Isabella se wenslys – Thea Holland

Isabella se wenslys Voorblad_high res

Niël weet hy ry te vinnig. Hy het by vriende in Kleinmond gekuier en dit het so laat geraak dat hulle hom genooi het om oor te slaap. Dit was verstandig; die geselskap was interessant en het hom laat vergeet van Tom se bakkie wat gisteraand teen skemer by Isabella se pottebakkery gestaan het. Wel. By tye, in elk geval, het hy ophou dink daaraan. Maar nou is hy haastig huis toe en die kortste pad soontoe is met die afdraaipad by Katie-se-plek langs.

Hy ry stadiger. En stop dood op die teer.

Tom se bakkie staan nog altyd by Isabella se pottebakkery.

Hy kyk op sy horlosie. Die blikslaer! Tien voor agt in die môre. Tom is gisteraand by hom weg met lang stories oor teruggaan plaas toe en kyk waar boer hy nou. As hy sy sonde nie ontsien nie …

Hy behoort met die teerpad aan te hou tot by die volgende afdraaipad, maar Tom kom by Isabella se voordeur uit met sy hare wat in veertien rigtings staan en ’n vieslike stoppelbaard op sy walglike bakkies.

Stadig stuur hy die groot fiets tot langs Tom se bakkie en skakel die enjin af. Sonder haas klim hy af en sit sy helm op die Harley se saal, mooi netjies in die middel. En toe Tom by hom kom en met ’n krakerige stem môre sê, slaan hy hom met een hou plat.

 

Isabella het pas ’n pot versigtig by die ander in haar oond gepak toe Tom buite praat: “Wat de ongeluk het in jou gevaar?”

Sy kyk by die venster uit. Tom sit op die grond en hou sy kakebeen vas. Sy ander hand is vasgeklem om Niël se vuis, wat vasgeklem is om Tom se opgebondelde kraag.

“Niël!” fluister sy verbysterd. “Hemel!” Hieraan moet nóú ’n einde kom. Sy gryp die naaste ding wat sy sien – ’n plastiekemmer met ’n mengsel van oorskietklei en water – en hardloop uit. “Haai!” gil sy, maar hulle steur hulle nie aan haar nie.

“As ek hier opkom, is jy diep in die moeilikheid,” waarsku Tom.

“Nou maar kom,” grom Niël en pluk hom orent.

“Hou op!” skree Isabella. Sy storm op hulle af en skiet die loperige kleimengsel oor hulle uit. Dít trek hulle aandag. “Is julle van julle sinne af?” tier sy. “Baklei soos twee rondloperbrakke op my werf!” Sy is bewerig geskrik.

“Dis Niël,” sê Tom en wikkel sy kakebeen tentatief heen en weer. “Hy het dit begin.”

Niël los Tom se hemp en gluur Isabella woedend aan. “As julle nie verstaan dat Reënbaai ’n klein plekkie is waar almal van almal se sake weet nie . . .”

“Moenie simpel wees nie,” sê Isabella. “Ek is hier gebore. Dink jy miskien ek het iets om weg te steek?” Sy is lus en gooi hom met die emmer.

Tom hou haar belangstellend dop. “My bakkie hét heelnag hier by jou plek gestaan,” peins hy.

“En as die almal wat so alles van my sake weet my daaroor uitvra, sal ek sê jy het my heelnag uit die slaap gehou met jou ewige gesnork. Ek kon jou tot bo in my kamer hoor,” sê Isabella vies.

Niël se oë flits oor sy broer en die spanning sak weg uit sy skouers. Daaroor is sy dankbaar, maar nie so dankbaar dat sy haar nie bloedig vererg toe ’n glimlaggie onverwags aan sy mondhoek pluk nie.

“En jy, Daniël Zeeman, as jy so begaan oor stories is, raai ek jou aan om te dink aan alles wat die skinderbekke gaan sê van julle wat hier staan en baklei soos . . . soos . . .”

“Twee rondloperbrakke,” sê Niël.

“Ook maar vrek ondankbaar, hierdie Isabella van jou, Niël,” sê Tom gegrief en vee die nat klei van sy nek af. “Ek sou my glad nie verder oor haar goeie naam bekommer as ek jy was nie. Kan ek gou by jou kom stort?”

“Nee,” sê Niël en skreef sy oë.

“Anders stort ek by Isabella.”

“Skoert,” sê Isabella, nie so kwaad as wat sy behoort te wees nie. “Julle al twee.” Halfpad na haar werkkamer toe steek sy vas. “En ek is niemand se Isabella nie, verstaan?”

In haar werkkamer sak sy op ’n stoel neer. Sy het op die rand van ’n vissersgemeenskap grootgeword en gesien wat die harde, onsekere lewe uit die see aan mans kan doen. Sy is normaalweg net so min verskrik deur ’n vuishou as wat sy daardeur beïndruk is.

Maar Niël. In ’n bakleiery. Oor haar.

“Jy besef natuurlik jy het my onkant betrap, nè?” hoor sy Tom se basstem bo die skielike geruis en getap van water op die gruis. Hulle moet by die kraan op die hoek van Katie-se-plek wees. Dit klink of hulle mekaar met die tuinslang skoonspuit.

“As dit jou troos,” sê Niël.

