Moed vir die liefde – Marilé Cloete

Moed vir die liefde voorblad_high res

Die man verskyn stil-stil by die ontvangstoonbank. Sy het sowaar al weer vergeet om die veiligheidshek toe te maak.

“Moet ’n mens ’n afspraak hê om van jou . . . e . . . dienste gebruik te maak?”

Dit klink of hy van iets oneties praat, iets wat jy nie eintlik in ordentlike geselskap noem nie. Maar die stem is nogal mooi; sag maar diep met ’n bekoorlike bry. Seker in die Swartland grootgeword. Maar Swartlandse maniere het hy nie – groet dan nie eens behoorlik nie. Gevaarlik lyk hy egter beslis nie.

Renate onderdruk ’n sug en knak haar nek agteroor om hom in die gesig te kyk. Wat sy sien, is nie te onaardig nie. Dis nou as hy die moeite sou doen om homself ’n bietjie op te ruim. Yslike bos donker hare wanordelik tot op sy skouers, ongetemde baard, blouerige-groenerige oë wat onbelangstellend na haar kyk. Ligte sweetlagie op die voorkop, maar dis nie vreemd nie – almal het in Januarie in die Boland min of meer permanent ’n sweetlagie op die voorkop en op ander minder welvoeglike plekke.

“Goeiemiddag,” groet sy uitdruklik, net om die punt te maak dat maniere hier rond waardeer word. “Ja, ’n mens het ’n afspraak nodig.” Hy hoef nie te weet dis haar tweede dag van besigheid en dat afsprake nog skaarser as hoendertande is nie. “Wanneer sal jou pas?”

Hy haal sy skouers belangeloos op. “Ag, enige tyd. Nou dadelik? Môre? Oormôre?” Hy kyk haar net ’n oomblik in die gesig, dan dwaal sy blik weer oor haar skouer. Hopelik neem hy die keurige dekor van haar ateljee in. Eintlik is dit maar net ’n beknopte vertrek wat sy teen ’n klein fortuin huur. Maar hy lyk nie of hy juis in sy omgewing belangstel nie. Hy lyk of hy ’n bad – of dalk liewer ’n yskoue stort – en ’n bed nodig het. Moeg, dis hoe hy lyk. Moeg in der dagen sat, soos haar ouma Amelia sou sê.

“Nie vandag nie, jammer.” Hopelik het hy nie gesien hoe sy haar arm oor die leë afspraakboek laat sak nie. “Môre? Oggend? Namiddag?”

“Jou boek is leeg.” Daar is darem nou ’n nootjie van belangstelling in sy stem. Seker een van daardie mense wat hom graag in andere se teenspoed verlustig.

“Ek het ander dinge om te doen in die stukkie van die dag wat nog oor is.” Gelukkig wys haar donker vel nie maklik as sy bloos nie, maar sy kan voel hoe die lelletjies van haar ore warm word. “Wat van môreoggend tienuur?” Wat sy op die oomblik met haar tyd doen, is om haar notas weer en weer deur te gaan, haar blinknuwe toerusting na te gaan en oor haar toekoms te stres. Nie inligting wat hom enigsins aangaan nie.

Die skouers onder die uitgerekte T-hemp lig en sak weer asof hy nie ’n duit omgee vir die afspraak of enigiets anders nie. “Oukei dan.”

“Het jy ’n ontwerp? Ek moet dit vooraf hê, asseblief.”

Hy was al halfpad op pad deur toe. Mooi kuite wat die man aan hom het. Hy’s net te maer om in geheel mooi te wees. Die kuitbroek hang sakkerig aan sy lang lyf. “Ontwerp?” Hy draai darem om en kom teensinnig terug toonbank toe.

Dalk verstaan hy nie die term “ontwerp” nie. Sy oordeel nie graag mense nie, maar hy lyk regtig nie na die heel skerpste potlood in die pakkie nie. “Ja, die prentjie of woorde wat jy wil laat tatoeëer. En waar moet dit kom?”

Hy frons asof sy hom ’n baie persoonlike vraag gevra het. O genade, sy hoop nie die man wil ’n kaal vrou op ’n vreeslike plek hê nie. Dis nie hoe sy gedroom het om haar loopbaan te begin nie. Sy het veel meer verhewe drome. Die dae toe net matrose en soldate en bendelede tatoeëermerke gehad het, is tog darem lankal verby. Sy droom van mooi aanhalings op respektabele plekke, esteties bevredigende ontwerpe wat die draer daarvan ondersteun in sy of haar soeke na sin in die lewe. Of as inspirasie dien vir ’n lewensveranderende besluit. Of ’n spesiale liefde simboliseer. ’n Professionele tatoekunstenaar funksioneer mos darem op ’n ander vlak as die mense wat in die ou dae sommer enige amateuragtige ou prentjie op allerhande nare maniere op hulself laat aanbring het. Maar haar liewe moeder het mos hoeka voorspel sy gaan hard aarde toe kom. Hopelik is dit nie die begin van haar afwaartse reis nie.

“Jy’t nie ’n prentjie nodig nie. En dit kan enige plek kom.”

Sy moet liewer nie dink aan “enige plek” op daardie lyf nie. En natuurlik verbeel sy haar die warm gloed agter in haar nek. Met hierdie hitte sal dit nie vreemd wees as sy voor dertig al begin gloede kry nie. “O, is dit teks? Dan kan jy ’n font kies. En die grootte. Mense sit teks dikwels op hulle arms. Dit hang af of jy wil hê mense moet dit raaksien en of dit meer . . . e . . . privaat is.”

“Dis net ’n kommapunt. Daar’s g’n font nodig nie. En dit moet net op ’n plek wees waar ek dit self aanhoudend raaksien.”

Renate hou met moeite haar gesig professioneel vriendelik. ’n Kommapunt? Wat op aarde? “Dan beveel ek jou hand aan. Of op die pols. Hoe groot moet dit wees?”

