy sit, skuur die growwigheid van sy baadjie teen haar skouer. Met haar senuwees nou aan flarde het dit dieselfde effek as skuurpapier op haar vel. Tot haar verdere marteling skuif hy sy stoel so langs hare in dat die sitplekke aan mekaar raak. Tensy sy op die persoon aan haar ander kant se skoot wil sit, is daar geen beweegruimte nie. Toe Marco langs haar ontspan, voel sy sy knie onder die tafel teen hare druk. Dis onmoontlik, sy weet, maar dit voel of haar knie en been dadelik warmer word. Dis met moeite wat sy weer op die vrou voor haar kan konsentreer. Toe besef sy dat die vrou haar iets gevra het en dat sy skoon vergeet het om te luister.

“E . . . ja,” gryp sy na die eerste die beste generiese antwoord in haar kop.

Dis nie die regte antwoord nie, besef sy toe die vrou frons en verward glimlag. Sy draai haar kop en begin ’n gesprek met die man langs haar. Milea voel hoe die bloed teen haar wange opstoot. Sy het Marco nie nodig om haar sosiaal te ruïneer nie, dit wil voorkom of sy dit op haar eie baie goed regkry.

Die nagereg word bedien, maar Milea se gedagtes bly op die stoep vasgevang. Het sy lippe aan hare geraak of het dit nie? Vervlaks, hoekom het sy nie maar toegelaat dat hy haar soen nie? Vir soveel jare het sy daaroor gedroom en toe laat sy die geleentheid ter wille van sosiale protokol verbygaan.

Marco stamp liggies aan haar en het dadelik haar aandag.

“Hoekom is jy so stil?”

“Want ek het maniere, ek praat nie met ’n mond vol kos nie.”

Marco kyk na haar nageregbordjie en terug na haar. Sy oë terg.

“Wat eet jy, jou poeding is dan klaar?”

Milea sit haar vurkie neer en gee hom ’n vernietigende kyk.

“Wel?” dring hy ten spyte daarvan steeds op ’n antwoord aan.

“Dis jy wat my so kwaad maak, Marco. Watse tipe man lê by ’n getroude vrou aan?” sis sy deur haar tande en maak seker net hy hoor dit. Sy wenkbroue wip op.

“’n Man wat oor ’n klomp goed wonder, Milea. Soos waar jou man is. Hoekom is hy nie juis nou, in hierdie aaklige tyd, aan jou sy nie? As jy myne was, was ek saam met jou op jou pa se begrafnis, ek sou jou nie halfpad om die aarde alleen laat vlieg het nie.”

“Maar nou is ek nie jou vrou nie.”

“Nee, jy is nie.”

Marco tel sy glas op en kyk voor hom. Hy proe liggies aan sy wyn, sy gedagtes duidelik elders.

“Nog wyn vir jou, Milea?” vra die ouerige man aan haar linkerkant en sy knik dankbaar. Toe hy ’n gesprek met haar aanknoop, is sy maar te verlig.

Ná ete beweeg die gaste terug na die sitkamer waar nog sjampanje op skinkborde aangebied word. Die musiek verander en ’n bekende liedjie van die sewentigerjare speel. Die gaste vorm ’n sirkel om die Van der Walts en Koot neem sy vrou in sy arms. Milea neem aan dis die lied waarmee hulle die dansvloer op hulle troudag geopen het. Dis stadig en die woorde van die liedjie is diep en gevoelvol. Of sy dit nou wil toelaat of nie, dit maak ’n hunkering in haar los. ’n Diep begeerte om deur iemand bemin te word, skop in haar nes. Sy waag dit nie om in Marco se rigting te kyk nie. Sy is bang hy lees wat sy op daardie oomblik voel dalk in haar oë.

Haar lyf ruk toe Marco sy hand liggies teen haar rug druk en sy nek buig om naby haar oor te praat.

“Wil jy dans, Milea?”

Ou liefde roes nie nou beskikbaar: http://bit.ly/2mzCGbM  

Milea McGregor: heldin van Ou liefde roes nie

Milea McGregor stap in by Coffee Explosion (haar keuse) vir ons onderhoud. Afgerond soos ons haar in Ou liefde roes nie leer ken het en so koelkommer dat ek wonder hoe die gesprek sal verloop. Sal sy ons toelaat om haar lewe na bladsy 205 ’n bietjie onder die loep te plaas?

 ou-liefde-roes-nie_voorblad_high-res

Beskryf Marco in een woord.

Vrygewig.

 Hoe verskil Marco die man wat jy nou ken van die seun wat jy as 18-jarige leer ken het?

Buiten dat hy meer volwasse en verantwoordelik is, nie veel nie. Soms dink ek dis onmoontlik om sy bad boy beeld heeltemal af te skud. Maar dit dien seker sy doel. Hy slaan steeds my asem weg.  Laat my hart onbedaarlik vinnig klop – élke keer as hy na my kyk.

Hoe gaan dit met jou binnehuisversieringbesigheid?

Baie goed, dankie. Marco se huise was net die regte platform om my besigheid suksesvol  in Suid-Afrika te vestig.

Wat mis jy die meeste van Engeland?

Om die waarheid te sê nie veel nie. Noudat ek tussen my eie mense is en weer my eie taal praat is Engeland net ’n vae herinnering. Maar ek praat nog gereeld met Charles. Hy sal seker altyd my beste herinnering aan Engeland wees.

Marco, beskryf jul liefde as tydloos. Hoe sou jy julle liefde beskryf? 

