Lank en gelukkig − Magdaleen Walters

Lank en gelukkig_voorblad_high res

“Sal ek gou vir ons iets gaan kry om te eet?” vra Henco toe hy met ’n droë hemp van Gideon aan uit die kamer kom.

Gideon het ook ander klere aangetrek, ’n denim en ’n T-hemp en ’n paar tekkies, maar hy lyk nog steeds na ’n geregsdienaar. Die materiaal van die T-hemp span oor sy boarms en borskasspiere. ’n Regte kragman, dink sy. Van die soort wat gewigte moet optel om hul sterk genoeg te maak om hul ego’s te dra. Hy sit seker elke Saterdag voor die televisie en skree op mense wat baie beter kan rugby speel as hy. Waarskynlik neem hy nog deel aan Nieu-Seeland se haka ook. Tot by die tong-uitsteekdeel. Sy ril.

“Thanks, man. Dit sal waardeer word,” sê Gideon in antwoord op Henco se voorstel. Hy kyk na haar. “Ek het gewonder of jy my nie wil kom handgee nie. Hier’s nog van jou goed in my kamer.”

Sý kamer.

Sy stap agter hom aan, net om in sy kamerdeur trompop in een van haar skilderye vas te loop.

“Sorrie,” kom die diep stem. “Waar kan ek hierdie vir jou sit?”

“Seker maar daar iewers in my kamer. Dis mos waarheen alles gedra word. Of daar plek daarvoor is of nie.”

Gideon stryk aan, by haar verby na haar kamer toe.

“Hier is plek,” laat hoor hy ná ’n rukkie voor hy weer by haar verbykom.

Sy stap om te gaan kyk. Haar klein skilderytjie van die ballerina hang nou aan haar kamerjapon se haak agter die deur en die groot prent wat Gideon ingedra het, hang nou in die ballerina se plek, sodat net die helfte daarvan agter die spieëlkas uitsteek.

Sy staan nog daar, toe kom Gideon in met haar porseleinpop in sy hande. Sy het nogal gewonder waar dit is terwyl sy gepak het.

Hul oë ontmoet. Syne is ernstig. Boetvaardig.

“Sorrie,” sê hy. “Ek het nie die pop gesien nie. Dit het op die vloer gelê en toe trap ek daarop.”

Hy hou Betsie versigtig vas asof sy ’n rugbesering het. In sy groot palm lê die fyn porseleingesig in drie stukke. Die een oog kyk dak toe en die ander een loer tussen Gideon se vingers deur vir haar.

En net daar bars sy in trane uit.

“Dis oor jy hier inbars,” huil sy. “Dis oor jy nie omgee nie. Dis oor jy groot en sterk is en dink jy kan doen net wat jy wil!”

“Nee,” sê hy asof hy probeer redelik wees, asof hy met ’n kind redeneer. “Kom ons hou by die feite. Dit het gebeur omdat die pop half onder die bed op die vloer gelê het. Ek het hom nie gesien nie.”

Sy vat haar hande voor haar gesig weg en staar na hom.

“Háár,” vervies sy haar. “Dis mos nie ’n ‘hom’ nie. Sy’t ’n rok aan.”

“En ek bars nie hier in nie,” gaan hy op dieselfde trant voort. “Ek probeer mooi intrek dat jou goed niks oorkom nie. En ek kán doen wat ek wil, want dis my woonstel.”

Hy kyk af na Betsie se flentergesig. “Dis buitendien ’n baie ou pop. Ek is seker daar is baie van hulle in die winkels wat baie mooier is.”

Dit was die laaste strooi.

“My pá het haar vir my gegee!”

Met die woord “pa” stamp sy haar voet. Sy gee ’n tree vorentoe, druk haar hande teen sy massiewe borskas en begin stoot. Deur toe! wil sy hom nog toesnou. Uit met jou! Maar sy versit hom nie soveel as ’n sentimeter nie. Hy leun by haar verby en sit Betsie op haar bed neer en stap toe by die deur uit.

Ontembare bruid − Dina Botha

Ontembare bruid

“Ons trou vandag en vertrek saam na Bruidevallei vir ons sogenaamde wittebrood. Oor ’n paar dae keer ek terug na die Santa Maria en neem my vrag slawe verder. Wanneer ek oor ’n paar maande weer in die Kaap is . . . nou ja, dan maak ons die huwelik amptelik. Dit sal jou meer as genoeg tyd gee om aan die gedagte gewoond te raak.”

Dis nie regtig wat sy wil hoor nie, maar ten minste gaan sy tyd wen.

“Goed, dit klink aanvaarbaar. Hopelik is my ouers voor daardie tyd terug in die Kaap.” Sy kyk weer by die venster uit en skielik is sy haastig om alles agter die rug te kry. Hoe gouer Miguel uit die Kaap is hoe beter vir haar. “Ons kan maar ry. My tante is seker al rasend van bekommernis,” gee sy met grasie in.

Toe die koets voor haar tante se huis stilhou, kom ’n bleek Magrieta dadelik uit. “Dank Vader, hartjie! Ek het gedink jy kom nooit huis toe nie.” Sy steek haar hande na Jacqueline uit en vou haar in haar arms toe. Dan begin sy raas. “Toe-toe! Jou bad wag en jy sal moet gou maak, anders gaan jy beslis laat wees.”

Jacqueline kyk om. Die genoegdoening wat sy op Miguel se gesig lees, irriteer haar skielik. Hy dink miskien hy het hierdie ronde gewen, maar dis nie hoe sy dit insien nie. Sy is nog ver van oorgee af, en daar is nog lank nie ’n wenner in hierdie stryd nie. Sy trek haar skouers terug en in haar groen oë is daar onmiskenbaar ’n uitdaging. “Ek hoop . . . nee, ek is seker jy gaan hierdie dag nog berou, Miguel Cortés.” Dan gooi sy haar hare terug oor haar skouer en stap kop omhoog weg.

Miguel onthou van die trommel wat nog by sy voete staan. “Wat van die rok?”