Hy lig sy linkerhand op, staar ’n oomblik na die pols asof hy wysheid in die bleek vel met die blou are soek. Waar sou hy sy Desember deurgebring het? Dit was definitief nie in ’n plek waar die son dikwels skyn nie. En hoekom moet die weerlose pols van ’n vreemdeling soveel emosie in haar opwek? “Die pols?” Hy lyk besonder skepties. Ten minste het sy nou sy volle aandag. “Wat van die are?”

“Die pigment word in die lagie net onder die epidermis geplaas,” stel sy hom haastig gerus. “Daar’s nie ’n kans dat die are geraak word nie.” Sy moes geweet het so ’n yslike vent sal ’n bangbroek wees. Sal sy dan ooit vergeet hoe die reus met die bulderende stem tydens haar prakties flou geword het die oomblik toe die naalde sy vel begin prik? Bo van die stoel af getuimel, sy moes met haar klein lyfie keer dat hy hom disnis val. En toe lyk dit nog boonop of hy dink sy het die lyflike kontak geniet ook.

“As jy so sê.” Hy lyk nogal skepties, om die minste te sê.

“Jy kan my maar glo. Ek weet wat ek doen.” Straal vertroue uit, Renate, dan boesem jy vertroue by jou kliënte in. Hulle hoef nie te weet hoe onervare jy is of hoe jou bene bewe nie.

“Ek glo nie meer alles wat mense my vertel nie.” Sy kan nie lekker uitmaak onder die baard nie, maar sy mondhoeke neig sweerlik sinies na onder.

“In hierdie geval kan jy maar gerus ’n uitsondering maak.” Sy probeer haar glimlag koel en professioneel hou. Van waar dan nou die behoefte om net so ’n ietsie met die man te flankeer? Terwyl hy liewer lyk of hy ’n ma nodig het om hom te voer en te laat bad en in die bed te sit? Sy was nog nooit die moederlike tipe nie. Maar vir ’n onskuldige flirtasie sê sy nie nee nie.

Vir ’n oomblik flits daar iets in sy oë. Belangstelling? Humor? “Ek sal maar die kans moet waag.” Die mond plooi in ’n teensinnige glimlaggie. Sy sou hom graag sonder die ellendige baard wou sien.

Kan net wees dat dit ’n besonder mooi mond is wat hy daar wegsteek. “’n Doodgewone kommapunt, môreoggend, grootte sestien punt, font comic sans, op my linkerpols. Sonder dat ek my doodbloei of die spulletjie ontsteek.”

“Bloeding is minimaal en die kans op infeksie is so klein dat jy maar daarvan kan vergeet. Ek gebruik nuwe naalde en my toerusting word deeglik gesteriliseer.” Liewe aarde, Renate, jy kort ’n koue stort. Die man het iets aan hom. ’n Magnetisme, ’n stil soort krag. “Jou naam, asseblief?”

“Dawid,” mompel hy, die oomblik se oplewing al weer verby.

“Kontaknommer?”

“Nie nodig nie.”

Iets sê vir haar om nie aan te dring nie. Instink of vroulike intuïsie of iets. Sy sal maar die kans moet vat dat hy nie opdaag nie.

“Sien jou.” En weg is hy.

Sy bly effens verstom staan, staar na die deur waar hy verdwyn het, die Bolandse straattoneel daaragter. Sy wou mos uitbreek uit haar geordende lewetjie; sy wou mos hierdie dramatiese beroepsverandering maak. Sy kan nie kla dat die eerste kliënt nie interessant is nie. Eintlik ’n bietjie té interessant. Hopelik gaan sy nie elke manlike kliënt met soveel teenstrydige emosies agternakyk nie.

“Jammerte,” sê sy vir haar tropiese vissies wat rustig in hulle lou habitat hang, “dis jammerte wat ek vir hom voel. En my werk is nie om flou makoue te lawe nie. Ek sal sy kommapunt vir hom doen en dan is dit koebaai Meraai. Professioneel, dis wat ek is.”

Haar geliefde engelvis kyk haar skepties aan. Hoe moet hy haar nou glo as sy haarself nie eens heeltemal glo nie?

Koop nou Moed vir die liefde  by LAPA Uitgewers:  http://bit.ly/2xPvQEL

Advertisements

Irma Joubert: ’n nuweling saam met ’n gunsteling!

MENTJE – KIND VAN PAS-OPKAMP – Irma Joubert

Mentje, kind van Pas-Opkamp

Tydens die Tweede Wêreldoorlog beland Mentje, ’n negejarige Nederlandse meisie, saam met Jode in ’n geheime kamp. Ek is maar net hier, dink sy. Net maar nog ’n mond wat moet kos kry, nog ’n lyf wat gewas moet word, nog ’n asem in die hut. Nog ’n kind.  En die Here, Pappa se Hemelse Vader, het saam met Pappa verdwyn. Sy veg om oorlewing tydens die Slag van Arnhem en die Honger Winter van 1944 tot 1945.

Aan die ander kant van die wêreld, in Suid-Afrika, sluit Tinus as ’n valskermsoldaat by die Britse Leër aan. Dit is nie soseer trou aan die Britse Ryk wat hom daartoe dryf nie, maar die vergoeding wat hy daarvoor gaan kry want hy wil hulle familieplaas terugkoop. Toe hy by Arnhem gewond word, stel Mentje haar lewe in gevaar om hom te red.

Ná die oorlog bevind Mentje haar in Suid-Afrika en midde-in drie geslagte van die verskeurde Van Jaarsvelds. Verlies en versoening, mensliewendheid en vergifnis dra Mentje en Tinus deur moeilike tye.

VER WINK DIE SUIDERKRUIS – Irma Joubert

(HERUITGAWE)

Ver wink die Suiderkruis (3de uitgawe (hoëres)_MOBI.jpg

Dis 1933 – ses jaar voor die Tweede Wêreldoorlog. Kate Woodroffe was nog die heeltyd in watte toegedraai en soos ’n porseleinpoppie opgepas totdat sy besef dat daar ’n ander wêreld bestaan as die herehuis in Parktown Ridge.

Haar studierigting bring haar in aanraking met die verwoestende armoede van Vrededorp, skaars tien kilometer van waar sy woon, en sy besluit om ’n verskil te maak in die stukkende wêreld om haar.