Ons liefde het seker die toets van tyd deurstaan, maar ek sien dit eerder as een van daardie bestemde, onafwendbare soort liefde. Maak nie saak wat ons doen of waar ons ons bevind nie, ons sou mekaar uiteindelik vind. 

Hoe gaan dit met jul verhouding? Is jy en Marco al besig met trouplanne?

Ons is meer verlief as ooit, veral noudat ons weet waar ons met mekaar staan. Trouplanne is daar definitief.  

Watter soort troue sal julle hê? Groot of klein? Somer, lente of winter?

Die keer gaan ons groot. Wel, eerder my ma. Dit sal beslis in die lente wees. Hopelik reën dit daardie dag. Ja, ek weet ek klink verspot, maar vir my is daar net iets betowerend aan reën op ’n meisie se troudag. Dit simboliseer iets van ’n skoon en nuwe begin.

 rain_no_umbrella_4

Sal julle in Kortstraat bly of soek julle ’n huis in ’n ander deel van die stad?

Ons wik en weeg nog. Marco wil ’n entjie weg van die familie gaan bly, maar ek gee regtig nie om nie. Ek hou van sy familie en ek is seker daar gaan na ons troue baie oor en weer gekuier word. Straataf kan dalk net lekker en gerieflik wees.

 Hoe gaan dit met Cassandra?

Ongetroud. Steeds soekend na ’n plaasvervanger vir my pa.

Het jy nog kontak met Johnny?

Ja, meer as waarop ek ooit gehoop het en dis net aan my wyse ou moeder te danke. Sy en Casandra het een van daardie lang en openlike geselsies gehad. Sy het Casandra daarop gewys dat nie alle mans daarvan hou om ’n mooi vrou én haar baba uit te neem nie. Toe bied sy aan om babaoppasser vir Casandra te speel. Verlede naweek het hy die hele naweek by my ma gebly, terwyl Casandra en haar nuutste kêrel Drakensberge toe is. Ek en Marco het natuurlik lekker saamgespeel.

Het die ander Mendez-mans al liefde gevind?

Ek weet net van een – José. Hy vra my ma omtrent elke dag om met hom te trou, maar sy sê dis nou eers my tyd om te skitter.

 Kan jy ons aan een van hierdie Mendez-mans voorstel?

Laat ek raai, jy wil een van die dokters ontmoet? Theo of Christo? Wel, ek belowe niks nie, maar ek sal kyk wat ek kan reël. Aan die ander kant … Antonio is nogal baie soos Marco. Koel en kalm en soms … onpeilbaar. Maar baie vrygewig. Met sy tyd en sy aandag. Nes Marco.

 Dina Botha se Ou liefde roes nie is nou beskikbaar: http://bit.ly/2mzCGbM

 

’n Pa vir Alexa – Alma Carstens

Jessica bly soos ’n standbeeld in die middel van die kamer staan toe Marcello die deur sag agter hom toetrek. Dis presies dieselfde kamer waarin sy jare gelede geslaap het elke keer wanneer hy haar hierheen gebring het. Sofia het toe nog in die villa koning gekraai en hulle bewegings met valkoë dopgehou. Haar weersin in Jessica was ooglopend en sy sou enigiets doen om haar oudste seun teen die uitlander uit die Suide te beskerm. Sy sou waarskynlik dieselfde gedoen het vir haar jongste seun as sy geweet het sy hart is ook in gevaar, maar haar aandag was so intens op Marcello gerig dat sy in die proses van Lorenzo vergeet het. ’n Fout wat haar later baie duur te staan gekom het.

Jessica sluk toe sy opeens aan Sofia se waaksaamheid en streng reëls van destyds dink. Sy onthou nog goed hoe vindingryk sy en Marcello soms moes wees om mekaar in privaatheid te sien sonder die ou vrou se laserkyke wat hulle oral gevolg het.

Haar oë toer oor die breë dubbelbed se koperkopstuk, rus vlugtig op die blou-en-wit porseleinballetjies om die geelkoperpypies tussen die sierlike raam en kom tot rus op die sagte matras waaroor daar nou ’n veelkleurige lappieskombers gedrapeer is.

Jessica sluit haar oë toe die herinneringe aan haar destydse kuiers op die landgoed haar sonder waarskuwing soos ’n vloedgolf tref. Hier, in hierdie kamer waarin dieselfde bed steeds op dieselfde plek staan, hoor sy meteens weer die vloerplanke kraak as Marcello laatnag by haar kamer inglip en op sy tone na die bed toe sluip, kan sy die duik in die matras voel wanneer hy langs haar inskuif, beleef sy weer eens die opwinding wat in haar opwel wanneer sy hande soekend oor haar lyf beweeg en ervaar sy opnuut die afwagting waarmee haar mond na syne gesoek het in die donker.

Haar oë vlieg oop en sy sluk droog. Hoekom het Marcello haar hierheen gebring? Is daar dan geen ander kamer beskikbaar waarin sy kon bly nie? Waarom het hy haar nie eerder na Alexa se kamer toe geneem nie? Hy moet mos weet wat dit aan haar sal doen om weer in hierdie kamer te bly. Op dieselfde bed te moet slaap as voorheen.

Haar bors dein op en neer en haar asemhaling is vlak. Die herinneringe is so sterk, dit voel kompleet asof sy hulle passievolle nagte so pas weer beleef het. Met yskoue vingers vryf sy oor haar arms en voel die hoendervleis wat oor haar vel opgespring het. Sy moet haar regruk en nie toelaat dat die verlede steeds by haar spook nie. Dis tog lank gelede en het geen betekenis meer nie. Hulle is nou ouer. En wyser. Dis net ’n kamer en net ’n bed. En sy is net ’n gas wat vir ’n paar dae in hierdie kamer gaan bly. Dis al. Dis waarskynlik wat Marcello ook dink en waarom hy haar hierheen gebring het. Dit is uiteraard die grootste en beste gastekamer in die villa.