Hy klink onverwags selfversekerd. Effens geamuseerd. Isabella frons.

Tom lag. “Lyk my ek sal óók weer moet onthou jy’s links.”

Tom se bakkiedeur klap en hy trek weg – teerpad se kant toe, hoor sy. Maar die Harley word nie aangeskakel nie. Sy byt op haar onderlip.

Water spat weer op die gruis, en toe staan Niël in haar deur met sy druipnat T-hemp in sy hand. Druppels blink op sy sterk nek en trek ’n spoortjie oor ’n lang litteken, jare oud en net ’n graad ligter as sy gladde heuningbruin borskas. Sy nat jeans klou aan sy gespierde dye.

“Ek vra om verskoning,” sê hy sag. “As dit enigiemand anders as Tom was, het ek dit gelos. Ek bedoel, dis nie my saak as jy . . . Dis nie my saak nie. Dis net . . .”

Die asem raak weg uit Isabella se lyf. “Net wat?” vra sy skaars hoorbaar.

Koop Isabella se wenslys nou: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/isabella-se-wenslys/sagteband 

Isabella se wenslys − Thea Holland

Isabella se wenslys Voorblad_high res

Niël weet hy ry te vinnig. Hy het by vriende in Kleinmond gekuier en dit het so laat geraak dat hulle hom genooi het om oor te slaap. Dit was verstandig; die geselskap was interessant en het hom laat vergeet van sy broer se bakkie wat gisteraand teen skemer by Isabella se pottebakkery gestaan het. Wel. By tye, in elk geval, het hy ophou dink daaraan. Maar nou is hy haastig huis toe en die kortste pad soontoe is met die afdraaipad by Katie-se-plek langs.
Hy ry stadiger. En stop dood op die teer.
Tom se bakkie staan nog altyd by Isabella se pottebakkery.
Hy kyk op sy horlosie. Die blikslaer. Tien voor agt in die môre. Tom is gisteraand by hom weg met lang stories oor teruggaan plaas toe en kyk waar boer hy nou. As hy sy sonde nie ontsien nie …
Hy behoort met die teerpad aan te hou tot by die volgende afdraaipad, maar Tom kom by Isabella se voordeur uit met sy hare wat in veertien rigtings staan en ’n vieslike stoppelbaard op sy walglike bakkies.
Stadig stuur hy die groot motorfiets tot langs Tom se bakkie en skakel die enjin af. Sonder haas klim hy af en sit sy helm op die Harley se saal, mooi netjies in die middel. En toe Tom by hom kom en met ’n krakerige stem môre sê, slaan hy hom met een hou plat.

Isabella het pas ’n pot versigtig by die ander in haar oond gepak toe Tom buite praat: “Wat de ongeluk het in jou gevaar?”
Sy kyk by die venster uit. Tom sit op die grond en hou sy kakebeen vas. Sy ander hand is vasgeklem om Niël se vuis, wat vasgeklem is om Tom se opgebondelde kraag.
“Niël!” fluister sy verbysterd. “Hemel!” Hieraan moet nóú ’n einde kom. Sy gryp die naaste ding wat sy sien – ’n plastiekemmer met ’n mengsel van oorskietklei en water – en hardloop uit. “Haai!” gil sy, maar hulle steur hulle aan haar nie.
“As ek hier opkom, is jy diep in die moeilikheid,” waarsku Tom.
“Nou maar kom,” grom Niël en pluk hom orent.
“Hou op!” skree Isabella. Sy storm op hulle af en skiet die loperige kleimengsel oor hulle uit. Dít trek hulle aandag. “Is julle van julle sinne af?” tier sy. “Baklei soos twee rondloperbrakke op my werf!” Sy is bewerig geskrik.
“Dis Niël,” sê Tom en wikkel sy kakebeen tentatief heen en weer. “Hy het dit begin.”
Niël los Tom se hemp en gluur Isabella woedend aan. “As julle nie verstaan dat Reënbaai ’n klein plekkie is waar almal van almal se sake weet nie …”
“Moenie simpel wees nie,” sê Isabella. “Ek is hier gebore. Dink jy miskien ek het iets om weg te steek?” Sy is lus en gooi hom met die emmer.
Tom hou haar belangstellend dop. “My bakkie hét heelnag hier by jou plek gestaan,” peins hy.
“En as die almal wat so alles van my sake weet my daaroor uitvra, sal ek sê jy het my heelnag uit die slaap gehou met jou ewige gesnork. Ek kon jou tot bo in my kamer hoor,” sê Isabella vies.
Niël se oë flits oor sy broer en die spanning sak weg uit sy skouers. Daaroor is sy dankbaar, maar nie so dankbaar dat sy haar nie bloedig vererg toe ’n glimlaggie onverwags aan sy mondhoek pluk nie. “En jy, Daniël Zeeman, as jy so begaan oor stories is, raai ek jou aan om te dink aan alles wat die skinderbekke gaan sê van julle wat hier staan en baklei soos … soos …”
“Twee rondloperbrakke,” sê Niël.
“Ook maar vrek ondankbaar, hierdie Isabella van jou, Niël,” sê Tom gegrief en vee die nat klei van sy nek af. “Ek sou my glad nie verder oor haar goeie naam bekommer as ek jy was nie. Kan ek gou by jou kom stort?”
“Nee,” sê Niël en skreef sy oë.
“Anders stort ek by Isabella.”
“Skoert,” sê Isabella, nie so kwaad as wat sy behoort te wees nie. “Julle al twee.” Halfpad na haar werkkamer toe steek sy vas. “En ek is niemand se Isabella nie, verstaan?”
In haar werkkamer sak sy op ’n stoel neer. Sy het op die rand van ’n vissersgemeenskap grootgeword en gesien wat die harde, onsekere lewe uit die see aan mans kan doen. Sy is normaalweg net so min verskrik deur ’n vuishou as wat sy daardeur beïndruk is.
Maar Niël. In ’n bakleiery. Oor haar.
“Jy besef natuurlik jy het my onkant betrap, nè?” hoor sy Tom se basstem bo die skielike geruis en getap van water op die gruis. Hulle moet by die buitekraan wees. Dit klink of hulle mekaar met die pyp skoonspuit.
“As dit jou troos,” sê Niël.
Hy klink onverwags selfversekerd. Effens geamuseerd. Isabella frons.
Tom lag. “Lyk my ek sal óók weer moet onthou jy’s links.”
Tom se bakkiedeur klap en hy trek weg – teerpad se kant toe, hoor sy. Maar die Harley word nie aangeskakel nie. Sy byt op haar onderlip.
Water spat weer op die gruis, en toe staan Niël in haar deur met sy druipnat T-hemp in sy hand. Druppels blink op sy sterk nek en trek ’n spoortjie oor ’n lang litteken, jare oud en net ’n graad ligter as sy gladde heuningbruin borskas. Sy nat jeans klou aan sy gespierde dye.
“Ek vra om verskoning,” sê hy sag. “As dit enigiemand anders as Tom was, het ek dit gelos. Ek bedoel, dis nie my saak as jy … Dis nie my saak nie. Dis net …”
Die asem raak weg uit Isabella se lyf. “Net wat?” vra sy skaars hoorbaar.