Maar die man wat haar pa aanstel om haar op te pas terwyl sy navorsing doen in die agterbuurte, krap haar netjiese planne deurmekaar. Want hy leer haar hart vlieg, laat ’n vreugde diep binne-in haar oopbreek. Maar hy ketting haar ook vas.

“In die regte lewe is daar nie ’n óns nie, Kate …”

Kate weet dit. Sy is ryk John Woodroffe se dogter, midde-in die wurgende depressie, die armblankes oral, die woedende myners diep in haar pa se goudmyne. En Bernard Neethling is ’n mynwerker.

Hul wêrelde is onversoenbaar. En dis ononderhandelbaar. Albei weet dit.

Maar hy skulp haar toe met sy krag, sy warmte. Hy wil die Suiderkruis vir haar pluk. En dit, weet Kate, sal makliker wees as om hul liefde te laat blom.

 

Nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: https://www.lapa.co.za/Skrywers-profiel?authorId=1

 

 

Vanwaar die Skakerings-reeks? – Madelie Human

Nee, nie van Fifty shades of Grey’ nie!

’n Ruk gelede het Chanette Paul, my mentor en redakteur, my aangemoedig om van my eie belangstellings en stokperdjies in my stories in te werk. Oorsee is daar heelwat suksesvolle reekse boeke met allerhande onderwerpe soos byvoorbeeld brei, hekel, koekversiering, gebak en kos as agtergrond.

Dit het my ’n ruk geneem om daaraan te byt, maar uiteindelik het die vroue van Fynbos wat veg vir ’n beter bestaan vir hulleself en hul gesinne tog by my posgevat en stekie vir stekie het die hekeltema haarself in my eerste Super Romanza ingeweef. Dis verbasend goed ontvang deur hekelentoesiaste sowel as ander wat geen belang daarby het nie.

Skakerings van hoop:

 Skakerings van hoop_voorblad

Anina kom Fynbos toe, stukkend na ’n mislukte huwelik waar haar man haar en haar kind emosioneel karnuffel het. Boonop rou sy oor ’n geliefde ouma wat haar laaste anker en vertroueling was. Sy beplan om haar erfgoed te verkoop sodat sy ’n nuwe lewe vir haar kind en haarself in die stad kan gaan bewerkstellig. Sy hou egter nie rekening met haar ouma se vennoot en vriendin wat reken dat sy en Nicci op Fynbos hoort nie. Onwillig help sy met die spin en kleur van wol wat deel uitmaak van die tuisnywerheid wat sy geërf het. Sy leer selfs hekel en vind dat sy dit geniet.

Sonder dat sy dit so beplan het, help sy ’n groep vroue bou aan ’n besigheid wat nie net vir hulle elkeen ’n klein inkomste kan besorg nie, maar hulle bowenal weer menswaardig laat voel. Nog iets wat sy nie mee rekening gehou het nie, is dat Mark, die man wat sy as tienermeisie lief gekry het, nou ook op Fynbos woon. Hy sterk aan na ’n ongeluk wat sy loopbaan as professionele gholfspeler in die wiele gery het. Saam leer hulle dat dinge nie altyd uitwerk soos mens dit wil hê nie, maar soms selfs beter kan wees as jy ophou om teen die prikkels te skop.

Skakerings van liefde:

Skakerings van liefde_Madelie Human_VOORBLAD

Nadia gooi haar gewig in by die vroue van Skakerings. Almal wonder hoekom ’n talentvolle ontwerper haar met so ’n klein en sukkellende besigheid bemoei, maar niemand weet van die seer geheim wat sy in haar omdra nie. Sy neem haar intrek in die huis wat Anina by haar ouma geërf het en leef haar uit met die ontwerp van gehekelde en gebreide klere wat die vroue van Fynbos maak en aan boetieks verkoop.

Die nuwe buurman, ’n jong wewenaar en sy seuntjie, fassineer haar en gou raak sy met hulle bevriend. Hy is besig om die ou dokter op die dorp se praktyk oor te neem en het Fynbos toe getrek om sy seun te help om sy geliefde mamma se dood te verwerk. Toe dit egter uitkom wie Nadia werklik is, verdink die nuwe dokter onmiddellik vir haar van allerhande dinge. Hy vertrou haar nie, maar kan haar ook nie weerstaan nie. Kan hulle hierdie ding wat soos ’n berg tussen hulle is, oorkom?

Skakerings van geluk:

 skakerings van liefde

Lea is vasgevang in ’n situasie waaruit sy nie kan kom nie. Haar ma is aan ’n rolstoel vasgekluister, erg depressief en afhanklik van haar. Sy durf haar nie in die steek laat nie. Lea se onblusbare gees hou haar egter staande. Sy koop vir haar ’n kragtige motorfiets waarmee sy daagliks op lang ritte gaan om die spinnerakke van frustrasie uit haar uit te waai soggens voordat sy haar formele werkpakkie aantrek om die prim en proper bibliotekaris van Fynbos te wees. Saans en snags moet sy weer na haar ma omsien wanneer die verpleegster van diens af is. Vir uitgaan en kuier met vriende is daar bitter min tyd.

Stef Brits stap met sy groot stewels in haar biblioteek in en kom gooi haar saai bestaan geheel en al skoon omver. Hy is die verpersoonliking van die helde wat Lea skep vir die romanses wat sy saans in die geheim skryf en maak haar pynlik bewus van hoe leeg haar lewe in werklikheid is. Op sy beurt het Stef lankal besluit dat hy nooit wil trou nie, maar Lea doen iets aan hom wat hom erg omkrap. Hy het nooit met die liefde rekening gehou nie.

Die hekelgroep van Skakerings besef dat hulle hul plig teenoor Lea en haar ma versuim het en beraam planne om die twee verliefdes te hulp te snel. Lea se ma onthul egter wat die oorsaak van haar psigosomatiese verlamming is en plaas ’n splinternuwe hindernis op die paartjie se pad na geluk. Kan hulle ook dit oorkom?