Jessica sit haar tas op ’n lae tafeltjie neer en maak dit oop. Nadat sy haar klere sorgvuldig oor die leë hangers in die kas gehang het, pak sy die tas bo in die kas weg. Dis toe sy van die kas af wegdraai, dat sy vaskyk in die groot spieël van die outydse spieëltafel teen die muur oorkant die venster. Haar voete beweeg stadig nader na die beeld tot sy reg voor die spieëlkas staan.

Wat sou Marcello gedink het toe hy haar vandag ná so ’n lang tyd weer sien? Hy het tog sekerlik nie die jong blondekopmeisie met die vleklose vel en uurglaslyfie verwag wat destyds so holderstebolder hier weg is nie, het hy?

Sy trek haar vingers liggies deur die donkerblonde lokke wat oor haar skouers tuimel. Haar hare is nog net so lank soos destyds, maar die kleur het ná Alexa se geboorte donkerder geraak. Haar vel kan seker, weens die goeie velsorgprodukte wat sy gebruik, steeds as vlekloos beskryf word, maar die verouderingsproses is opsigtelik reeds aan die gang, veral om haar oë waar fyn plooitjies verskyn wanneer sy lag. En haar lyf . . . Jessica sug en draai ietwat skuins voor die spieël. Dit het nou sowaar nie meer die uurglasvorm van twintig jaar gelede nie, maar volgens Alexa kan sy darem steeds met ’n bikini in die openbaar verskyn.

Moedeloos gooi sy haar hande in die lug en draai weg van die spieël af. Wat maak dit saak hoe sy lyk? En wat maak dit saak wat Marcello gedink het toe hy haar weer sien? Liewe genade, waarom kan sy nie die verlede in ’n trommel indruk en met ’n slot toesluit nie? Marcello treur waarskynlik steeds oor sy vrou. Waarom anders het hy nooit weer getrou nie? Buitendien gee sy nie ’n duit om wat hy van haar voorkoms dink nie. Nie meer nie.

Kristel se bosbewoner −Rika du Plessis

“Waarheen gaan jy?” vra hy, en nou is daar geen tekens meer van snorkgeluidjies nie.

“Verdomp, Zac, hoekom het jy my nie wakker gemaak nie?” vra sy sommer vererg. Haar oë het nou aan die halflig gewoond geraak en sy kan uitmaak hy lê kaal bolyf met net ’n kortbroek aan na haar en kyk.

“Jy het so lekker geslaap, en nou ja, ek was ook vaak. Dis darem my bed, jy weet, ek mag hier slaap, en jy nie,” tart hy haar. Dis doelbewus, met opset, want sy hoor die uitdaging in sy stem.

“Ek weet, maar ek het vir jou gewag en toe jy so lank wegbly, het ek ook vaak geraak. Hoe moes ek weet jy gaan donkernag terugkom?” vra sy terwyl sy kaal bobene se hitte teen haar lyf brand.

“Eintlik was die toneel baie suggestief, uitlokkend, en ek kon dit nie weerstaan om maar langs jou te kom lê nie,” spot hy egter voort.

“Kry end, Zac. Jy weet net so goed soos ek dat dit nie is wat ek daarmee bedoel het indien dit vir jou so gelyk het nie, ” raas sy nou om haar skielike verleentheid weg te steek.

“En ek moet sê daai aanloklike, warm lyf hier teen my het skielik al my vaak laat verdwyn,” sê hy asof hy geen woord gehoor het wat sy gesê het nie.

“Jy jok. Ek het van jou gesnork wakker geword.”

“Ek snork nie, ek het gemaak of ek snork toe jy begin beweeg.”

“Los my arm, ek wil opstaan,” antwoord sy kortaf.

“En waarheen wil jy dié tyd van die nag gaan? Besef jy dis halftwee in die oggend?”

“Ek wil huis toe gaan, maar jy sal my jou sleutel moet leen. Myne lê in my handsak in die huis.”

“Is dit hoekom jy hier is? Vir ’n sleutel?”

“Ja, wat anders het jy gedink?” vra sy nou spottend.

“Gedink jy het na my verlang,” spot hy terug.

“Moenie laf wees nie. Gee my asseblief jou sleutel.”

“Ek is jammer, maar ek kan nie.”

“Vir wat nie? Moenie kinderagtig wees nie.”

“Jy verstaan nie. My sleutel hang agter die kombuisdeur aan ’n hakie. Die kombuisdeur was gesluit en ek het die voordeur net toegetrek. Die slot se kleppie was in posisie om die deur te sluit as iemand hom toetrek.”

Sy woorde dring tot haar deur, en sy antwoord nie dadelik nie.

“En nou? Wat nou?” vra sy ineens amper verslae.

“Daar is niks wat ek in die donker daaraan kan doen nie. Jy sal maar hier moet bly tot ligdag, en daarna kan ons gaan kyk,” kom sy antwoord reguit.

“Jy maak seker ’n grap. Moet ek nou vir die res van die nag hier iewers orent sit en luister hoe jy snork?” vra sy byterig.

“Wel, jy het oomblikke gelede heel rustig saam met my op die bed gelê. Niks keer jou om dit weer te doen nie,” kom sy stem tergend. “Dis jou besluit. Ek gaan nou slaap, want ek het môre baie om te doen. Dis waarom ek gaan swem het – om direk daarna te kom slaap.”