 

5 VRAE AAN THEA HOLLAND

Wie is jou gunsteling fiktiewe paartjie van jou eie of ander skrywers se boeke?

Ek kan nie besluit of dit Rhett Butler en Scarlett O’Hara uit Gone with the Wind is of Wesley en Buttercup uit The Princess Bride nie. En wat dan van Freddy en Kitty uit Georgette Heyer se Cotillion! (Heimlik het ek ook ’n sagte plekkie vir my eie Gideon en Jess uit Bruid in Blou …)

Bruid in blou (hoëres)

Hoekom skryf jy romantiese fiksie?

Want dis pret, en mense lees dit. Ek het nou al ’n hele fiktiewe landskap bevolk met karakters en newekarakters wat verlief raak en trou, en later onaangekondig in iemand anders se storie in ’n latere boek verskyn. Maar nou ja, slegs die oplettendste leser, wat sê nou maar eintlik op speurverhale versot is J en wat al ’n klompie van my boeke gelees het, sal uit ’n skrams verwysing kan aflei dat so-en-so se vriendin toe wragtie getroud is met een van die wilde Zeeman-broers … As niemand dit agterkom nie, maak dit glad nie saak nie.

Lientjie is ’n besonderse dogtertjie. Wie is die inspirasie agter haar?

Die avontuurlustige Lientjie is ’n bietjie soos my jongste kleindogter wat roekeloos raak wanneer sy ski, en ook ’n bietjie soos haar ouer sussie wat so ’n indrukwekkende vaart met ’n skopfiets kan opbou. Maar ek moet erken, alle kinders onder vyf het ’n bekoring van hul eie, en die skaam enetjie wat sulke lang stories met Isabella se held gesels, is op die oomblik my geliefkoosde karakter.

Indien jy ’n dag saam met een van jou lesers moet bestee, wat sal julle doen?

Wel, ons sal seker koffie of tee of iets drink en dan sal ons lekker oor die leser se stories sit en gesels. Want elkeen, maar absoluut elkeen, het ’n wonderlike storie wat ek nie kan wag om te hoor nie.

Wat is die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

“There are three rules for writing a novel. Unfortunately no one knows what they are.” – William Somerset Maugham

faa886258523ba14b1874fbd7a4f3f7c

Kry ‘Isabella se wenslys’ teen 50% afslag: http://bit.ly/2w5CPfi

Steeds Henk – Amanda Claassens

 

“Daar was dinge wat jy nie geweet het nie, Bobbie,” begin Henk verduidelik. “My ma was . . . het vriende gehad, mansvriende,” soek hy na woorde. Barbara kan sien dat hy moeilik oor hierdie dinge praat, want rooi vlekke slaan in sy nek uit.

“Daardie week van die matriekafskeid het my ma my ’n tas laat pak, en ons is weg Durban toe met die trein, na haar suster toe. My ma het beweer dat my pa haar gedreig het en dat dit gevaarlik was om daar te bly. Ek reken hy het uitgevind van haar manewales, of dalk het hy maar altyd geweet.”

“Maar dit is tog belaglik, hoe kon jy sommer net saamgaan?”

“Ek was ’n kind, Bobbie, al het ons gedink ons is danig groot.” ’n Effense lag kreukel vir ’n oomblik rondom sy oë, maar dan hervat hy, weer ernstig. “My pa was ’n kwaai man, haar bangmaakstorie het my maklik oortuig.”