‘Skakerings van geluk’ is nog in wording en sal eers DV in 2018 verskyn.

Koop nou die Skakerings-reeks: https://www.lapa.co.za/Skrywers-profiel?authorId=263 RomanzaKlub-lede kry 50% afslag op SuperRomanzas!

 

 

 

Man van die maand – Karlien Badenhorst

Man van die maand_9780799385885_MOBI

“Meneer Raath,” begin Mia en Luc lig sy wenkbroue, “wat laat jou wonder waaroor ek dink?” vra sy strak.

“Jy het my nog elke keer net uit die veld geslaan en verras. So, ek sal bitter graag wil weet wat in jou gedagtes aangaan. Veral met daardie frons op jou gesig,” praat hy met sekerheid. Hy het nog nie een keer van posisie verander nie. Hy is seker van homself.

Mia wens hy wil ophou so vir haar kyk. “Ek wonder hoekom jy my heeltyd juffrou Gericke

noem as my naam Mia is,” probeer sy ongeïnteresseerd klink.

Luc begin lag, staan dan regop en druk sy hande in sy jeans se sakke. “Ek het gewonder wanneer gaan jy my daaroor vra. Dit het jou ’n rukkie gevat. Jy hou niks daarvan nie,” glimlag hy en bekyk haar vlugtig van kop tot tone. “Jy het darem ’n manier om aan te trek, Mia. Ek het gedink jy is ’n modepop met jou hakke en gisteraand se baie verleidelike nagklere. Soos reeds genoem, verras jy my. Vandag met ’n paar jeans, ’n T-hemp en plat skoene. Elke dag ’n nuwe manier om jou te onthou.”

Mia voel die warmte van die son teen haar vel. Hy daag haar uit. Hy wil haar uitlok vir redes waaroor sy nie sekerheid het nie. En wat bedoel hy met verleidelike nagklere?

“Daar was niks verleideliks aan my nagklere nie,” sê sy ongeërg en voel meer hitte oor haar gesig as wat die paar sonstrale moontlik kan gee op die koue oggend.

“Jou nagklere het skaars alles behoorlik toegehou,” erken hy rustig en draai sy kop na die duiwe wat in die naaste boom begin koer. “Buitendien,” sê hy, en draai om met sy oë vasgenael op hare, “ek dink nie eens jy is bewus daarvan dat jou toppie deurgeskyn het nie.”

Sy kyk woordeloos na hom, die spasie tussen hulle skielik gelaai met elektrisiteit. Mia vererg haarself. “Ag!” roep sy uit en stap terug in sy kamer in. Hoe durf hy!

Sy hoor die vinnige voetstappe agter haar en voor sy by sy kamerdeur kom, sluit hy sy hand om haar boarm en swaai haar om. Die volgende oomblik is sy teen die deur, Luc se mond millimeters van hare af, sy hande weerskante van haar kop. “Ek het nie gesê ek sien iets fout daarmee nie,” sê hy sag.

“Meneer Raath,” spoeg sy die woorde sarkasties uit, “die volgende keer wanneer jy aan my dink, los my klere asseblief uit die prentjie uit.” Sy sluk en probeer oor haar skielik droë lippe lek. Eers toe die sin uit is, besef sy wat sy gesê het.

Luc bars uit van die lag en dié keer kan hy haar beslis sien bloos en skaam kry. Mia probeer nie eens haar kop wegsteek nie. Daar is nêrens waar sy dit tog nou kan indruk nie. Sy begin ook lag.

“Ek sal definitief. Sonder twyfel,” glimlag hy en sit sy hande om haar gesig.

“Dit is nie . . . wat ek . . . bedoel het nie,” probeer sy vinnig keer tussen diep asemteue deur, maar sy weet dit is sonder sukses. Haar oë is vasgenael op sy mond wat nader aan haar beweeg. Die prentjie van haar is klaar in sy gedagtes ingeplant en sy is die een wat verantwoordelik is daarvoor. Voor sy nog iets kan sê, is haar lippe vasgevang deur syne. Sy lippe beweeg stadig oor hare totdat sy snak na haar asem.

Sy lippe is sag, veel sagter as wat sy haar voorgestel het. Dis asof hy gewag het vir die oomblik; dit is sy wat kreun, en meteens beweeg sy hande stadig af tot op haar skouers en trek haar nader.

Sy mag hom nie soen nie. Sy moet haarself wegstoot voor iets gebeur. Dit voel net onmoontlik om dit te doen. Sy het al van die eerste aand af gewonder hoe sy lippe op hare gaan voel en dit oortref werklik haar verwagtinge. Maar sy kan nie. Wat van haar werk?

Sy effens stekelrige baard teen haar lippe en die hardheid van sy bors teen haar lyf ruk haar terug na die werklikheid, en geskok en met moeite stoot sy hom van haar af weg.

“Nee,” hyg sy, maar sy sukkel om haar hande van sy bors af te haal. Sy voel hoe sy vinnige hartklop deur haar hande beweeg.

Sy maak haar mond oop om nog iets te sê voor die begeerte heeltemal oorneem, maar Luc tree gehoorsaam terug en vryf sy vingers oor sy mond.

“Ek is jammer,” sê sy skaars hoorbaar.

Luc lyk verward en trek sy hand deur sy hare. “Ek ook.”

Sy wil vir hom sê dat hy glad nie jammer moet wees nie, dat sy nie eintlik wou hê dit moes stop nie, maar sy is sprakeloos.

Hulle oë ontmoet vir ’n oomblik en verbluf staan hulle vir mekaar en kyk.

“Kom ek vat jou huis toe,” sê hy.

Koop nou Man van die maand: http://bit.ly/2g41DyU

Hoekom skryf ek?

penpunt

Dit sal nie eerlik wees indien ek sou sê dat ek van kleintyd af ‘n skrywersdroom gehad het nie. Ek het wel op ‘n dag my hand aan ‘n storietjie gewaag, onder aanstigtig van ‘n oom van my. Ek is bevrees dat ek nie verder as ‘n hoofstuk of twee gevorder het nie. Hierdie einste storievonk het egter onlangs vorm gekry in ‘n kortverhaal, ‘n Blom wat stom is, wat ‘n weninskrywing was in ‘n kortverhaalwedstryd.