Haar oë is onleesbaar toe sy hom antwoord. “Ek aanvaar my moeder se rok, maar nee, ek gaan nie vandag daarin trou nie. Ek sal wel iets anders kry om te dra.”

Om in daardie pragtige rok met iemand te trou wat sy nie liefhet nie, sal soos grafskending wees. Sy ken Angelique en sy weet wat haar bedoeling met die rok was – dat sy dit moet aantrek vir die man wat sy liefhet. Sy weet net nie of haar moeder gedink het sy sal sommer net so op die groot, onaantreklike Miguel verlief raak nie.

Die blote gedagte laat haar keel toetrek. Sy sal daardie rok vir die regte man in haar kas bêre. Sy twyfel nie een oomblik daaraan dat sy hom wel nog gaan ontmoet nie. Die voorval met Miguel is net ’n tussenspel, buitengewone omstandighede buite haar beheer. As daar meer tyd was, sou sy beslis aan ’n manier gedink het om dit vry te spring. Laat Miguel Cortés maar dink sy is gewillig. Voor hy weer sy voete in die Kaap sit, het sy die katastrofe uitgepluis.

Miguel kyk die trotse meisie agterna. Toe sy by die deur instap, lag hy saggies. “Jou mak houding flous my glad nie, Jacqueline de Péronne. Ek weet jy gaan in die maande wat kom baie hard aan ’n ander plan werk om van my weg te kom. Maar ek gee nie om nie. Eendag gaan jy nog daardie trourok uit jou eie vrye wil aantrek, en net omdat jy my vrou wíl wees. Dis ’n belofte.”

“Ek is ’n ongeneeslike romantikus” – Magdaleen Walters

Marie britz

Het jy romanses gelees voor jy hulle self begin skryf het?

Ek was in standerd vier, nou graad ses, toe my ouers my toegelaat het om my eerste romanse te lees. Dit was ’n Mills en Boon-boek geskryf deur Lucy Walker. Van daar af het ek hierdie boeke verslind. Dit was vir my die beste gebeurtenis sedert Enid Blyton. Ek is later universiteit toe om BA-Tale te studeer en in die biblioteek het ek rakke vol romanses ontdek, boeke wat nie in ons klein Vrystaatse dorpsbiblioteek was nie. Ek was soos ’n kind in ’n gratis lekkergoedwinkel en moes myself gereeld dwing om die lekkernye neer te sit ter wille van my literatuurstudies. Ek is as’t ware op liefdesverhale grootgemaak.

Was daar ’n spesifieke romanse wat jou genoop het om self jou hand daaraan te waag?

Ek kan met oortuiging sê dat die eerste romanse wat ek gelees het, die begeerte om self te skryf in my wakker gemaak het. Ek was ongelukkig net vir baie jare onder die indruk dat ek nog baie moet leer en moet lees voor ek dit moet waag. Ek het waarskynlik kosbare tyd verspeel omdat ek nie in myself geglo het nie.

Lank en gelukkig is jou eerste Romanza in twee jaar. Wat is jou grootste uitdaging wanneer jy ’n romanse skryf?

Eerlik gesproke speel tyd ’n groot rol in my skryfwerk. Ek is deur ’n tydperk waar ek twee werke tegelykertyd probeer doen het en my skryfwerk het sleg in die stof gebyt.

Lank en gelukkig_voorblad_high res

Lank en gelukkig is beskikbaar by LAPA Uitgewers! 

Soos watter bekende lyk Gideon?

My helde kom gewoonlik uit my kop en nie van ’n foto af nie. Maar as ek mooi dink moet ek toegee dat hy dalk na Chris Hemsworth kan lyk.

Wie of wat was die inspirasie vir Gideon?

Ek het met iemand uit ons Spesiale Taakmag-eenheid gesels en ’n groot bewondering gekry vir die werk wat hierdie mense doen. Dit het my onder die indruk gebring van die tipe karakter van hierdie mense en die feitlik onmoontlike eise wat soms aan hul gestel word. Hul werk stil-stil en baie van ons weet nie eens van hierdie helde in ons midde nie. Almal praat van die Navy Seals van Amerika, maar ons het dieselfde kaliber mense met dieselfde vlak van opleiding in ons eie land.

Watter een eienskap moet ’n held het om hom aantreklik vir jou te maak?

As ek ’n eienskap moet uitsonder, sal dit integriteit wees.

Watter boek/e is op die oomblik op jou bedkassie?

Ek is besig met Christina Caboni se The Secret Ways of Perfume, ’n geskenk van my sus. En ‘n paar boeke uit Pamela Claire se I-team reeks, wat ek nou vir die tweede keer lees; Unlawful Contact, Breaking Point en Hard Evidence. (My dogter het my aan hierdie reeks bekendgestel.) Onder in die bedkassie wag ’n stapel van Lapa-boeke hul beurt af. Die meeste is Chanette Paul s’n. Een is Wilna Adriaanse s’n. As ek net sal ophou om die lekker boeke oor en oor te lees, sal daar nie so baie nuwes lê en ophoop nie. Soos Simon Green se Blue moon rising. As ’n kind het ek Ruiter in die nag seker ’n honderd keer gelees. En as volwassene ontdek ek Braam en die engel, ek lees dit elke paar jaar.

Sommige skrywers begin met karakters, ander met ʼn storie (plot). Ek het selfs al iemand hoor sê hy begin met die ruimte waarin ʼn storie afspeel. Watter deel van ʼn storie ontkiem eerste in jou kop?

Ek begin by ’n karakter en ’n situasie. Dis ’n half onwillekeurige gedagte wat ontstaan en as ek bietjie nader daarna kyk, ontdek ek ’n storie.

Hoeveel beplanning en navorsing doen jy voordat jy begin skryf?