Henk reik oor die tafel en neem beide haar hande in syne. “Ek het jou kom soek die oomblik toe ek self oor die weg kon kom, maar jou ma het geweier om vir my te sê waar jy is. Gesê dit is my skuld dat jy weg is. Sy het my soos ’n sleg ding verwilder, Bobbie. Ek het met jou pa ook probeer praat, maar hy was so . . . so half afwesig. Kon ook niks uit hom kry nie.”

“Dit kan ek verstaan. Tussen my ma se knaende gesanik oor alles en die winkel wat aan die sink was, het hy al hoe meer in sy dop gekruip. Ek het selde kom kuier, dit was net te onaangenaam. En toe is hy weg, sommer net so, sonder ’n siekbed of ’n vooraf teken, asof hy wou.”

Barbara sluk moeilik, emosies brand in haar keel. Nog ’n woord en sy is weer aan’t huil.

Oor die skrywer … Wie is Amanda Claassens?

amanda

Amanda Claassens het nie die gebruiklike klein­tydskrywersdroom gehad nie, en waag eers in 2011, op 55, haar hand aan skryfwerk. Sy publiseer verskeie tydskrifverhale nadat sy twee kreatiewe skryfkursusse voltooi het. Sy is getroud en het twee volwasse dogters en twee kleindogters. Sy werk as korttermynversekeringsmakelaar en ge­niet lees en hekelwerk.

Koop nou: https://www.lapa.co.za/Romanza/RomanzaLiefde

ONTWAKENDE PASSIE – Dina Botha

Ontwakende passie_voorblad

Celestine word yskoud en haar mond is amper te droog om te praat. Die oomblik wat sy so lank al vrees, het ’n werklikheid geword.

“So gou?”

“Ek is bevrees ja.”

Skielik weet Celestine nie of sy dit nog kan doen nie. Om nooit weer haar familie te sien nie, is ondenkbaar.

“Sal jy gereed wees?”

Sy strengel haar vingers ineen en wens haar hart wil nie so vinnig klop nie. Dit maak haar skoon uitasem. “Nee . . . ek dink nie ek kan dit doen nie, Argonne. Ek kan nie weggaan nie. Lavoisier . . . my mense . . . dis my lewe.”

Argonne word wit en sy oë amper swart. Sy ken hom teen hierdie tyd goed genoeg om te weet hy is woedend.

“Nie meer nie? Jy is nou my vrou, waar ek gaan, gaan jy. Dis hoe dit hoort.” Celestine wil wegkyk, maar Argonne se hande skulp om haar gesig, dwing haar om na hom te kyk. “Beteken jou woord dan niks?”

Sy kyk skuldig weg.

“En wat van Maryna? Dis hoekom ons ons in die eerste plek in hierdie situasie bevind.”

Maryna! Sy het skoon van haar vergeet. Rede wil haar oortuig dat haar opoffering verniet is, dat Maryna wel eendag geluk sal vind, al is dit by iemand anders. Dan is daar haar gewete wat haar aankla – as Maryna haar uit pure desperaatheid in ’n liefdelose huwelik met Antonie begeef, sal dit haar skuld wees.

Celestine wens sy het geweet wat om te doen. Die stilte rek. Argonne wag vir haar antwoord, maar sy kry nie ’n woord uit nie.

“Die tyd het aangebreek dat jy jou besluiteloosheid laat staan en besluit wat jy uit die lewe wil hê, Celestine. Wil jy op Lavoisier bly, of gaan jy Saffier môreoggend opsaal en ’n nuwe lewe saam met my begin?”

Dis lank stil. Toe Argonne eindelik praat, is sy stem so kil dat dit rillings teen haar ruggraat afstuur. “Nou goed, ek gaan jou nie dwing nie. As ek môre in die Kaap kom, sal ek alles in my vermoë doen om ons huwelik ongeldig te laat verklaar en jou jou vryheid teruggee.”

Dit ruk haar uit haar passiwiteit. “Maar dis tog onmoontlik! Ons was tog reeds . . . ek bedoel . . . die huwelik is tog in alle opsigte voltrek!”

“Natuurlik sal daar ’n skandaal wees, maar ek sal wel aan ’n plan dink om jou eer te herstel. Ek sal die minste wees, sê dat ek jou daartoe gedwing het. Jy was geheel en al onwillig en het geen sê in die saak gehad nie. Mettertyd sal alles oorwaai en sal mense van jou . . . onbesonnenheid vergeet.”

Celestine gee nie om of daar ’n skandaal is en of haar eer onherroeplik skade ly nie, haar gevoelens het intussen verander. Sy is nou meer as gewillig om sy vrou te wees. Trouens, sy kan haar nie ’n lewe sonder hom indink nie. Maar om te verwag dat sy Lavoisier en haar ouers en susters vir altyd sal verlaat, is ewe ondenkbaar.

Sy wil hom vra, nee, smeek om van die weglopery te vergeet en liewer by haar op Lavoisier te bly, maar sy kry nie ’n woord uit nie. Sy steek haar hand in ’n hulpelose gebaar na hom uit. “Ek . . . kan nie.”

Argonne se oë was nog nooit so kil nie. “Is dit jou antwoord?”