Terwyl hy praat, het hy haar arm gelos, hom op sy sy geskuif, en lê nou bewegingloos.

Kristel voel moeg. Die bietjie slaap was net genoeg om haar na nog te laat smag, en kyk nou. Sy sit nog gedeeltelik op die bed. In die voorste tentgedeelte het sy seilstoele gesien. Dalk moet sy maar daar gaan sit en wag tot ligdag, want regop kon sy nog nooit sit en slaap nie. Haar lyf protesteer, want slaap is waarna sy nou smag.

“Ag, te hel met jou,” fluister sy deur haar tande, skuif terug in haar ou posisie, gaan lê met haar rug teen sy rug en sluit haar oë. In ’n blitsige beweging het hy omgerol, sy arm om haar lyf gegooi en lag sag, maar sê nie ’n woord nie.

Dis seker soos ’n stokmannetjie moet voel, skiet die verspotte gedagte deur haar toe haar hele lyf verstyf. Hy lê téén haar rug met die volle lengte van sy lyf. Alles in haar liggaam is besig om verraderlike seine na haar brein toe te flits, en sy kners sag op haar tande. Sy moet net eenvoudig ontspan voor die mansmens iets agterkom.

“Ontspan, en slaap. Ek is nie van plan om jou te oorrompel en iets van jou teen jou sin vir my te vat nie,” prewel hy teen haar nek, en vroetel dan sy kop in die holte in.

Louwarm strale skiet deur haar are slegs by die gedagte aan waarop hy sinspeel. Sy antwoord nie, maar ontspan tog geleidelik. Dis sy laaste woorde wat haar bybly tot sy tog later weer aan die slaap raak.

Koop nou Kristel se bosbewoner: http://bit.ly/2mZka0H

 

My reis as skrywer − Rika du Plessis

Vanaf ’n jong ouderdom  is ek verslaaf aan lees. Ek het een na die ander mooi liefdesverhaal verslind en gedroom daarvan om self eendag te skryf. Kort na ek getroud is, het ek ’n kursus in skryfkuns gedoen, maar het eers baie jare later daarvan gebruik gemaak. Kinders grootmaak en werk het voorkeur geniet.

My suster, José Esterhuysen, het uit die bloute ’n boek by LAPA Uitgewers – toe nog JP van der Walt – gepubliseer. Net daar het ek besluit, as my sus dit kan doen, kan ek ook. Ek het my storie geskryf en vir LAPA Uitgewers gestuur. Ek moes dit nog op ’n tikmasjien doen, want ek het nie ’n rekenaar besit nie.

Toe ek een dag die manuskrip in die pos terugkry, het ek gedink: ‘Wel, ek hét probeer’, en die pakkie oopgemaak om die bladsye op te skeur en weg te gooi.

Dit het nie gebeur nie. Saam met die manuskrip was daar ’n brief. Die uitgewers het van my storie gehou, maar die verhaal was hopeloos te lank, verkeerd aangebied en nog ander, kleiner struikelblokke. Ek moes die verhaal verkort en oorskryf.

Nou ja, met die tikmasjien moet jy alles oordoen.

Ek het my verhaal drie keer oorgeskryf, maar ek het sulke wonderlike bystand van die uitgewers ontvang dat dit nie saak gemaak het nie. Die manuskrip is aanvaar en Wewersvlei se mense het die lig gesien.

Daarna was daar geen keer aan my nie, die stories het mekaar verdring in my kop. Vir die tikmasjien het ek egter nie meer kans gesien nie, maar moes eers ’n rekenaar bemeester.

mark-peters-sad-writing

Sedertdien het 63 boeke die lig by LAPA Uitgewers gesien, en daar is nog drie op pad. Ek het ook vir Hartbees Uitgewers sewe boeke met ’n bietjie speur- en spanningselemente  geskryf.

Rika se volgende twee Romanzas, Ridder van die branders en Liefde in die Karoo, verskyn in Mei en Junie 2017!

Gedurende die hele tydperk het ek geleer dat ’n mens nooit te oud is om iets nuut te leer nie. My uitgewers is die mense wat die grootste bydrae tot my skryfloopbaan gelewer het, want hulle het my stap-vir-stap touwys gemaak – vir ’n beginnerskrywer beteken dit die wêreld. Elke keer wanneer ek met ’n varsgedrukte boek in my hand staan, dink ek terug aan die eerste een!

Koop nou Kristel se bosbewoner: http://bit.ly/2mZka0H

“Ek moet net die storie uittrek: woord vir woord” – Madelein Stoltz

Ek verslind boeke. Vandat ek as ʼn jong kind my ma se liefdesverhale skelm gelees het. Ek swyg eerder oor hoe jonk ek was, want enige verantwoordelike ouer sal die piep kry. Op laerskool het ek besluit skryf is vir my. Ek het my hart op papier uitgestort en vir almal gelees wat wou luister. My ma het vir my gelag. Ek kon sien sy dink die kind is mal. Die buurtannie was meer beleef. Sy het na elke woord geluister, vir my tee en koek bedien, en my aangespoor. My niggie was ook beïndruk. Dit was egter ook die laaste keer wat ek haar gesien het. Ha, ha. Ek dink darem nie sy was met afgryse gevul en het daarom weggebly nie. Ons het in verskillende provinsies grootgeword.