Hoe het die skrywery dan begin?

Die Vriende van die Kempton Park biblioteke het in 2011 ‘n hernude poging aangewend om ‘n skrywersforum te stig. Ek het op uitnodiging ‘n byeenkoms bygewoon en ‘n skryfopdrag wat ons daar gekry het, het die spreekwoordelike bal aan die rol gesit. Kort na my eerste A4-poging, wat goed ontvang is deur die lede, het ek Skryfgeheime se kursus in algemene kreatiewe skryfkuns, onder leiding van Janie Oosthuysen, aangepak.

View original post 291 more words

Van sewe jaar tot nou – Karlien Badenhorst

 

Sewe jaar. Solank as wat Jakob vir Ragel gewerk het, en toe vir Lea gekies het. Net so lank het ek gewerk om my storie in my kop neer te pen, en toe met ʼn boek weggestap het.

Ek gaan nie lieg nie. Dit was moeilik en ek moes baie klippe kou. My manuskrip was al binne die eerste jaar klaar en ingestuur vir goedkeuring. ʼn Paar maande later kom die brief – wat tot vandag toe nog mooi gebêre is in ʼn boks; ek glo ’n mens moet dit hou. Die brief het gesê dat my storie potensiaal het, maar dat ek nog daaraan moet werk. Ek was in die sewende hemel, want dit was vir my ʼn groot pluimpie.

My probleem is dat ek dagdroom as ʼn beroep beskou; ʼn beroep waar ek ‘werknemer van die maand’ sal wees – elke maand. So begin ek te droom oor hoe ek my storie gaan regmaak. Maande gaan verby. Seisoene het verander en ek sit steeds en dagdroom. Ek het notaboekies en servette wat die wêreld vol lê met my idees. Uiteindelik toe ek gereed voel om weer daaraan te werk, soek ek eers al my notaboekies en ek begin tik. En ek herskryf my hele manuskrip.

Ek stuur dit weer in en weereens is dit nie goedgekeur nie – ek moet weer daaraan werk. ’n Mens se lewe gaan ook aan. Daar was afsterwes van familie en kennisse, verandering van werk(e), ʼn verlowing aan my beste mens, ʼn troue aan daardie selfde mens, en ʼn nuwe begin in ʼn nuwe plek.

Maar steeds sit die liefdesverhaal van Mia en Luc in my kop en hulle smeek my dat ek hulle storie moet vertel. Ek het baie keer gedink ek is simpel om te dink ek kan ʼn boek skryf. Hêng, ek maak my eie woorde op en het gevrees van daardie eksotiese woorde wikkel hulself in my manuskrip in.

Uiteindelik manifesteer ʼn gedagte wat ek een aand gehad het nou in ʼn boek. Een van die baie dinge wat my gemotiveer het om nie op te gee nie en weer daaraan te werk en dit weer ʼn keer in te stuur, was ʼn Japanese spreekwoord: Fall seven times and stand up eight. En so leef ek nou dag tot dag. Probeer ten minste agt keer voor jy opgee met iets. As mens kan jy tog so ongeduldig wees – jy wil alles al gister hê.

Maar die proses maak dit absoluut die moeite werd maak.

 

 

Storieboekliefde – Cecilia Steyn

Storieboekliefde

Nicola kyk trots na die houtposbus wat sy self gemaak het. Sy vee die hare uit haar oë met haar pinkie, die enigste vinger wat nie ook met rooi verf besmeer is nie. Die nuwe skarniere kreun effens toe sy die klap oplig, maar dit werk perfek. Tevrede vee sy haar hande af en dra met moeite die swaar houtgedoente buitentoe.

Toe Johan se oog die beweging op die grasperk voor die woonstelblok vang, tref ’n vuishou van begeerte hom. Daar is sy. Mejuffrou N. Verster. Sy buurvrou in nommer dertien net skuins oorkant hom. Wat haar noemnaam is, weet hy nie. Hy het haar al ’n paar maal raakgeloop. Sy het hom nog altyd vlugtig, maar vriendelik gegroet. Haar voorletters en van het hy op die posstuk gesien wat hy in ’n onbesonne oomblik uit haar posbus gesteel het.

Nee, hy is nie ’n sluipjagter nie … en hy het nie die pos oopgemaak nie. Dis net dat hy haar so graag wil ontmoet, daarom het hy haar pos gegaps. Hy was van plan om aan haar deur te klop en die pos vir haar te gee en homself voor te stel. Hopelik sou sy hom innooi vir ’n koppie koffie. Hy sou maak asof die pos kamma verkeerdelik by hom afgelewer was, maar toe besef hy dat sy seker sou redeneer hy kon dit maar net weer in haar posbus gooi. Sy moed het hom begewe en nou knaag die paar koeverte ’n gat in sy lessenaar se laai.

Asof die feit dat hy ’n introvert is, nie genoeg is nie, steek sy woorde saam met die suurstof in sy keel vas wanneer hy naby haar kom.

Is Johan Nicola se Romeo? Vind uit vir slegs R29,99? http://bit.ly/2ksrge2

’n Lekker koppie tee met Madeleine Malherbe

n Wye wye horison

Ek sal die gelukkigste persoon in die wêreld wees as …

Ek dieselfde goeie gesondheid vir die res van my lewe kan geniet.
Liefde is soos …

’n Warm kombersie in die winter en ’n koel briesie in die somer.
Ek’s niks as dit nie was vir …

Gelukkige grootwordjare en wonderlike ouers nie.
As ek verveeld is, doen ek …

’n Blokkiesraaisel of Sudoku.
Vrede omring my as …

Ek na klassieke musiek luister − Mozart.
Waar wil jy op vakansie gaan?

’n Plek wat ‘n lekker liefdesverhaal sal oplewer. Marokko?


Niks, ek herhaal niks, kom tussen my en …

My Saterdagkoerant met al sy woordspeletjies nie.

newspaper-412452_640
Wat’s jou gunstelingwoord? 