“Ja! Nee . . . Ek weet nie.” Celestine wring haar hande saam. “Dis onregverdig van jou om my voor so ’n keuse te stel. Jy het nog nooit eens gesê jy gee vir my om nie.”

“Die vraag is nie of ék vir jou omgee nie, Celestine, maar of jy genoeg vir mý voel om alles hier agter te laat. Of jy genoeg deursettingsvermoë het om by jou woord te bly – my te volg, ongeag waarheen ek gaan.”

RomanzaKlublede koop al vier vir die prys van twee! http://bit.ly/2vIkkxf

My naam is Alta Cloete. En ek is ’n verslaafde.

My naam is Alta Cloete. En ek is ’n verslaafde.

Die voorste tien verslawings is blykbaar alkohol, rook, dwelms, dobbel, kos, videospeletjies, die internet, seks, koop en werk.

Gelukkig het my verslawing bitter min negatiewe gevolge. Dit takel nie jou liggaam af nie (buiten dalk jou oë), dit maak nie vet nie en dit roei jou nie finansieel uit nie (maar dit het die potensiaal).

Ek praat van lees.

Toe ek die geleentheid kry om romanses vir die Romanza-reeks te skryf het ek dit met albei hande gegryp.  Ek begin om die Romanza-reeks te lees en ’n nuwe wêreld gaan vir my oop, want ek ontdek die krag van ontvlugtingsleesstof. Ek ontdek helaas ook die stigma wat daaraan kleef.

Van die romanses vorder ek na waar my hart eintlik lê: die liefdesroman. En die stigma bly. Ek ontdek egter dit is die lekkerste werk ter wêreld. Jy dink ’n moderne vrou uit met wie jy en die leser kan identifiseer en dan skep jy vir haar ’n mooi, goeie man wat haar onherstelbaar liefkry.

Ek is Alta Cloete. Ek is verslaaf aan die skryf van romantiese fiksie. En dit bring vir my ’n diep, diep vreugde. Stigma of te nie.

Uittreksel uit Alta Cloete se brief wat in Rapport van 6 Julie 2013 verskyn het! Alta skryf lekkerlees-liefdesverhale onder die skrywersnaam, Marilé Cloete. Haar eerste e-novelle, Man met ’n hart, het pas onder RomanzaLiefde single verskyn!

RomanzaLiefde single is LAPA Uitgewers se eerste romantiese e-boekreeks. Vanaf Augustus 2017 verskyn daar maandeliks twee eboekliefdesverhale deur LAPA Uitgewers se geliefkoosde romanseskrywers. RomanzaLiefde single is lekker kort liefdesverhale-reeks beskikbaar op http://www.lapa.co.za RomanzaApp, Amazon, Itsi, Kobo en Ingrim. Met elke novelle verskyn ’n bonus kortverhaal. Bederf jouself met ons lekker kort liefdesverhale-reeks – vinnige en bekostigbare ontvlugting!

Vier Vrouemaand met gesoute skrywers

man met _n hartMan met ’n hart − Marilé Cloete

Jacques het nog nooit ’n moeilike vrou soos Jackie ontmoet nie, maar wegbly kan hy nie. Jackie het ná haar eksverloofde haar gelos het mure om haar hart gebou en sy is nie van plan om dit nou te laat verkrummel nie. Maar Jacques laat hom nie stuit nie en sy besef hy is ’n groot gevaar vir haar hart.

 

_n Ridder vir Sanna

’n Ridder vir Sanna − Sophia Kapp

Met die eerste oogopslag, herken Sanna vir Dewalt as die een wat haar liefde waardig is. Maar albei dra swaar aan hul verlede. Sal hulle die struikelblokke in hul verlede kan oorkom en saam geluk vind?

webbanner 2

SLEGS R29,99!

RomanzaLiefde single is lekkerlees-liefdesverhale wat jy enige tyd, enige plek kan lees. Maak ’n koppie koffie, skop jou skoene uit en bederf jouself met stories wat elke keer gelukkig eindig. Koop nou:https://www.lapa.co.za/Romanza/RomanzaLiefde

 

 

Man met ’n missie uit ’n Man vir altyd

man vir altyd (2)

Mignon se kop ruk op. Liewe hemel, weet die man dan nie ’n mens vra nie sulke persoonlike vrae nie? En dit sommerso uit die bloute! Hier sit hulle ewe vredig, hy lees sy boek en sy sorg dat elke jota en titteltjie van haar werk perfek sal wees wanneer sy oor nege dae hier uitstap, en dan haak hy sommer met só ’n vraag af.

Maar hy sal nog die nuwe Mignon leer ken. Eerlikheid is maar een van die dinge wat sy op haar lysie geskryf het. En sy haal daardie lysie elke oggend en elke aand uit haar boonste laai in Francesca se huis; lees hom, bedink hom, droom oor hom.

Sy sal ’n selfstandige, gebalanseerde, gelukkige vrou word. Nee, nie koeklik nie. Inteendeel. Sy wil pret ook hê, baie daarvan, verkieslik saam met die man wat sy liefhet.

Daar is egter ’n klein probleempie – die algehele gebrek aan so ’n man. En die agterdog teenoor die manlike geslag wat Siebert finaal by haar ingeskerp het ná die deeglike grondslag wat haar pa gelê het.