Vir die Kaapse verhaal wat ek jare gelede geskryf het, het ek weke se navorsing gedoen en ’n hele dik hardebandboek vol geskryf met al die inligting wat ek bymekaar gemaak het. Vir sommige stories are my eie ervaring genoeg om die verhaal op te bou. Vir ander moet ek kennis insamel. So het ek ’n twee-dag kursus in aromaterapie gaan doen voor een van my stories. ’n Ander keer het ek vir lesse in belly dancing gegaan – iets wat my korrekte moeder so ernstig geskok het dat ek skoon verleë was. Partykeer beplan ek bladsye vol voor ek skryf, partykeer beplan ek niks. Elke storie het sy eie manier van loop.

belly-dancing

Wat was die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

Cecilia Britz het my in my beginjare gehelp om my voete te vind. Sy het my vertel dat dit in orde is om uit die hart te skryf, dat jou gevoelens en emosies jou mag lei. Ek dink dit was die wysste leiding wat ek ooit gekry het.

Waarom romanse-genre? Is dit een van jou gunsteling genres?

As ek skryf, is dit ’n liefdesverhaal. Maak nie saak wat ek oorspronklik bedoel het dit moet wees nie. Ek dink nie ek sal ooit ’n verhaal sonder liefde kan skryf nie, al probeer ek ook. Ek is ’n ongeneeslike romantikus. Ek glo in liefde as die essensie van die lewe. Ek sou baie graag ook spanningsverhale vol skop en skiet wou skryf, soos ons al hoe meer in Afrikaans sien, maar ek het nie die nodige kennis van skop en skiet nie. Van die liefde, ja. Daaroor kan ek skryf. Want ek ken dit en ek glo daarin. Ek het as tiener dikwels gewonder hoe Adam en Eva se ontmoeting verloop het, hoe sy gevoel het toe sy op die geurige, klam paradysgrond haar oë oopmaak met die geroep van die paradysvoëls in haar ore en hierdie stomgeslaande bebaarde gesig hier voor haar sien. Ek het al dikwels gewonder hoe hul leer-ken-mekaar verloop het, hoe hul uitgevind het hul is anders as die ander een, hoe hy moes beïndruk en sy moes volg… En daar het dit begin, hierdie ding tussen man en vrou.

As jy nie ’n skrywer was nie, sou jy … wees?

Daar is baie goed wat ek sou wou doen, maar skryf sou ek skryf. Ek sou graag tegnologies superskerp en uitstekend opgelei wou wees in sake van ekonomiese belang en dan sou ek daardie kennis gebruik het om briljante spanningsverhale te skryf, internasionale speurverhale wat mense sou stomslaan met die fyn uitgewerkte plot. (Ons mag almal ons drome hê.) Soos dinge nou staan, bedryf ek die rekenaar met my kinders se hulp.

Jy het tans terug gekom van ’n skryfsessie in die Bosveld. Wat kan jy ons vertel van jou volgende boek?

Vir die eerste keer in my lewe het ek koers gekry op my eie en net gaan sit en skryf. Wat ’n voorreg! Dit was ’n geskenk van my man. My volgende boek kom diep uit my hart.  My heldin is nie die tipiese beeldskone, volmaakte vrou nie. Ek weet hoe sy  voel en ek voel saam met haar. Ek weet daar is nog baie ander vroue wat ook weet hoe sy voel en dalk skyn daar ’n spul sonskyn tot in hul harte wanneer hulle die verhaal lees.

Moedswillige vreemdeling – Rika du Plessis

moedswillige vreemdeling_high res

“Naand, mense. Ek hoop nie ek pla nie, maar daar is iets wat ek met Christa moet bespreek,” dring Derek se stem tot Christa deur, en eers nou sien sy hom in die deuropening staan.

Almal groet hom, en terwyl Christa opstaan, wonder sy hoe lank hy al so stil daar staan.

“Verskoon my, asseblief, maar dit lyk darem of almal klaar geëet het. Dankie vir die saam eet, Brandon, sien jou weer,” groet Christa en stap saam met Derek stoep toe.

 

“Kan ons ’n entjie gaan stap? Wat ek met jou wil praat, is nie vir ander ore bedoel nie,” sê Derek ernstig toe hy en Christa die stoep bereik.

“Is reg so,” antwoord sy en begin solank die trappies een vir een afstap. Dis lank stil voor Derek eindelik begin praat.

“Die aanstelling wat jy vir my gemaak het, is ’n yslike fout, Christa. Jy het vir Marina, my eks, aangestel.”

“Jy kan my nie blameer nie. Hoe moes ek geweet het dis sy? Ek het nie eens haar naam geken nie. Vir my was sy ’n mevrou Crous, en sy het niks genoem dat sy jou ken nie. Hoe is dit dat jy nie gewonder het toe ek vir jou gesê het haar van is Crous nie? Ek het eers besef dis sy nadat ek jou met haar hoor praat het. Ja, dis reg, ek het ’n deel van jul gesprek by jou spreekkamer afgeluister omdat ek kon sien iets is verkeerd nadat ek julle aan mekaar bekendgestel het,” sê Christa effens op haar perdjie omdat sy stem beskuldigend klink.

“Dit is ’n algemene van, en ek het vir geen oomblik aan haar gedink nie. Wat my betref, was sy nog iewers anderkant die waters met die man. En ek beskuldig jou nie, ek sê net dit is ’n fout.”

“As dit vir jou so erg is, hoekom het jy nie vir haar gesê jy aanvaar nie haar aansoek nie?” vra sy uitdagend.

“Jy vergeet sy het ’n kontrak geteken. Ek het pas die meeste van my kapitaal in die oord se besigheid gestort en ’n nuwe praktyk oopgemaak. Om nou ’n saak van kontrakbreuk of soortgelyke dinge in die hof uit te spook, kan ek nie bekostig nie.”

“Eintlik jok jy nou so half en half vir my. Jy het teenoor haar erken jy het nog altyd vir haar moeilik nee gesê, en daarom laat jy haar aanbly,” kan Christa nie die ligte beskuldiging keer wat oor haar lippe rol nie.

“Ek ontken dit nie. Dit was altyd vir my moeilik om haar iets te weier. Ek het egter nou ’n voorwaarde gestel. As ek tevrede is met haar werk in die eerste drie maande, kan sy bly, so nie moet sy gaan. En ek het haar gesê ek is net haar werkgewer en sy my werknemer, niks meer nie. Marina is knap in wat sy doen. Ek het lank saam met haar by die hospitaal gewerk en het ondervinding daarvan.”