Vrrrreugde.
My trooskos is …

’n Broodjie.

bread-1867208_640
Wie is jou gunstelingskrywer?

Nee wat, onregverdige vraag!

Klassiek: Henry James. Afrikaanse romans: Etienne van Heerden, Sophia Kapp. Misdaad: Martin Steyn, Engels lekkerlees: Jeffrey Archer, John Grisham.

Waarom skryf jy romantiese fiksie?

Want ’n mens kan maar droom.

Hierdie is jou eerste verhaal in ’n lang tyd. Wat het jou weer geïnspireer om weer te skryf?

Ek moes al die goed wat my besighou, afskaal.

Watter eienskappe is noodsaaklik vir ’n skrywer?  

Verbeeldingskrag, deursettingsvermoë, liefde vir woorde.

Oor die skrywer:

Madeleine Malherbe is gebore in Pretoria, maar haar kinderjare bring sy deur op Vanderbijlpark waar haar pa die Yskorfabriek help stig het. Sy studeer aan die Universiteit van Stellenbosch en werk jare lank tot en met haar aftrede gereeld in WNNR se biblioteek in Pretoria. Sy is die skrywer van amper ’n dosyn ligte romanses. Sy geniet woorde: om te lees, te skryf, krabbel te speel. Sy speel gereeld gholf saam met ’n hegte groepie vriende en geniet en waardeer haar wonderlike kinders en kleinkinders.

’n Liefdesverhaal en ’n kortverhaal vir slegs R29,99? Waar koop ek dit? Hier: http://bit.ly/2ksrge2

 

Hoe die liefde werk – Annarie Linde

Hoe die liefde werk_WEB

Wilmien rus haar kop teen die hoë leuning en sluit haar brandende oë, gee geen aandag aan die mense wat by die volgende paar stasies op- en afklim nie. Probeer verbete om haar eie kalmte te herwin. En balans te vind. Verdeksels, dit gebeur nou as ’n mens jouself uitgee vir ’n toffie; jy moet verwag om gekou te word. Haar ma sou sê dis waar ydelheid ’n mens bring. ’n Deugsame meisie loop nie haar bates en vertoon nie.

Maar sy hoor weer Sally se stem, so verleidelik soos die slang in die paradys en weet haar ma sou reg wees in haar opsomming van die situasie. Dit was blote ydelheid wat haar maak luister het.

“Wilmien, jy is so pragtig! Hoekom gaan jy nie vir ’n proefsessie by my agentskap nie? Ek sê jou, jy kan maklik ekstra geld verdien om te reis.”

Nou sit sy haar hier en skaam vir haarself. Egosentries. Ydel. Impulsief. Dis wat sy is. Om haar ore so uit te leen. Dis daardie impulsiwiteit wat sy op ag en twintig nog nie afgeleer het nie, wat haar oorreed het. Wat haar laat vra het hoekom nie. Al was dit net vir die opwinding daarvan. Feit is, sy verdien ’n goeie salaris hier in Londen. Sy sit nie op straat sodat sy afhanklik is van vryerige fotograwe nie.

Nou het sy nog ’n werksdag ook verloor, en soos sy nou lyk en voel, kan sy nie die res van die dag teruggaan werk toe nie. Nie met dié rooi fladderende rokkie wat Sally haar gegee het nie. Die stukkie lap is so eina, die skoene so belaglik, die Engelse so formeel.

Donker tonnelmure flits verby. Mense klim af. Klim op. Die eentonige goedgemoduleerde Engelse stem maan die passasiers om op te let na die gaping tussen trein en perron. Kondig weer eens die roete aan. Wilmien lees die advertensies teen die binnemure van die trein, al ken sy hulle al so goed.

Die mense wat op en af en op die lang bankies teen die binnewande van die trein sit, se gesigte is bestudeerd uitdrukkingloos. Meestal stroef. Hou jou lewe vir jouself. Niemand neem van haar notisie nie, al voel sy soos ’n rooibont vlag. Dankie tog vir die genadige anonimiteit van ’n Londense moltrein.

Sy haal die bril af en vee oor haar oë, die hare uit haar gesig. Sy kyk op, vas in ’n paar donkerbruin oë oorkant haar. Dit is soos ’n herkenning, asof die tyd vir ’n millisekonde gaan stil staan, net sy en die eienaar van daardie intense, ondersoekende oë, onbeskaamd. Onbeskaamd en onsubtiel. Baie on- Brits. Moet ’n uitlander wees. ’n Italianer seker. Met nogal ’n fyn glimlag om die aantreklike mond. Terwyl haar verontwaardiging ’n paar grade hoër borrel en verleentheid opnuut in haar nek opslaan, sit sy die groot bril terug op haar oë. Van buite is die lense ondeursigtig. Wat kyk die man?

Die Italianers het ook nie perke nie. Hy moet beslis ’n Italianer wees – daardie donker hare so perfek gesny, die ewe donker pak wat duidelik nie uit ’n kettingwinkel kom nie.

Sy besef weer ongemaklik dat haar rokkie darem bitter kort is, en die hals nogal laag. ’n Rok wat vroulikheid beklemtoon, wat die hele doel was van die fotosessie, en dat haar skoene – opvallende rooi Vivienne Westwood-platforms – haar bene ekstra lengte gee.

Maar wie gee hom die reg om te staar? Sy fokus op die advertensies op die oorkantste muur.

Hier moet sy nou maar net deur.

Toe val sy byna van haar sitplek af. Die vaalhaar- ou wat sy nog nie eens opgemerk het nie, sê vir die casanova in pront Afrikaans: “’n Mens sien hulle darem nie so in die Laeveld nie, nè, Chrisjan?”

’n Vernederende verleentheid spoel oor Wilmien toe sy na die casanova kyk, wat nou sy eie donkerbril uit sy baadjiesak haal en op sy neus sit. Lyk kompleet soos daardie ou wat Batman speel as hy uit sy vlermuispak klim. Kort hare so netjies agteroor gekam. Haar impulsiewe hart spring. Sy bril is dieselfde soort as hare. Sy kan sy oë nie sien nie, vervlaks!