Op die bank oorkant haar het Loekie orent gekom, sy Zane Grey weer in sy agtersak gesteek. “Ek sê . . .”

Mignon sien die groot horlosie bokant Loekie se kop. Nog ’n tydjie voor die ellendige klas begin. ’n Reguit vraag verdien seker ’n reguit antwoord. En die nuwe Mignon weet daar’s nooit ’n beter tyd as nou nie.

“Nee.”

Hy gaan staan in die middel van die vertrek, halfpad na haar toe. “Nie? En dit ná alles . . .”

“Wat het jou ma-hulle jou alles van my en Siebert vertel?”

Snaaks genoeg is hy nie gretig om haar dwaashede in detail voor haar uit te stal nie. “Minnie, dis verby, hoekom wil jy alles nou weer oprakel? Ek wil net weet of jy al oor hom is. Dis mos darem al ’n stuk of twee, nee, amper drie maande gelede se dinge.”

Die verleentheid spoel warm oor haar. Hy weet alles, hy weet dan selfs presies wanneer sy die grootste stommiteit van haar lewe gepleeg het.

“So jy is wragtig nog erg oor die man? En dit terwyl hy en jou ma …”

“Ek wil nie oor my ma praat nie.” Sy skakel die rekenaar af, draai na Loekie, wat nou teen die toonbank leun. Daar is geen spot op sy gesig of in sy oë nie, net . . . Wat? Sy weet nie. Omgee, dalk? Empatie?

Sy sal haar wat verbeel. Sy kan nie net omdat Henri en Francesca haar onder hulle vlerk geneem het nou sommer aanneem die hele wêreld het meteens in ’n roostuin verander nie.

“Dis gesond om oor goeters te praat, dit help jou daaroor kom. Ek’s net so goed soos die beste sielkundige.”

Die gedagte om haar ellendes vir ’n vreemdeling te sit en vertel, vervul haar eenvoudig met afgryse. Buitendien, wie sal betaal? Van haar ma wil sy niks hê nie, nooit weer nie.

Vir Henri-hulle sal sy sowaar nie toelaat om dit te doen nie, al weet sy hulle wil graag en hulle kan dit deeglik bekostig. Hulle is albei goeie sakemense, Henri met sy rekenaars en sy hondetelery en Francesca met haar kunsgalery. Dit gaan hel genoeg wees om haarself te onderhou met naweek- en vakansiewerk by hulle besighede en op skuld te swot. Maar sy sal dit doen, sy sal, sy sál.

“Ek weet dis gesond om te praat, maar ek kon dit nog nie regkry nie.”

“Jy bedoel jy’t niemand nog vertel nie?”

“Natuurlik moes ek vir Henri en Francesca vertel, die hooftrekke. Ek het hulle ’n yslike klomp ongerief en verleentheid aangedoen en hulle was vir my net eenvoudig goed en goed en goed.”

Soos altyd raak sy tranerig as sy dink hoe hulle haar in Durban gaan haal het, hoe Francesca haar in haar huis ingeneem het. Nooit in der ewigheid sal sy hulle kan terugbetaal nie. Eintlik behoort sy verniet vir hulle te werk, vir die res van haar lewe op haar knieë voor hulle te kruip. Maar dis nie wat hulle wil hê nie. Nee, al sal sy dit nooit verstaan nie, kan sy nie anders as om te glo Francesca en Henri wil haar werklik net gelukkig en op koers sien nie. Geen skelm gekonkel nie, geen verskuilde agendas by daardie twee nie, net doodgewone goedheid.

Loekie kom om die toonbank, kry sy sit langs haar rekenaar, bo-op haar papiere, en kyk na haar met ernstige oë tussen weelderige, donker wimpers. “Wil jy my vertel?”

Sy kyk op na hom met ’n gevoel êrens tussen vrees en blydskap, iets vreemds en verskrikliks en opwindends. Iets wat sy nie ken nie en wat sy bitter graag wil hê.

Nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2vsSapY

Jou wenslys vir Augustus 2017

augustus 2017

Isabella se wenslys – Thea Holland

 Wat moet Isabella doen? Sy ken niemand met wie sy wil trou nie, maar hunker na ’n kind van haar eie. Dalk moet sy kandidate vir vaderskap oorweeg en liewer wegbly van Niël Zeeman en sy onweerstaanbare soene.

Liefde vir ’n woudprins – Serena Steyn

Haar grootste vrees is slange. Nou sit Maresa diep in Afrika opgeskeep met Garth Stetson – die beroemde slangkenner. Maar tog, die aantrekkingskrag tussen hulle is onmiskenbaar. Net een probleem: Maresa is verloof aan Huxley en professor Evans het haar visier op Garth.

’n Machoman leer liefdestaal – Ida Bester

Seerkry in beide Madri en Kobus se verlede maak hulle lugtig vir mekaar en vir ’n verhouding. En tog bestee hulle elke ledige minuut saam. Totdat Madri besef dat machoman Kobus kuns as tydmors beskou … en kuns is haar lewe!

Spore in die wind – Karen de Villiers

Tinki se werk op die plaas Blouberg is ’n droom totdat sy Zac, die nuwe baas, ontmoet. Hulle vryf mekaar verkeerd op, maar moet noodgedwone saam werk wanneer wildeperde in die distrik skielik verdwyn. Stadig maak wrewel plek vir liefde en Zac trap spore op haar hart.