“Nou maar as jy klaar alles so vir jouself uitredeneer het, waarom wou jy dit met my bespreek?” vra sy, vies vir haarself vir die fyn geknaag van jaloesie wat aan haar hartsnare kom tokkel.

“Dis vir my belangrik om jou te laat verstaan presies hoe sake staan wat ons verhouding op die oomblik betref. Dis ’n suiwer werksverhouding, niks meer nie.”

“Ek vra weer hoekom? Jy lei jou eie lewe en ek het niks daaroor te sê of daarmee te doen nie. Vir my is jy my vennoot in die oord se besigheid, niks meer nie,” antwoord sy nou ietwat kortaf. Sy skrik toe hy meteens voor haar kom staan en sy hande op haar skouers plaas.

“Ek en jy weet albei dis nie al wat ons vir mekaar is nie, Christa. Jy kan baklei daarteen soos jy wil, maar ek weet jy staan nie heeltemal onverskillig teenoor my nie en ek ook nie teenoor jou nie,” sê hy hees.

Christa se hart gee ’n dubbelsprong. Nie seker oor wat hierdie woorde van hom beteken nie, rem sy om onder sy aanraking uit te kom, maar hy hou haar net stewiger vas.

Susterskap, om te hustle en die liefde – Cliffordene Norton

 

ROSA blog header

’n Keuse wat ek die meeste van 2016 berou is om slegs een dag van die jaarliks ROSA-konferensie (Romance writers Organisation of South Africa) by te woon. Toe ek en my kollega, Marlies, die geleentheid gekry het om die ROSA-konferensie by te woon het ons besluit om elk ’n dag by te woon sodat ons een dag van die naweek kan vry hê.

Maak nie saak hoeveel jy jou werk geniet nie, naweke wil jy lê en slegwees. Dus een dag van ROSA.

Maar hemel was ek verkeerd. Toe ek die oggend by Melrose Place instep was dit inspirend, intimiderend en wonderlik.

 

Dit was bietjie soos om huis toe te kom, want die emosie – susterskap – is redelik bekend. Ek werk gereeld met liefdesverhaalskrywers en hierdie susterskap kom in elke woord en gebaar voor. Dalk is hierdie kollegas meer geheg aanmekaar omdat daar op dié genre neergesien word? Dalk is dit net makliker om liefde rond te strooi as jy elke dag met gelukkige eindes werk.

Op dag twee het Joanne MacGregor raad gegee oor bemarking, Joss Wood het gepraat oor storietipes, Romy Sommers oor navorsing en Rae Rivers het my geleer hoe om vrees in ’n handige stukkie gereedskap te verander.

Hierdie vroue mag dalk met liefde oor die liefde skryf, maar hulle is ook skerp sakevroue wat weet hoe om te hustle sodat hul boeke topverkopers is en bly.

Ek het woes notas gemaak, dus gee ek ’n paar vinnige wenke wat skrywers handig te pas sal kom.

Joanne MacGregor is ’n Johannesburgse skrywer van jeug- en volwasse fiksie. Joanne glo elke skrywer moet hustle en haar skryfwerk soos ’n besigheid hanteer. In haar woorde: “As jy ’n stereotipiese gemartelde skrywer is wat in ’n donker hoek sit en skryf, sal jy geen kopieë verkoop nie. Maar as jy boeke wil verkoop, moet jy hustle!”

  • Verander hoe jy oor jouself dink, jy is ’n Authorpreneur. Dit beteken jy moet kan skryf, begroot en bemark. Beskou jouself as ’n klein onderneming en werk!
  • Lewer altyd uitstekend werk.
  • Jy moet sigbaar wees. Dus moet jy ’n Facebook-blad of webwerf het. Die leser wil jou as skrywer leer ken en dit bou lojaliteit.
  • Moet nie net skreeu ‘koop my boek’ ‘koop my boek’ op sosiale media nie. Bou verhoudings met jou lesers – waardeer hulle.

Joss Wood is ’n Natalse skrywer wat liefdesverhale vir Harlequin se Kiss en Desire-reekse skryf. Sy het ’n lekker sin vir humor en dit kom deur in haar boeke.

Sy het gepraat oor die storietipes.

  • Die drie populêrste temas vir liefdesverhale is tans vriende wat verlief word, ware sielsgenote en tweede kans op liefde.
  • Bly weg van hulpelose heldinne en mislike mans.
  • Vind ’n oorspronklike kinkel in die storietipes.

Romy se Not a fairy tale is in 2016 genomineer vir ’n RWA (Romance Writers of America) Rita-toekenning!

Romy Sommer is ’n Gautengse skrywer wat graag gelukkige eindes vir Harper Impulse skep. Sy is ook die hoof van ROSA. Haar praatjie was oor navorsing en hoe om genoeg waarheid te gee sodat die sprokie geloofwaardig lees.

  • Doen al jou navorsing voor jy begin skryf.
  • Weet soveel as moontlik oor die plek, karakters en tydgees, maar moet nooit toelaat dat jou navorsing die storie oordonder nie.
  • Dink buite die gewone boks. Besoek Google Maps, eiendomsagente se webtuistes om huise te soek vir jou karakters, of kostuumwebtuistes om klere van ’n spesifieke tydgees te beskryf, kyk na video’s op YouTube, volg blogs, kyk na skilderye en vra kenners om met jou te praat.

Rae Rivers is ’n Kaapse skrywers vir Harper Impulse. Sy het ’n kragtige toespraak oor vrees gelewer. Sy gee die volgende wenke om jou vrees te oorkom.

  • Verander jou persepsie oor vrees. Vrees wil jou veilig hou en is dus jou vriend.
  • Identifiseer jou vrese.
  • Maak vriende met jou vrese: Gee dit ’n naam, maak dit ’n persoon met wie jy kan onderhandel. Rae se vreesvriend is, Gru van Despicable Me.
  • Hanteer jou vrees deur te beplan en ’n tweede plan te maak.
  • Stel altyd jou vrees gerus en neem beheer oor jou lewe.