Nou ja, wat maak dit saak? Laat hy dan maar kyk as hy wil. Dit laat haar darem beter voel ná haar onderonsie met die simpel fotograaf. Batman se alter ego se kyk is salf vir haar gemoed. Sy sal net doodstil bly sit en maak of sy hulle nie raaksien nie.

Maar sy kan nie wegkyk nie. Sy sien hoe sy mondhoeke opkrul.

“Dink jy ons kan haar invoer Laeveld toe? In ruil vir jou avo’s? Maar hierdie dingetjie sal sowaar doodbrand in ons son.”

Natuurlik lag die vaalhaarvriend uitbundig.

Dingetjie! Dis mos teistering, maar sy onthou sy is nie veronderstel om hulle te verstaan nie. Hulle praat Afrikaans asof hulle dink hier is niemand in Londen wat die taal ken nie. In elk geval nie ’n meter van hulle af binne hoorafstand nie. Saffers! ’n Klein wraakplannetjie, sommer teen vrypostige mans in die algemeen, kry vorm in haar gedagtes.

Op die flitsbord sien sy dat haar stasie nog so twee stoppe ver is. Ongeërg haal sy haar notaboekie uit en krabbel ’n boodskap in Afrikaans. Sy het dit net opgevou toe haar stasie nader kom. Met bestudeerde ongeërgdheid staan sy op, neem haar handsak en wag vir die deure om oop te skuif. Terwyl sy wag, kyk sy af op die twee mans. Sien hoe netjies hulle gedas is, hoe styfgestryk die boordjies. Batman se blasserige vel kontrasteer met die wit van die hemp. Van naderby lyk hy nog beter. Moedswilligheid maak dat sy skalks vir hom glimlag en haar lang krullerige hare met ’n swaai van haar kop agtertoe skud.

Sy los die oorhoofse handvatsel, gee die nota aan Batman. Sy stomme verbasing is net waarvoor sy gewag het. Sy wag nie, klim af en stap so vinnig as wat sy kan weg oor die perron. En voel vir die eerste keer vanoggend beter en in beheer. Sou hy dink dit is haar adres? Haar telefoonnommer? Ha! Sy sorg dat sy tussen die mense verdwyn en glimlag oor haar nota, wat ’n les vir hulle behoort te wees: Hallo, Saffers, hier is baie van ons wat Afrikaans praat. En nee, ek smelt nie in die Afrika-son nie!

Bederf jouself met Hoe die liefde werk: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/hoe-die-liefde-werk/sagteband

Oktober-boeke: Ontsnap nou! Jou held wag.

Moed vir die liefde – Marilé Cloete

Moed vir die liefde voorblad_high res

 

Renate se eerste kliënt by haar tatoeëerbesigheid lyk vreeslik verflenterd, en tereg ook, want Dawid voer ’n stryd teen depressie ná sy verloofde se dood. Maar waarom wil hy ’n kommapunt op sy pols laat tatoeëer?

Toe Renate vasstel wat die kommapunt beteken en meer oor Dawid se siekte leer, besef sy dis nie ’n doodsvonnis nie, maar iets wat hy met die regte behandeling kan te bowe kom. Sy kan met ’n oop gemoed ’n verhouding met hom aanknoop. Maar is hy gereed vir ’n verhouding? Sy weet sy het reeds die stryd teen haar hart verloor …

Net wanneer hul verhouding op dreef kom, raak sy in ’n onbewaakte oomblik iets kwyt wat hom van haar vervreem. Sal hy haar ooit kan vergewe?

Hoe die liefde werk – Annarie Linde

Hoe die liefde werk_WEB

 

Wilmien se rit in uitspattige klere in ʼn moltrein in Londen lok kommentaar van twee Suid-Afrikaners wat nie weet sy is ʼn landgenoot nie.

Sy keer terug na haar geboorteland en kry werk op Skoongesig, waar sy uitvind haar werkgewer is die casanova van die moltrein se pa! Van die begin af is daar ʼn vonk tussen haar en Christiaan, maar dis ook net waar dit bly, want hy vertrou haar nie. Sy ignoreer die kortsluitings wat hy in haar hart veroorsaak, want die beeldskone Anay bly om Christiaan draai.

Wanneer dinge uiteindelik vir hulle begin uitwerk, vind Christiaan uit sy is die meisie van die moltrein –  en toe is die vet behóórlik in die vuur.

Vir nou, altyd en daarna – Felicia Snyman

Vir nou, altyd en daarna voorblad_high res

 

Mackenzie ontmoet vir Scheepers, ’n droom van ’n man, in die ry by die stembus en van die begin af is Kupido baie bedrywig by die twee.

Net toe dinge tussen hulle op dreef kom, bel Mareike hom en los hy Mackenzie sonder enige verduideliking soos ’n warm patat, want vir Mareike doen hy enigiets. Toe dit sowaar ’n tweede keer gebeur, is Mackenzie se hart behoorlik gebreek en besef sy sy moet besluit of sy bereid is om met die spook van sy oorlede vriend, asook dié se suster se listigheid saam te leef, en of sy liewer Kaap toe moet gaan.

Wanneer sy haar finale besluit neem, protesteer haar hart luidkeels, maar het sy ʼn ander keuse?

Man van die maand – Karlien Badenhorst

Man van die maand_9780799385885_MOBI

Mia se laaste opdrag as tydskrif-intern is om die gewilde Man van die maand-rubriek oor die bekende sakeman, Luc Raath, te skryf. Die redakteur se belofte? Indien sy dit goed doen, kry sy ’n permanente aanstelling …

Luc Raath is alles wat Mia in ’n man begeer – sjarmant, aantreklik en intelligent – in kort – alles wat Mia weet sy nie kan kry nie. Sy is ’n gewone meisie en hy is, wel, hy is maar net die stad se gewildste alleenloper.

Hulle kom van meet af goed met mekaar oor die weg, maar sy besef dis fataal om haar aan sy vleitaal te steur. Buitendien is daar die beeldskone Jacinda aan wie hy verloof was en wat steeds alle pyle in haar arsenaal gebruik om Mia in ʼn slegte lig te stel.