 

ONTWAKENDE PASSIE (2DE UITGAWE) – Dina Botha

Ontwakende passie_voorblad

Celestine de Péronne is die enigste rooikop tussen haar beeldskone, blonde susters. Ook haar vader se enigste dogter wat op Lavoisier help boer.

Sy’s nie verniet haar ouma Angelique se kleindogter nie.

Van wyn maak en perde teel weet sy genoeg. Maar van mans? Bitter min.

Toe Argonne de Lattre op die plaas aankom, besef Celestine hoe min sy van vrouwees weet; hoe min sy haar tot dusver daaraan gesteur het.

En dié Fransman laat haar besef sy wil dalkies meer as net Lavoisier se meesteres wees …

Sy wil hóm wen. Maar mooimaakgoed, mooi aantrek en handwerkies verpes sy. En dis juis wat Argonne in ’n vrou wil hê.

Ontwakende passie is deel van ’n vierluik bestaande uit Angelique en die Boekanier, Ontembare bruid en Stem in die wind.

Nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://www.lapa.co.za 

Spoed-ontmoet se voet – Felicia Snyman

Felicia Blog 12

Mens moet altyd op die uitkyk wees vir ’n goeie storie om in ’n Romanza te gebruik. Of so het ek myself probeer motiveer nadat ek onlangs as enkellopende burger met ’n slap riem gevang is en ’n speed dating-sessie bygewoon het. Ek is ’n swakkeling vir kos en goeie wyn. My drievoudige vriendinne het my genader met die voorstel om ’n wynproe-aand by te woon wat toevallig ook dien as ’n aand waar enkellopendes mekaar ontmoet. Hulle het my natuurlik ingekatrol met die verversings. Rookie error, ek weet.

In teorie is dit ’n uitstekende idee: veilig, georganiseerd en gemaklik. In praktyk is dit ’n ander balspel. In ’n neutedop werk die aand as volg – vrouens sit in ’n ry aan die eenkant van die tafel, terwyl die mans aan die anderkant van die tafel sit. Elke sewe minute roteer die mans en die dames bly sit waar hulle is. Tussenin word kos en wyn (ook op aanvraag) per gang bedien. Aan die einde van die aand kan jy selfnommers uitruil om weer met die persoon kontak te maak, of jy kan dit neerskryf en die organiseerder kan die inligting deurgee.

Ons (ek, sussie en vriendinne) was ses van die elf vrouens wat geleentheid bygewoon het. Nodeloos om te stel dat ons die meerderheid was. Wat kan ons sê, sulke aande trotseer jy beslis nie sonder ’n weermag nie.

Die spanning was tasbaar en ons het grootoog gekyk na elke persoon wat hulle sitplekke inneem. ’n Paar veelseggende stil kyke het tussen ons beweeg. Op die oog af was daar slegs een aantreklike ridder. Die res kan meer omskryf word as rowwe diamante. Tyd sou leer dat ’n paar van die diamante interessante persoonlikhede het en goeie vriende sal maak. Maar, werklik. Ons het genoeg vriende. Ons, meisies, is ’n klomp unieke wesens en ons eerste fokus is beslis nie om na een geleentheid met ’n ring aan ons vinger weg te stap nie. Daarom het ons die gesindheid ingeneem om oopkop te bly.

Laat ek dit net nou stel, sewe minute kan die kortste of langste sewe minute van jou lewe wees. Sewe minute vlieg verby wanneer jy opgekrul op die bank sit met ’n goeie boek waarmee jy deur die wolke sweef. MAAR, sewe minute kan verby sloer wanneer die bleeksiel voor jou sy hart uitstort oor die tragiese verhaal waarin hy homself bevind. Mens kan ook net so lank na die eentonige bestaan van ’n persoon wat slegte keuse maak, luister. Dit is dan wanneer jy met ’n spoed die kelner nader wink om die glas, wat jy nou net uit die goedheid van jou hart met die slagoffer langs jou gedeel het, so vol as moontlik maak. Hoe meer die nektar vloei hoe harder praat almal om die tafel. Die voordeel daaragter is dat mens nie meer nodig het om met die nuwe persoon te probeer geselsies aanknoop nie, jy val net by die gesprek langsaan in en dit volg vanself.

Die ander algemene verskynsels is die teenwoordigheid van daardie spesifieke tipe individue. Elke braai, troue en groot kuier sal hierdie individue laat skitter in hulle (ongelukkig) teenwoordigheid. Die arrogante esel – daardie ou wat dink hy kan sê en doen net wat hy wil en elke vrou is bloot op hierdie aarde geplaas om sy lewe te verryk. Die kroegvlieg. Die bejaarde. En die snotsnuiter.

Al hierdie spoggerige kandidate het die gesprekke tussen my en die vrou langs my aansienlik interessanter gemaak. Ons het onsself heerlik uitgelaat oor die gebrek aan potensiaal daarbuite (aan albei kante natuurlik).

Na ’n lang, prettige en eienaardige aand, het ons huiswaarts gekeer. Ek is seker die enigste vrou wat speed dating  gaan bywoon en wegstap ’n vriendin ryker.

Ten minste het ek met iemand se nommer weggestap.