1c963754c82ac74a700e083e76a00e00

 

Jy kan nou ook jou eie Afrikaanse liefdesverhaal inskryf vir die Imbali-kompetisie. Vir meer inligting besoek ROSA se webwerf: https://www.romancewriters.co.za/imbali-contest

Ridder van die branders − Rika du Plessis

ridder van die branders_voorblad_high res

“Jy het sowaar vonkelwyn gebring? Dit sal lekker wees en dit soos ’n regte viering laat voel,” antwoord sy verras.

Hy lag sag en skink vir hulle. Sy glasie blink in die lig van die maan toe hy dit teen hare klink.

“Op jou sukses en ons vriendskap,” sê hy.

“En op jou wat my so baie gehelp het, al het ons in die begin maar goed koppe gestamp,” antwoord sy en neem ’n slukkie.

’n Rukkie sit hulle so stil totdat hy die stilte verbreek.

“Daar is nog al die jare vir my ’n bekoring in die blink skynsel van die maan op die see se golwe, en die skuimrand wat dit op die sand kom uitrol, en vanaand is dit vir my die mooiste wat ek dit nog ooit gesien het. Dalk is dit omdat ek dit met jou kan deel, kan sien jy waardeer dit ook.”

“Beslis, die maanlig doen nie slegs wonders aan die mens se siel nie, maar verander alles in ’n sprokieswêreld waarin ’n mens soms kan verdwaal,” antwoord sy en draai haar kop in sy rigting.

Hy sit vir haar en kyk, en omdat die maan op haar gesig skyn, weet sy hy kan dit duidelik sien, maar syne is vir haar ’n dowwer kol omdat die maan agter hom is. Dis ineens of die res van die wêreld buite hierdie magiese omgewing en oomblikke nie vir haar bestaan nie. Hy neem haar glasie versigtig uit haar hand en sit dit saam met syne op die plat rots neer. Sy kop kom nader aan haar en Dineke se hart struikel in sy skielike onstuimige klop. Toe sy lippe warm oor hare sluit en sy hande sag om haar wange skulp, is sy verlore in die samesmelting van alles om haar. Haar hande kruip teen sy bors op, en die een vou agter om sy nek. Onder haar ander hand klop sy hart sterk en ongewoon vinnig.

Hy los haar gesig, en vou sy arms om haar lyf om haar nader aan hom te trek. Beheer oor haar liggaam se behoeftes het sy al met die warmte van sy lippe op hare verloor. Toe sy tong hare soos ’n vlinderslag aanraak, bruis daar ’n heerlikheid deur haar wat haar liggies na asem laat snak, en sy leun stywer teen hom aan, soen hom terug met ’n drif wat syne op hierdie oomblik ewenaar.

Albei van hulle ruk soos hulle skrik toe die skerp, klaende gemiaau van ’n kat skielik kort agter hulle opklink, gevolg deur ’n sissende blaasgeluid en nog ’n miaau.

Die hede kom stadig terug in Dineke se gedagtes, en sy druk sag teen sy bors om van hom af weg te skuif. Hy laat haar amper traag los, maar probeer haar nie keer nie. Stil tel hy hulle glasies op en oorhandig weer hare sonder om ’n woord te sê. Haar hart tamboer steeds in haar borskas, en sy neem sommer ’n groot sluk wat die glasie ledig. Hy doen dieselfde met syne en plaas dit saam met hare terug op die rots.

Hulle het tog besluit hulle is net vriende; wat het dan nou net hier gebeur?

“Ek is honger, en jy?” vra hy met ’n heserige toon in sy stem, en sy besef hy is dalk nou net so verward as sy.

Soois Bruwer se probleem − Rika Cloete

Wat was die inspirasie agter Doodsroeper?

Dit het alles begin met ’n klein dogtertjie. My susterskind, Karla, het ’n storie oor ’n bos sonder voëltjies, die Stilbos, opgemaak en dit vir my vertel. Die idee het my geslaan soos ’n voorhamerhou. En toe steel ek dit. ’n Bos sonder voëls smeek mos vir ’n vreemde karakter om daarin te woon, of hoe? Omdat ek boonop ’n obsessie met ware misdaad en misdaadfiksie het, het ek besluit om my eie Stilbos met die Doodsroeper, ’n lyk, verkragters en ’n moordenaar te populeer. En siedaar, Doodsroeper is gebore.

Wat was die moeilikste aspek van die skryfproses van hierdie boek, en hoekom?

Doodsroeper is ’n historiese moordraaiselroman wat in die jaar 1861 afspeel. Omdat daar toentertyd nog nie forensiese wetenskappe en dinge soos vingerafdrukke, poligrawe en bloedtoetse was nie, was die grootste uitdaging vir ’n ondersoeker om ’n moord met sy gesonde verstand te probeer oplos. Dit het inderdaad die hoofkarakter, Soois Bruwer, se probleem geword. En toe sommer ook Rika Cloete s’n.

doodsroeperFacebook add

Doodsroeper is ’n treffende titel. Hoe het jy daaraan gekom?

Ek wou iets soos die Ierse banshee in die Stilbos laat dwaal en die naam Doodsroeper het net skielik uit die bloute by my opgekom. Ironies is dat uile ook in die volksmond as doodsroepers bekend staan. Met ’n bos sonder voëls kon hulle egter nie ’n rol in die storie speel nie.

Wat het jy gedoen ter voorbereiding om in Soois Bruwer se kop te klim?

Om te skryf, is vir my byna soos om ’n geslagslose skisofreen te wees. Daarom was dit nie moeilik, of selfs onnatuurlik, om in Soois se kop te klim nie. Mense wat my ken, weet elk geval te vertel dat my animus baie sterk is, dus het ’n manlike hoofkarakter my soos ’n handskoen gepas. In dieselfde asem moet ek noem dat ou Soois vroumense regtig baie beter verstaan as al die ander mans in die storie. En dit wil gedoen wees.

Die Stilbos is ’n baie belangrike plek in die verhaal. Watter plek was die inspirasie agter die bos?