Is Luc dalk maar net nog ʼn man wat swig voor die attensies van ʼn beeldskone vrou of die regte een vir haar?

 Skakerings van liefde – Madelie Human

Skakerings van liefde_Madelie Human_VOORBLAD

Een misstap jare gelede het beteken dat Nadia waarskynlik nooit haar enigste kind sal kan vashou en hoor hoe hy haar mamma noem nie. Só het sy gedink, tot sy ’n besigheid op Fynbos begin en haar seun op rolskaatse weer sy verskyning in haar lewe maak.

Maar hierdie seun van haar het reeds ’n pa, al is hy sy aanneempa. Dat hy onlangs ’n wewenaar geword het, is nie regtig hoopvol nie. Wie kan hom kwalik neem as hy agterdogtig – selfs vyandig is – as hy moet uitvind hoe Nadia by hierdie oulike seuntjie van hom betrokke is?

Toe die wind draai, twyfel sy nie. Dat sy die kans van haar lewe gaan aangryp om haar kind terug te kry is nie altemit nie. Net sodat ’n nuwe onsekerheid aan haar kan begin vreet. Hoe weet ’n vrou of ’n man in haar as vrou of net in haar as die ideale ma vir sy kind belang stel? Meer nog, is lyflike begeerte liefde? Want ’n vrou wil nou eenmaal die “l”-woord hoor voor die huweliksformulier gelees word.

Madelie Human is ’n deurwinterde skrywer van romanses. Lesers van haar vorige superromanza Skakerings van hoop sal al die bekende karakters in Skakerings van liefde teëkom, asook nuwes.

Net in stories ─ Rika Cloete

Net in stories
Altyd die strooimeisie, nooit die bruid nie. Dít is Maddie Schoeman. Totdat sy een keer opkyk in ’n strooijonker, Wynand Raath, se mooi oë. Skielik is liefde nie net in storieboeke nie, maar ook vir haar.

BONUSKORTVERHAAL!
As die blou roos blom – Antoinette Venter

Zea het Rick lief, daarom laat sy hom vry. Hy verdien nie ’n halwe vrou nie. Sal hy weer sy pad na haar toe terugvind of is dit haar lot om alleen te wees?

’n Wye, wye horison – Madeleine Malherbe

n Wye wye horisonStella herstel by die gastehuis Paradys ná die ontnugtering van haar huwelik. Chris kom ondersoek daar naby ’n vliegtuigongeluk en leer haar weer vertrou. Maar dan daag haar eksman op …

BONUSKORTVERHAAL!
Storieboekliefde − Cecilia Steyn

Nicola begin ’n posbusbiblioteek om haar nuwe bure te leer ken. Wie laat egter die mooiste liefdesverhale in die posbus? Kan sy hoop dis haar aantreklike buurman in nommer tien?

Slegs R29,99 https://www.lapa.co.za/Romanza/RomanzaLiefde 

Nog boeke!

Tussen stasies – Irma Joubert

 

Tussen stasies (2de uitgawe) (hoëres)_MOBI

’n Treinreis, dink Jakób, is soos die lewe. ’n Mens is die heeltyd op pad. En die trein hou aan loop, of ’n mens afgeklim het of nie. Selfs as jy nie weer op die trein klim nie, stoom dit onstuitbaar voort. Behalwe as iemand ’n treinbrug opblaas.

Hy moes ’n besluit neem, vir haar beswil. ’n Besluit wat aan Jakób Kowalski bly vreet. Ná die treinrit van Pole af bly Gretl Schmidt op die stukkende trappe van ’n stukkende kerk in Duitsland agter – klein, uitgeteer, met net die dokumente dat sy suiwer Aries is, haar pa ’n gevalle SS-soldaat. En haar groot geheim.

As een van die Duitse wesies kom sy Suid- Afrika toe, word sy ’n Christen-Afrikaner-meisie. Gekoester. Gelukkig. Maar mettertyd word die realiteit meer reëel, word dit al moeiliker om te ontsnap na haar sprokieswêreld. En haar drome word erger – die vuur wat sy nie kan blus nie, waarvan sy nie kan wegkom nie – soos haar geheim. Net Jakób, ver in Pole, sal verstaan. Kan miskien help heelmaak.

 Tussen stasies is ’n verhaal van die mens se onmag teen die noodlot wat dreig om sy geluk te verwoes. Maar dis ook ’n verhaal van die mag van sy gees om bo dit uit te styg en te oorwin.

Tolbos – Irma Joubert

Tolbos (laeres)

In Suid-Afrika se onstuimige tagtigs raak Katrien Neethling bewus van ’n ander wêreld wat nog altyd daar was maar wat sy nie geken het nie. Kan mens net ophou om ’n Afrikaner te wees? Helaas nie. Soos ’n tolbos in die wind bly sy dwarrel tussen politieke woelinge en haar geliefdes wat behoudende boeremense is.

Dit is ook die jare waarin die Voëlvry-toer konserwatiewe Suid-Afrikaners en hulle kinders tref met die gevleuelde woorde: “Ons is die mense teen wie julle ouers julle gewaarsku het.”

Kort tevore het Wladek Kowalski die politieke woelinge in Pole beleef. Hy met sy digte bos hare en sy eie hartseer verhaal uit die ysige noorde. Ook hy betaal die prys van mense wat anders begin dink. En al is die verlange na sy geboorteland onhoudbaar by tye, kry hierdie hardekwas Afrikaanse meisie dit reg om hom teen sy sin te fassineer.

En Katrien leer by Wladek wat die mooi Poolse woorde “moje kochanie” beteken.

Tolbos sluit die Tussen stasies-trilogie af. Lesers van Joubert se vorige treffers Ver wink die Suiderkruis en Tussen stasies, sal bekende en geliefde karakters weer hier ontmoet: Kate en Bernard Neethling, Gretl en Jakób, Stan en Haneczka Kowalski van Pole.

Sluit aan by RomanzaKlub en spaar 30% by LAPA Uitgewers: https://www.lapa.co.za/