Felicia Snyman se boeke nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2ol8yml

Alles is perfek – Dina Botha

Alles is perfek voorblad_high res

Sondagoggend moet laatslaapoggend vir die Krynauws wees want sy is eerste in die eetkamer. Sy kry vir haarself van die kos in die elektriese warmbakke en dra haar bord op die terras uit. Van die vorige dag se reën is daar nou geen spoor nie. Die lug ruik egter vars en sy neem ’n paar diep asemteue voordat sy by ’n tafeltjie op die terras langs die swembad wil gaan sit. Toe trek iemand in die swembad haar aandag. Nuuskierig loop sy nader net om ’n mansfiguur onder die water te sien. ’n Paar meter verder breek sy kop deur die oppervlak en sy trek haar asem om ander redes in. Simon bereik die ander kant van die swembad, draai om en swem in haar rigting. Sy oorweeg dit om haar ontbyt elders te gaan eet, maar dis te laat. Hy het haar reeds gesien. Hy lig sy hand in ’n groet.

Simon vee sy hare behoorlik uit sy oë, en nat is dit nog langer. Die reguit hare laat hom vreemd lyk, maar nie ’n titseltjie minder aantreklik nie. Hy lig hom uit die water en tel sy handdoek op. Hy droog hom af en met sy oë op haar gerig, loop hy nader terwyl hy sy hare droogvryf.

“Môre, Emma, lekker geslaap?”

Waterstrepies vorm op sy bolyf wat hy pas afgedroog het en toe hy voor haar staan, is sy bolyf met hoendervleis oortrek. Emma sluk swaar en onthou dat hy haar ’n vraag gevra het.

“Baie lekker, dankie.”

Sy manlike tepeltjies is kliphard van die koue en sy wonder of hy daarvan bewus is. Sy borskas beweeg net liggies op en hy hyg nie juis na asem nie. Dit beteken dat hy waarskynlik fiks is. Haar oë bly op sy bors vasgenael waar hy ’n paar borshare drooggevryf het. Haartjies wat nou soos goue draadjies op sy goedgevormde bolyf blink.

“Pasop, jou kos gly van jou bord af,” waarsku hy dringend.

Emma was nie bewus dat haar hele wese in stomheid voor hom staan nie en haar wange word warm. Sy herstel dadelik haar bord na sy oorspronklike horisontale posisie. Sy spartel om haar gedagtes net weer normaal te kry.

“Ek neem aan Lente het ook lekker geslaap. Ek het haar nie een keer hoor huil nie.”

Simon se wenkbroue wip in die lug. Hy is beslis nie bewus van die feit dat sy snags vir Lente kan hoor huil nie, dink Emma. Ook nie dat sy lê en luister tot alles langsaan weer rustig raak nie. Hy weet nie dat sy agterkom hoe Lente se stem verander het nie. Van ’n pasgebore baba se skril geskree het dit in ’n veel sterker stemmetjie ontwikkel.

“Ek is jammer, ek was nie bewus daarvan nie. Moet ek Martie vra om eerder vir jou ’n ander kamer reg te maak?”

“Nee, dis nie nodig nie. Lente se wakker word in die nag pla my glad nie. Het jy vanoggend al geëet?” herinner sy hom aan ontbyt.

“Nee, maar ek wil eers gaan aantrek. As jy hier buite staan, neem ek aan die res slaap nog?”

“Ek het niemand raakgeloop nie.”

Simon kyk na die bord in haar hande. “Jou kos is koud. Hoekom sit jy dit nie iewers neer en wag vir my in die eetkamer nie? Ten minste het ons dan geselskap.”

“Nou goed, dis buitendien ’n bietjie koel buite.”

Simon draai die handdoek om sy heupe en sy nat swembroek, en Emma kyk hoe hy vinnig wegloop. Van agter lyk sy lyf net so aantreklik soos van voor. Hoekom sy ’n diep sug gee voordat sy eetkamer toe loop, weet sy nie. Dalk is dit omdat sy haar vir haar simpel irrasionele gedagtes vervies het. Sy wat nooit in kêrels belanggestel het nie, wat met die eerste man getrou het wat haar uitgevra het, tree soos ’n hormoonbelaaide tienermeisie op. Haar hart bons en haar speeksel droog op net omdat sy teen ’n kaal borskas vasgekyk het. Dis nie of die man wat soos ’n engel lyk, haar ooit interessant of mooi gaan vind nie. Mans wat so mooi is soos hy, kyk na ander mooi mense.

Emma wag langs die tafel vir Simon en toe hy minute later oorkant haar sit, is sy hare droog en ruik hy vars. Sy bruin T-hemp weerkaats in sy oë en sy is weer daarvan oortuig dat daar geen naam vir sy spesifieke kleur irisse is nie.

“Jy het genoem jy hou nie veel van sport nie, maar wat van swem?”

“As jy wil weet of ek darem kan swem, is die antwoord ja. Hoekom vra jy?”

“Kom swem soggens saam met my terwyl die somerweer nog hou.”

“Ek het nie swemklere hier nie. Ek sal moet ry en gaan koop.”

“Dan doen ons dit. Sommer ná ontbyt.”

Emma kan nie onthou dat sy hom by haar stelling ingesluit het nie, maar roer net haar skouers. “Goed, ons kan dit maar doen.”