Naby Kathu, in die Noord-Kaap, staan ’n onverwagte groen kameeldoringbos in die middel van die droë woestynlandskap. Weens ’n ondergrondse wateraar wat daar loop, word die bos voortdurend van water voorsien in teenstelling met ander plantegroei in die omgewing wat van die reënseisoen afhanklik is. Dit is vandag ’n nasionale erfenisterrein. So ’n sonderlinge oase is mos magies.

Hoe kies jy jou karakters se name?

Hulle kies hulle eie name en trap my uit as ek probeer inmeng.

 Watter drie woorde sal jou skryfproses beskryf?

Skryf, herkou, herskryf.

Wat was die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

Ek weet nie wie dit gesê het nie, maar die volgende spook altyd by my: “The worst thing you write is better than the best thing you didn’t write.” ’n Skrywer moet eenvoudig skryf.

Wat is die beste raad wat jy kan gee aan ’n voornemende skrywer?

Neem jou skryfwerk ernstig op, nie jouself nie.

 Wie is jou skryfrolmodelle?

Colin Dexter, Sir Arthur Conan Doyle en Sally Andrew.

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

Ek skryf nie altyd by my lessenaar nie, maar groen koeldrank, Smarties en my twee Yorkies in die omtrek is nie onderhandelbaar nie.

Wat is jou grootste skryffiemies?

Ek raak mal oor waar kommas in sinne moet kom en spandeer soms ’n halfuur om daarop te besluit. Dit moet rég wees, anders irriteer dit my. En dan, nes ek gerus is, kom die drukkersduiwel tussenin … Ek hou ook glad nie daarvan om te veel met tydsvorme en terugflitse te speel en die leser só te verwar dat hy of sy nie die storielyn behoorlik kan volg nie. Dinge moet afgerond wees en elke los draadjie moet opgetel word.

Aan watter skryfgewoonte (van jouself of ander skrywers) het jy ’n broertjie dood?

Soetsappigheid, langdradigheid, mooiskrywery en geforseerde, belaglike humor steek my dwars in die krop.

Doodsroeper is jou eerste spanningsroman, maar ’n digbundel en avontuurverhaal het ook al uit jou pen verskyn. Wat geniet jy van elke genre?

Die gedig se vermoë om baie met min woorde te sê, bly vir my ’n wonder. In die geval van ’n storie is die ruimte weer vir my lekker. Omdat my stories geheel hulle eie loop neem, kan die karakters in ’n groter ruimte vryelik ontwikkel. Ek kan eintlik net terugsit, kyk wat hulle doen en dit neerskryf.

Sal jy in een genre wil spesialiseer?

Ek is nou eers besig om my voete behoorlik te vind en op die oomblik is die wêreld van skryf veels te opwindend om my net aan een spesifieke genre te verbind. Daar is baie stories en hulle kan op baie verskillende maniere vertel word. Ek wil dus alle waters toets totdat ek die see gekry het waarin ek die graagste wil swem.

Wat is volgende vir jou in die pyplyn?

Ek is nog nie seker nie. Maar daar vloei ten minste water in die pyplyn en ek het die kraantjie darem ook al oopgedraai …

Kyk hier na Rika se onderhoud op Ontbytsake!

 

VIER MAGIESE WOORDE – Ria Richards

Vier magiese woorde

“Eintlik was dit Sebastian . . .”

“Ek hoor my naam; word daar miskien van my geskinder?” Sebastian loer om die veiligheidshek. Sy oë gly waarderend oor Zayleandré, van haar blinkgladde hare tot by haar donkerpienk, nommer-vyf-hoëhakskoentjies wat net-net onder die broeksome uitloer. Hy lek ondeund oor sy lippe en rek sy oë groot. “H’m . . . lekker!”

Verpestelike mansmens! Tog vloei ’n heerlike warmte deur haar. Is dit dalk presies die reaksie waarop sy heimlik die hele tyd gehoop het?

“Is julle dames reg om te ry?” vra hy eintlik meer vir Zayleandré as vir sy tante.

Sy tel haar naweektas van die vloer af op, maar kyk in ’n heel ander rigting toe hy die tas op die stoeptrappie by haar vat. Sy loop vinnig agter tannie Babsie aan terwyl hy met haar tas om die hoek verdwyn na waar sy motor geparkeer staan. Nou wonder sy skielik of dit wys was om haar te laat ompraat dat hulle met een motor ry.

Die volgende paar minute gaan dit dol. Dit lyk amper of omtrent die helfte van tannie Babsie se huisinhoud op haar agterstoep staan om gelaai te word.

“Genade, tannie Babs, julle kom net vir ’n naweek kuier, nie vir maande nie. En ons ry met ’n motor, nie ’n bus nie. Hoe op dees aarde dink Tannie moet ek al hierdie goed in die bagasiebak kry?” laat Sebastian mismoedig van hom hoor.

“Hou op mor, boetie. Dis als goed wat nodig is, anders sal ek dit mos nie saamvat nie. Spring aan die werk, ons wil nie middernag op Bella-Donna aankom nie. Die naweek is kort en ek wil darem nog voor slapenstyd vir my ousus hallo sê.”

“Watse plek?” Zayleandré se oë rek groot. “Waar op aarde is dit?”

“As jy saam met my ry, is dit so ’n rapsie meer as ’n uur van hier af. Dis net buite Warmbad, of Bela-Bela, soos wat die dorp deesdae genoem word,” lig Sebastian haar vaagweg in.

Hoe kon sy so naïef wees? Sy het sommer aangeneem dat Sebastian hier naby iewers bly omdat hy so tydig en ontydig hier uitslaan.

“Toe, ou seunie, hoe gouer jy begin laai, hoe gouer kom ons hier weg,” dring tannie Babsie se gebiedende stem weer tot Zayleandré deur.

 

Dis egter al net voor nege toe hulle uiteindelik – na ’n gesukkel om ’n pap band omgeruil te kry – die helderverligte ingangshek van Bella-Donna bereik. Die hekwag groet ywerig, wissel ’n paar woorde met Sebastian en maak die swaar ysterhekke flink oop sodat hulle kan deurry.