Ek sit onder ons lapa en skryf hierdie stuk. Pen in die hand. My skootrekenaar laai in die huis. Dit is lekker vroeg, half sewe, en ek het nog nagklere aan. Dis mos hierdie huisvrou-skrywer se voorreg, want haar kinders is al klaar met skool. Ek lyk respektabel al het ek 99% van die tyd  wanneer ek dit by ons erf uitwaag, nie eens lipstiffie op my gesig nie. Darem aangetrek, maar geen hoë hakke nie tensy dit ʼn spesiale geleentheid is nie. Ek het nie nou mooi klere wat pas nie, want dit was Desember-vakansie en die familie het kom kuier. My familie eet heeldag en ek het my vergryp. Tot my spyt. Dieet is my voorland! As ek net die inspirasie kan kry.

Ek het ook inspirasie nodig vir wanneer ek moet skryf.

IMG-20170308-WA0009

Ek geniet die skryf van romantiese fiksie, want ek is nie skaam om te erken dat ek dit graag lees nie. Ek het jonk-jonk al versot geraak op romantiese boeke. Lekker skryf gee my dieselfde bevrediging as sjokolade. Ek kan hopelik met die eindproduk iemand se lewe vir ‘n rukkie ophelder. Ek kort net eers die inspirasie en dan is dit ure op my agterstewe.

Maar waar sal ek die inspirasie kry?

ʼn Lekker naweek weg sorg altyd dat inspirasie by my inskop. Maar helaas, gebeur dit nie genoeg nie!

Dikwels begin ek net skryf. Ek het ʼn vae idee in my agterkop. Ek weet hoe my heldin en held lyk en gooi hulle saam in ʼn situasie. Hoe ongemakliker die situasie vir die heldin hoe beter en dan kyk ek hoe sy optree. Sy lewe mos nou en neem my saam op haar reis. Ek glo haar romantiese avontuur is reeds in my brein weggebêre. Ek moet dit net uittrek, woord vir woord.

Dit is ʼn wonderlike voorreg om my eie boeke vas te hou. Dis ʼn oomblik van groot dankbaarheid. Eerstens teenoor God wat die talent vir my gegee het, dan vir my uitgewer en my man wat met my moet saamleef as daar ’n storie broei.

Pierewaaier op haar erf verskyn in April. Baie dankie aan al my lesers wat my ondersteun en ʼn boek koop. Sonder julle sal my arme kleindogter my volgende slagoffer word, want sy is nog te klein om van beter te weet.

Leila se leeuman – Felicia Snyman

leila-se-leeuman_voorblad_high-res

“Hoe anders gaan ek ooit agterkom wat jy van my dink?”

Sy kyk hom reguit aan en iewers in haar borrel ’n waagmoed wat sy nie normaalweg ken nie.

“Jy kan vra.”

Haar gesig bly doodernstig en sy kyk hom vas in die oë. Dit is duidelik dat dit die laaste ding is wat hy verwag het, want hy huiwer ’n oomblik. Sy vraag is onseker.

“Wat dink jy?”

“Ek dink jy is nou ten minste ’n kop langer as op daardie foto en seker lag-lag tien keer aantrekliker. Ek weet nie eens of dit normaal is om spiere te hê waar jy dit het nie.”

Hy glimlag effens verleë en sy probeer die antwoord speels hou. Dit hou nie baie lank nie, want haar gevoelens vir hierdie man het ’n wil van hulle eie.

“Ek dink jy is ’n ongelooflik goeie besigheidsman met ’n wonderlike omgeehart. Ek dink jy is amper net so sjarmant en intelligent soos jou pa. Ek dink ook dat ek dit baie geniet saam met jou.”

Leila huiwer vir ’n oomblik voordat sy haar dinkery voltooi.

“Ek dink ek dink te veel aan jou.”

Haar laaste sin is sagter.

“As jy nie besig was met hierdie projek vir jou verdere studies nie, sou jy saam met Victor gegaan het?”

Sy kyk vinnig na hom. Hierdie is een van daardie oomblikke waar ’n mens doodeerlik moet wees.

“Voordat ons na die boskamp toe gegaan het, sou ek dit dalk vir ’n oomblik oorweeg het, maar op daardie oomblik, nee, ek sou nie.”

“Wat het daar verander?”

“Jy.”

Sy vermy oogkontak en voel hoe haar maag draai van spanning. Was daar al ooit ’n tyd in haar lewe wat sy so eerlik met enige iemand was? Toe sy weer haar kop draai om te sien wat hy van haar woorde dink, staan hy op.

Hy loop stadig op haar af en haar oë rek onwillekeurig.

Hy stop so naby aan haar dat die hare op haar lyf regop begin staan en sy haar kop moet oplig om na hom te kyk. Leander trek haar sag van haar stoel af op sodat sy byna teen hom staan.

Haar asem stol in haar keel. Sy aanraking in hierdie oomblik laat ’n rilling van genot langs haar rug afgaan. Sy kyk vas in sy soekende oë.

“Jy is beeldskoon. Dit vat nog die hele tyd al my selfbeheersing om nie soos ’n skoollaaitie na jou te staar nie. Dit voel onwerklik dat jy my enigsins sou raaksien.”

Leila kan nie haar oë wegneem van sy sterk gesig nie. Sy sit haar hand sag op sy kaal borskas en voel hoe haar eie vel begin brand. Leander se mond raak sag aan hare en sy trek haar asem hoorbaar in. Sy kop sak laer en hy laat sy lippe langs haar nek afgly. Hy huiwer by haar ontblote skouer.

“Leila, jy doen dinge aan my. Van daardie eerste dag wat ek jou in jou handdoek voor my sien staan het, wou ek jou in my arms neem. Jy maak iets in my wakker. Ek kan nie ophou aan jou dink nie. Dit maak my mal.”