Zayleandré se mond hang letterlik oop. “Dis ’n vakansieoord!”

“So? Het jy enige besware om die naweek as my genooide gas by ’n vakansieoord te ontspan?”

Die realiteit van die oomblik tref haar met ’n harde slag. “Hoekom het jy nie voor die tyd vir my gesê jy is van plan om my hierheen te bring nie? Ek het glad nie die regte klere saamgebring nie.” Sy dink aan die prim en propper jufrou-die-ontwerpsterpakkies met bypassende bykomstighede om elke uitrusting perfek af te rond in haar tas iewers onder tannie Babsie se bagasie ingepers. Net die beste, het sy gereken, sou goed genoeg wees om hierdie naweek ’n goeie indruk op die Verster-familie te maak. Watse indruk sy hoegenaamd wou probeer skep, sal die man in die maan seker alleen weet.

Sebastian leun so in die ry oor na haar kant toe en fluister: “Want jy het nie voor die tyd gevra waar ek bly nie. Solank as wat jy die regte pajamas saamgebring het, is die saak reg. Jy weet mos van watter ek praat? Ek het juis my ou swart PT-broekie by tannie Babs se huis gelos. By my plek het ek dit mos nie nodig nie.”

Sy kyk rooi van skaamte by die venster uit. Behalwe vir die ligstraal wat die motorligte in die grondpad gooi, is dit stikdonker buite. Toe sy dit waag om verontwaardig na Sebastian te kyk, kan sy die genoegdoening op sy gesig duidelik lees in die dowwe liggies wat uit die paneelbord skyn. Sy kyk vinnig agtertoe. Dis heel duidelik dat tannie Babsie se radars die seine van Sebastian se dubbelsinnige insinuasie onderskep het, maar sy kyk ewe vroom met ’n skynheilige gesiggie reg voor haar uit. Zayleandré kén mos nou al haar gesigsuitdrukking wanneer iets haar amuseer.

Sy vergeet byna om asem te haal. Sê nou hy bly in ’n karavaan en sy word die hele naweek saam met hom ingehok? Dit nogal saam met sy hele familie! Waar gaan almal slaap? ’n Ander gedagte gee haar wilde hartkloppings. Dalk word van haar verwag om ’n tent met hom deel. Of erger, sy slaapsak. Plaas dat sy eerder die lang flennienagrok ingepak het wat ouma Neeltjie eenkeer vir haar geleen het toe dit so koud was op die plaas, in stede van haar fynste, vroulike nagklere.

Nou beskikbaar op die RomanzaApp!

 

 

My hart se keuse – Ria Richards

My hart se keuse_voorblad_high res

Die man maak mý kop deurmekaar. Sy neem haar kans waar en trap hard op sy toon. Sy greep verslap en sy maak sy arm om haar los. Met die omdraaislag om van hom weg te kom, loop sy haar trompop in ’n ouerige man met ’n kamera vas. “Ekskuus, Meneer,” vra sy verskoning, maar die man het reeds tussen die dansende paartjies in verdwyn.

Vinnig stap sy voor Quintin uit na die tafel waar Anton en Heleen so pas gaan sit het.

“En nou, ou Quintin, dat jy so hinkepinke loop?” Anton kyk agterdogtig na Saskia.

“Ek kan nie sê jy het my nie gewaarsku teen haar twee linkervoete nie. Selfs skoene met staalpunte is nie bestand teen so ’n gewelddadige aanslag nie.”

Quintin vra Saskia nie weer om te dans nie. Hy bly sit en broei die meeste van die tyd by die tafel. Af en toe dans hy met Heleen. Gelukkig kry Saskia nie veel kans om alleen saam met hom te wees nie, want daar is oorgenoeg mans wat maar te gretig is om met haar te dans. Ewe gretig aanvaar sy elke aanbod wat sy kry.

Heelwat later voel sy ’n warm hand op haar skouer en kyk op. Vir ’n oomblik staar hulle mekaar net woordeloos aan.

“Sal ons weer probeer?”

“Ek dog jou tone is vergruis? Dié dat jy so sedig hier sit.”

“Ek sal oorleef, dankie.”

Sy stap gewillig in sy wagtende arms in. Sy gesig raak vreemd afgetrokke. Dis ’n stadige wals. Hy begin veerlig met haar dans, maar dis asof daar ’n tasbare afsydigheid tussen hulle kom lê het.

“Ek is jammer dat ek jou tone probeer vergruis het,” probeer sy ’n gemoedeliker atmosfeer skep. Toe hy nie daarop reageer nie, voel sy lus om skoor te soek. Hoekom, kan sy nie kleinkry nie. “Hoekom vra jy my om te dans as dit vir jou soveel moeite is? Dis nie asof dit jou hart is waarop ek getrap het nie.”

Sy voel aan die rukking van sy breë skouers en die verandering in sy asemhaling dat hy hom vererg het. Hy stuur haar ferm in die rigting van die buitedeur. Sy houding sê dat hy beslis geen teëstribbeling sal duld nie.

Die maan hang soos ’n groot geel bal in die lug. Sterretjies knipoog aan en af. Dit alles neem sy vlugtig in terwyl hy haar agter ’n sipresboom intrek waar die maan nietemin helder op hulle skyn.

“Heleen en Anton gaan wonder wat van ons geword het.” Sy byt haar bewende onderlip tussen haar tande vas.

“Hulle sal twee en twee bymekaartel. ’n Mooi vrou soos jy het ook mos ’n bietjie afleiding nodig.”

“Ek kom al twee jaar sonder ’n man klaar, dankie,” is al wat op die oomblik vir haar sin maak om te sê. Sy wil omdraai – weg van Quintin se magnetiese veld af.

Hy buk vorentoe en kyk diep en lank in haar oë. Sy trek haar asem skerp in toe sy hande haar haastig nader trek. Sy wag gespanne vir die soen, maar dit gebeur nie. Hy stoot haar hare met sy vingers weg van haar hals af. Vee met sy klam lippe liggies oor haar nek. Sy mond beweeg tot by haar kuiltjie.

Sy hou haar asem in. Buig haar kop agteroor. Nou gaan hy haar soen, pols dit deur haar. Haar hart gaan lê skoppend in haar bors. Sy blaas haar asem hortend uit.

Hy lig sy kop op. Sy kyk vas in die blougrys oë.

Die kleur van sy oë het haar aanvanklik laat dink aan uitgebrande houtskool. Maar sy het haar lelik misgis. Daardie kole is nog lank nie uitgebrand nie. Hulle is smeulend. Warm genoeg om ’n vuurtjie in die kern van haar vrouwees te laat opvlam. ’n Vuurtjie wat sy gedink het heeltemal uitgedoof is toe sy Neville – in hulle bed nogal – met ’n baie jong blondine betrap het.

’n Glimlag kruip traag om sy mondhoeke. Is dit spot wat sy in die blougrys oë lees?

“Erken dit nou maar, jy brand om uit te vind hoe dit sal voel as ek jou soen.”

“Is jy nie ’n bietjie voorbarig nie?” Sy maak geen aanstaltes om uit sy hipnotiese sfeer te beweeg nie.

“As jy my verkeerd bewys, los ek jou uit.”

Haar hart klop te vinnig. Angstig klou sy aan hom vas en haal ’n paar keer diep asem.

“Soen my net, jou aap! Kan jy nie sien . . .”

Saskia skrik vir die ongeduld in haar stem. Sy sluk hard om die onuitgesproke woorde in haar keel af te dwing. Vir die eerste keer in haar lewe neem sy die inisiatief. Haar hand gly agter sy kop in.

Hy staan gewillig ’n treetjie nader.

Met haar ander hand soek sy na syne. Lig sy hand op, stoot dit agter haar rug in.

Hy bly staan, afwagtend.

Sy hand bly rus liggies waar sy dit neergesit het. Dan neem haar lyf oor. Haar tong speel in sy nek. Haar tande knibbel liggies aan sy oor. Dorstig drink sy die geur van sy naskeermiddel in. Haar lippe proe aan sy wang, die kant van sy mond.

Sy lippe gaan met ’n kreun onder hare oop. Sy lyf verstaan presies wat hare van hom vra. Met elke streling oor haar beweeg haar heupe nader aan die hitte van sy warm liggaam. Sy is besig om stadig haar selfbeheersing te verloor, maar sy sal later weer die flenters bymekaarmaak.

Saskia voel hoe die vernedering die oorhand kry toe hy haar ru van hom af wegstoot en sy vingers driftig deur sy netjiese hare stoot. Selfbewus draai sy haar rug op hom. Hoe kon sy so impulsief optree? Wat moet die man nou van haar dink? Dat sy desperaat is om ’n man te soen? Dit nadat sy so pas gesê het sy kom al twee jaar sonder ’n man klaar.

Sy draai stadig om. “Quintin, ek is so jammer . . .”

Quintin is nie meer daar nie.

“Jou hart en verstand vorm ’n eenheid” – Ria Richards

Wat is jou gunstelingwoord?

Skattebol

 Noem vyf dinge waarvan jy hou en vyf dinge wat jy nie kan verdra nie?

Ek hou van: Lees, tuinmaak, lekker kos, om onervare skrywers te help en kuiertjies saam met familie,

Ek hou nie van: Leuens, grootpraters, rou uie, ’n geskinder en besope mense.

 Wat het die storielyn van My hart se keuse?

Konflik, spanning, deernis, geheimsinnigheid en wipplank-emosies. Die heldin moet ’n keuse doen tussen die twee groot liefdes in haar lewe, maar luister sy na haar hart of haar verstand? ’n Eks-skoonfamilie is betrokke asook ’n man wat baie vreemd optree.

My hart se keuse kan ook ’n lese wees. Glo jy die hart lei altyd na die regte besluit?

Ek sou sê jy jou hart en verstand vorm ’n eenheid. Volg jou hart, maar neem ook daardie stemmetjie in jou agterkop in ag wat jou waarsku wanneer jy ’n verkeerde keuse wil maak.

 Hoe kies jy jou karakters se name?

Die meeste van die tyd kom ’n naam sommer net by my op, maar dit hang ook baie af van die karakter se persoonlikheid en die agtergrond en tydperk waarin die verhaal afspeel.

 Watter drie woorde sal jou skryfproses beskryf?

Skryf, deurlees, herskryf.

 Watter drie doelwitte wil jy nog bereik op jou bucket list?

  • Op ’n bootreis gaan.
  • ’n Familiereünie hou.
  • Vliegtuig ry.

Wie/wat beïnvloed jou skryfstyl?

Daar is so baie skrywers van wie se werke ek hou, elk met hulle eie unieke skryfstyl, dat ek nie regtig een kan uitsonder wat my skryfstyl beïnvloed nie. Ek hou van ’n gemaklike loslit skryfstyl en sê ’n ding soos ek hom hoor en sien – in verstaanbare Afrikaans. (Wie wil nou ’n liefdestorie lees en moet dan kort-kort ’n hoogdrawende woord in die woordeboek opsoek.)

Wat is die beste raad wat jy kan gee aan ’n voornemende skrywer?

Bepaal eerstens wie jou lesers gaan wees en besluit dan in watter genre jy wil skryf. Dan lees, lees en nogmaals lees jy verskillende skrywers se boeke om vertroud te raak met die spesifieke genre. Skryf ’n hoofstuk of drie. Vra dan ’n vriend of familielid om dit te lees en eerlike kommentaar te lewer daarop. Dit sal ’n aanduiding gee of jy moet voortgaan met jou storie of dalk oor moet begin.

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

Op my lessenaar lê altyd ’n paar woordeboeke, maar ek verkies om op my skootrekenaar te werk sommer enige plek waar ek ’n gemaklike sitplekkie kry. Oral is ’n notaboek en pen. Op my bed, bedkassie, in die sitkamer, in my handsak, in die motor, tot in die badkamer. Wanneer ek aan iets dink, of iets sien wat dalk vir my boek kan werk, skryf ek dit dadelik neer.