Sy kan aan niks dink om te sê nie. Haar lyf wil sy eie taal praat. Sy lippe dwaal weer teen haar nek op en hy laat haar hare los oor haar skouers val.

Hy kyk vir ’n oomblik na haar en die kleur van sy oë verdiep soos die emosies daardeur gaan.

“Jy is so beeldskoon.”

Haar hartklop het merkbaar versnel en sy kan nie haar gevoelens meer wegsteek nie.

Sy lippe raak sag teen hare asof hy bang is hy maak haar seer. Die soen verdiep. Sy vergeet dat sy net in haar bikini is en haar arms gly om sy nek. Hy tel haar op terwyl hul soene net meer en meer passievol raak.

Hulle beweeg na binne en hy lê haar saggies op die groot rusbank neer. Sy oë gaan bewonderend oor haar lyf en sy snak na haar asem.

Sy sal in ’n leeftyd nooit genoeg kan kry van daardie blougroen kykers nie. Sy hande gly oor die rondings van haar lyf en sy reageer sag.

Haar hande gaan deur sy hare en trek sy kop weer nader. Sy mond hou hare gevange terwyl sy hande haar lyf verken. ’n Elektriese golf gaan deur haar toe sy kaal borskas aan haar raak. Die stukkies klere tussen hulle is vir haar ’n frustrasie.

Sy lippe gaan oor die oop dele van haar liggaam en sy kreun. Hy trek haar weer stywer teen hom vas en soen haar asof hy haar nie kan laat gaan nie. Asof hulle lewens van hierdie oomblik afhanklik is.

Haar lyf bewe. Die passie wat tussen hulle opvlam, is onkeerbaar. Sy weet sy moet dit stop, maar sy wil nie.

Asof hy weet wat deur haar gedagtes maal, stut hy homself op sy arm en trek haar met die ander arm nader. Passie brand smeulend in sy oë. Haar asemhaling is rukkerig en haar hart klop onbedaarlik.

“Leila, jy is perfek. Presies soos ’n fyn vlinder wat volmaak gevorm is.” Sy lippe brand weer in haar nek voordat hy vervolg: “Ek begeer jou meer as wat jy kan dink. Maar ek kan nie soos ander mans net jou liggaam begeer nie. Ek wil alles van jou hê. Ek wil alles vir jou wees, ek wil jou wys dat jy my kan vertrou om jou sag te hanteer en met respek lief te hê.”

Leila probeer haar binnekant onder beheer kry. Sy weet nie waar hy die selfbeheersing vandaan kry om so skielik te stop en hierdie woorde te sê nie.

Sy woorde laat ’n nuwe vlam deur haar trek. Dit brand sterker as die verliefdheid wat sy vir hierdie man voel.

Hy skuif effens en lyk onwillig om weg te beweeg. Sy vou vinnig haar arms om hom en sit haar kop teen sy bors.

“Moenie gaan nie. Bly net hier.”

Hy hou haar styf vas. Hy soen haar sag op haar kop en sy sug tevrede. Sy krul teen sy bors op. Hulle lê ’n paar oomblikke so in stilte en sy voel hoe hul albei se hartklop effens bedaar.

“Vertel my iets wat niemand weet nie.”

“Ek probeer my asemhaling terug na normaal reguleer en kan aan niks anders dink as die mooiste groenoogmeisie in my arms nie.”

Hy vee sag oor haar hare wat wild om haar kop lê en sy glimlag teen sy bors.

Leander van Breda is besig om die man te word vir wie sy alles sal gee.

Koop nou Leila se leeuman: http://bit.ly/2nhfrE4 Romanza-klublede spaar tot 40% op hul Romanzas!

 

Boeke wat jy in Maart kan geniet!

nuwe boeke

Held in ’n oorpak  – Madelie Human

 Zack is nie een vir langtermynverhoudings nie. Hy stel bloot vir Emma as sy galerybestuurder aan omdat hy nie vir sy vriend Hanno kan nee sê nie. Buitendien is Emma ’n gewone Griet, glad nie sy soort nie en tog …

 

 

Ou liefde roes nie – Dina Botha 

Tien jaar gelede het Marco haar verraai. Nou staan hy lewensgroot en aantrekliker as ooit van te vore voor Milea. Maar sy kan nie met sy Casandra kompeteer nie – sy het ’n baba oor wie Marco gek is.

 

Leila se leeuman – Felicia Snyman

Vir nog ’n man wat haar beroep afkraak sien Leila nie kans nie. Haar professor se seun, Leander, laat hom egter nie stuit nie en breek haar mure stuk-vir-stuk af. Leila probeer sterk staan, maar hierdie man verstaan haar hartklop beter as syself.

 

Kristel se bosbewoner – Rika du Plessis

Die laaste ding wat Kristel verwag toe sy op haar plaas instap, is Zac − moeilik, aantreklik en volgens hom die eienaar van Groen Eike. Noodgedwonge moet hulle tydelik saamwoon, maar hulle is dadelik haaks of is dit eerder liefde met die eerste oogopslag?

 

Angelique en die boekanier – Dina Botha (Heruitgawe)

Dina Botha stel weer haar eerste Kaapse heldin bekend!

angelique-en-die-boekanier

Angelique van Olgen het op veertien al ’n onverskrokke gees. Nie eens ’n wilde seerower verskrik haar nie. Sy is net so ontembaar soos haar vlamrooi hare en sy laat geen man haar hiet en gebied nie. Maar dis moeilik om nie die knie voor die ewe formidabele aristokraat Graaf Dante de Péronne te buig nie. Hy bekoor haar, maak vreemde wilde begeertes in haar wakker en toets haar onskuld. Selfs toe hulle deur omstandighede verplig word om te trou behou Dante sy afstand. Hy gaan die Kaap sonder haar verlaat. Hy is op ’n missie en dit sluit haar nie in nie.

Doodsroeper – Rika Cloete

doodsroeper_rika-cloete_voorblad

Februarie, 1861. ’n Groepie trekboere maak naby die Gamagara-rivier in die Kalahari staning. Nie ver daarvandaan nie, lê Stilbos – ’n misterieuse bos sonder voëls, maar ook die skuilplek van die Doodsroeper, ’n onaardse wese wat uitroep voordat iemand sterf.

Kort voor lank word die geskende lyk van een van die boere in die bos gevind. Dit is ongetwyfeld moord en Soois Bruwer, ’n verloopte wetsman, word versoek om ondersoek in te stel.

Hoe dieper hy delf, hoe ingewikkelder word die saak en hoe meer besef hy dat hy eintlik maar bitter min van die mense óm hom weet. Op hul hulp kan hy ook nie juis reken nie. Daar is nou wél oom Albert Siener met sy vreemde visioene, maar daarvan verstaan Soois g’n snars nie. Dan is daar Nella Uys, ’n onkonvensionele, geheimsinnige vrou wat baie weet, maar min sê. En klein Krisjan Harmse wat die oplossing vir die raaisel ken, verraai niks.

Net toe Soois dink hy is op die regte spoor, roep die Doodsroeper weer en sit hy met ’n tweede lyk op hande. Nou moet hy alles inspan om die moordenaar vas te trek, maar ’n hele klompie verrassings wag nog op hom …

Pelgrimshoop − Ronel Nel

pelgrimshoop

Op Pelgrimshoop, ’n weggesteekte dorpie in die voue van die Laeveld, waar die vlaktes wemel van skaap, gras en die oudste klipformasies in Suid-Afrika, daar vind Hannah de Witt haar voete weer na ’n verbryselende verhouding wat sy agterlaat in Pretoria.

Ongeag die feit dat haar student, Elias Bart, die knorrige boer van Bartelheim, die man wat ‘die ding het met die perde’, aanvanklik nie wil saamwerk met waarvoor hy haar laat kom het nie: Om hom verder te kom leer.

Die legendariese fete tussen Vliet Vorster, sy 4-manbende, en Bart dreig boonop om in ’n volskaalse konflik te ontaard want Vorster haat die ‘bontspul’ op Bartelheim. Vliet Vorster, voorste boer en burgemeester, wat elke Saterdagaand Die Oog leegdrink en Sondag voor in die kerkgestoeltes sit.

Alle boeke is nou beskikbaar by www.lapa.co.za 

Daardie eerste Romanza-kopie

Drie van ons nuwe Romanza-skrywers vertel hoe dit gevoel het om daardie eerste kopie van hul Romanzas in hul hande te hou.

Zelda Mans

Dit het baie onwerklik gevoel. Dit was lekker om die boek vas te hou na al die harde werk en baie ure!

Ek het my ma-hulle se posadres gegee omdat ek na ’n nuwe dorp verhuis het. So toe sien my familie dit voor my en stuur vir my ’n enkele kopie aan!

Sy hart se lens

Sy hart as lens het in Januarie 2016 verskyn. Koop dit nou teen 75% afslag: http://bit.ly/2mKUbdG

Corné van Rooyen

Dit was ’n wonderlike gevoel. Steeds half ongelowig dat ek ’n boek gepubliseer kon kry, maar terselfdertyd ook verheug dat my droom bewaarheid is.

Testament van liefde__high res

Testament van liefde het in Februarie 2016 verskyn. Koop dit nou teen 75% afslag: http://bit.ly/2mdgreQ 

Felicia Snyman

Ek weet nie of ek in woorde sou kon omsit presies hoe dit gevoel het om die eerste Romanza vas te hou nie. Dit het onwerklik gevoel, asof ek in ’n baie goeie droom verkeer! Daardie oomblik was verseker een van die beste oomblikke in my lewe. Ek kon vir ’n paar minute nie glo dat ek my sielswerk in my hande vasgehou het nie. Die emosies wat deur my gevloei het was ’n kombinasie van vreugde, trots, vrees, ongeloof en dankbaarheid. Ek het met daardie eerste Romanza, ’n Duisend keer ja, in my hand gestaan en so ongelooflik bevoorreg gevoel vir die talent wat God my gegee het, die ondersteuning wat ek van my gesin ontvang het en my eie wilskrag en deursettingsvermoë om ’n kans te waag. Nadat die ongeloof uiteindelik bedaar het, het vreugde geheel en al in my hart plek ingeneem. Ek het nie geweet of ek moet gil van blydskap, begin huil of aanhoudend lag nie! Ek sal nooit genoeg kan dankie sê vir die kans wat Romanza op my geneem het nie.

n-duisend-keer-ja_high-res

‘n Duisend keer ja het in Maart 2016 verskyn en is uitverkoop, maar jy kan dit op die Romanza-app teen R59,99 koop!

Joga versus sperdatums – Felicia Snyman

Ek het onlangs besluit om die spirituele wêreld van joga te betree. Eintlik moet ek eerder stel dat ek gepoog het om dit uit te probeer. Makliker gesê as gedaan. My vriendin het aangesluit as deel van die gim-gemeenskap − ’n sentiment wat ek onder geen omstandighede deel nie. Ek glo aan goeie gene en min fisiese oefening. Tog, het sy my met die joga-krummels gelok. So is ons die eerste keer aangetrek en gereed vir die rustigheid van joga. Gmf! Rustigheid. (Lag net gou vir ’n oomblik vir my wanpersepsie) In die films is dit hierdie mense van verskillende grotes en kulture wat in ’n grasgroen park joga doen, terwyl voëltjies fluit en die stres uit hulle verdwyn soos die gees stil raak. Die realiteit is wel … bietjie anders.

Eerstens het ek en sy baie skepties opgedaag en met groot oë na ons instrukteur gesoek. Ons werksvriende het geweldige genot daaruit geput om ons te herinner aan die joga instrukteur van ’n komedie wat in ’n walglike speedo die klas baie persoonlik aangebied het. Ons het met ’n naarkol op ons mae rond gesoek en verlig gesug toe dit ’n vrou is. En net vir die rekord sy was bekoorlik geklee in netjiese drag. Daar sluip ons in, gooi ’n joga-mat en val met oorgawe weg. Ek dog ek is dood.

Die bewegings is glad nie so eenvoudig soos dit voorkom nie. Dit is balanseer en asemhaling. Strek, buig, krul en leun. Die dame roep bewegings uit en die res van die klas volg byna moeiteloos. My enigste troos deur die inspanning van pynlike spiere is dat my vriendin ook voorkom asof sy sukkel. Aan my anderkant is daar egter ‘n oom van ’n 104 jaar oud. Oukei, dit is bietjie oordryf, hy is omtrent 90. Wel, miskien laat sewentigs. Die punt is: ’n ouer man van drie keer my ouderdom voer die joga bewegings grasieus uit. Sy konsentrasie is foutloos en mens kan sien dat die energie kalmerend deur hom voel. ’n Ware legende. Dit laat my nog meer soos ’n onfikse amateur voel. Teen die einde van die klas was ek my ma innig dankbaar dat sy my (met die plathand) gemotiveer het om my balletklasse te voltooi. Dit het my reputasie net-net uit die modder gehou.

Hier teen die einde van die les moet mens diep asemhaal, arms uitstrek en in bid-hande voor jou hart vou, daarmee saam word ons aanbeveel om ons liggame te bedank vir dit wat dit vanaand vir ons gedoen het. Pff! My liggaam het geen bedanking verdien nie, dit het my lelik in die steek gelaat deur te bewe soos ’n riet, terwyl ek die Titanic- beweging met een been in die lug probeer uitoefen het. Jy, liggaam, sal gestraf word met ’n glas wyn!

7c9792a46de0ffbb92fe748dfb224137

Ons tweede klas het heelwat beter afgeloop. Dit het ons onverdiende moed en arrogansie gebied. Dit is die derde klas wat egter ons twee se flentertjie selfvertroue finaal geknak het. Meestal omdat ek myself gebreek het van die lag. My vriendin is piepklein en die dag besluit die dame ons moet op reuse oefenballe hierdie ondoenbare joga-bewegings uitvoer. Dit is planking, down dog en warrior. Die naaste wat ek aan ’n kryger gevoel het as toe ek uiteindelik my balans kon hou om my voet agter my kop vas te hou. Vir ’n breukdeel van ’n sekonde. Ons volg die instruksies en wend ’n daadwerklike poging aan om die posisies in te neem. Dit is egter ’n onmoontlike taak vir my vriendin en sy rol rond soos ’n skilpad wat op sy dop beland het. Ek kan eenvoudig nie my lag hou nie en gevolglik is my pogings maar power. Ek kom vinnig agter dat ek nie in staat is om my balans te hou solank as wat ek nie konsentreer en fokus behou nie. ’n Selfsugtige idee as mens dink daar is ’n skreeusnaakse rondrollertjie reg langs jou in die klas.

Die koeël was deur die kerk toe die vrou wat glo elke beweging sonder enige inspanning kan uitvoer, aandui dat ons ’n beweging moet doen waar ons met net ons hande op die grond druk en ons boude van die grond af lig. Say what?! Het almal gelees – net my hande. Um… nee. Ek het net daar plat op my alie gaan sit en kliphard gesê “nee”. Ek is finaal op. Op soos ou brood.

Tydens hierdie onbeholpe penarie waarin ons onsself bevind het, bedink ek die stand van sake in my besige lewe. Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat joga baie soos sperdatums is. Die mallemeule van die gejaagde lewe kan aanklank vind by die “rustigheid” van joga. Indien ’n onbereikbare (volgens jou) sperdatum (of selfs beproewing) mens in die gesig staar, dink daaraan soos ’n ondenkbare joga-beweging. Met goeie voorbereiding en vasbeslotenheid is jy in staat tot enige iets. Met mens se oë gerig op ‘iets’ standvastig kan jy nie jou balans verloor nie. Net soos in joga moet mens egalig asemhaal, gedagtes skoonmaak en fokus op die doel voor oë.

Die volgende keer wanneer jou sperdatums wink en op pad is om verby te gaan, terwyl jy magteloos, moeg en bewende (ek in joga-klas) begin waai – rig jou blik op ’n vaste bron en fokus op die taak voor hande. Vra vir hulp, om dit reg te doen, eerder as om seer te kry. En balanseer jou lewe.

Moenie net ‘nee’ sê, voordat jy ten minste probeer het nie. Daar lê veel meer krag in jou (arms) as wat jy oorspronklik gedink het daar is.

Felicia se jongste boek, Bosveldliefde, is nou beskikbaar: http://bit.ly/2l72ifn