#varsgedruk #en #gereed #vir #jou

des

#liefvirjou – Elsa Winckler

Cara de Villiers is laat vir haar vlug na Suid-Afrika toe sy in Kobus Viljoen vashardloop. Hy luister haar selfoongesprek met haar ma af en kan nie help om te hoor dat sy ’n metgesel na ’n troue benodig nie.

Liefde op ’n skinkbord – Dina Botha

Zoë en haar sus Suzelle is op soek na “die Een”. Hulle maak ’n lysie van dié perfekte man, maar Zoë kom gou agter dat sy heeltyd wens dat Helgaard al die regmerkies op die lysie sal kry.

 

 

 

 

 Blou diamant vir ’n ysprinses – Rosita Oberholster

Nadat Carla die soveelste paar buitensporige duur skoene gekoop het, het haar pa genoeg gehad. Hy verban haar vir een jaar na ’n plaas teen die Weskus waar sy haar brood op die harde manier moet verdien. En dit onder Adam se toesig …

Hartsplan – Petronel Louw

Jana se goedgeordende, beplande lewe word gruwelik omvergewerp. Sy moet na ’n familieplaas in die Karoo gaan om bedrog oop te vlek. Tot haar ergernis word Ruan, ’n chauvinistiese finansiële joernalis, afgevaardig om haar te skadu en hulle moet boonop ’n wooneenheid deel!

Die Ondenkbare – Isa Konrad

Heruitgawe 

Briel kom in Lüderitz aan soos hy sewentien jaar gelede daar weg is – omdat hy nie ’n keuse het nie. Hy is daar om ’n moord op te los, maar die tydsberekening kon nie slegter gewees het nie. Hy het griep, sy vrou is kwaad vir hom en hy wou Lüderitz nooit weer gesien het nie.

En binne ’n paar dae sit hy met twee lyke, ’n slagoffer wat al meer soos ’n skurk begin lyk, ’n moordenaar wat al meer soos ’n slagoffer begin lyk en ’n ooggetuie wat al meer soos ’n medepligtige begin lyk.

Hoe dieper hy in die saak delf hoe dieper moet hy in sy herinneringe delf; moet hy daardie ondenkbare somer op Lüderitz – die laaste somer van sy kindwees – onthou. Wat hy juis wil vergeet. Want Lena, sy skooljuffrou en buurvrou van destyds, het steeds dieselfde uitwerking op hom, en dit lyk asof sy in die saak verwikkel is.

Meetsnoer – Chanette Paul

Heruitgawe 

Een en twintig uitverkorenes van die Meetsnoer Tempel sal op 20 Oktober 2010 weggeraap word. Dit sal die begin wees van die einddae van die aarde en die verskrikking wat daarmee gepaardgaan.

Voor die wegraping egter kan plaasvind, moet die apokaliptiese sluier gelig word. Profeet Sias moet neerskryf wat aan hom geopenbaar word en dit kan net op die nuwe Eden gebeur.

Toe Raine Quinn Fluisterbos koop, weet sy nie sy ry Sias se heilige taak in die wiele nie, ook nie dat Fluisterbos die nuwe Eden is nie. En nog minder van Flint Fletcher se obsessie oor dié klein stukkie oerbos. Sy kon ook nie voorsien dat een van die Meetsnoer-lidmate die nag van haar aankoms op Fluisterbos vermoor sal word nie.

Raine twyfel of die aarde se einde werklik in sig is, maar besef kort voor lank, haar eie is dalk wel.

 

Liefste kollega – Joléne de Koningh

liefste-kollega_jolene-de-koningh_voorblad_high-res

Toe Igna die volgende oggend aan haar deur klop, is sy dadelik ongemaklik. Sy weet dis hy, sy ken die kloppie. Hy het haar seker vir ontbyt kom haal. Wat sê ’n mens ná gisteraand, of ignoreer jy sy soene net eenvoudig? Is dit maar ’n algemene ding by kongresse?

Toe sy oopmaak, glimlag hy, maar sy is seker hy voel ook effens ongemaklik.

“Môre, Ani, goed geslaap?”

Dan maar nonchalant bly. “Heerlik dankie, soos ’n klip.”

“Vrek, jy’s gelukkig. Ek wens ek kon dit sê.”

“Jy nie goed geslaap nie?”

“Nee.”

“Hoekom nie?”

Hy vee oor sy hare. “As jy my ’n bietjie beter geken het, meer geweet het van my persoonlike lewe, sou jy besef het dat ek gisteraand ietwat van ’n grens oorgesteek het. Ek het ook ’n professionele flater begaan. ’n Mens is nie veronderstel om jou werknemer passievol te soen nie. Liewe hemel, ons ken mekaar nog maar ’n paar weke.”

Sy bly ’n rukkie stil. “Ek moet ook verskoning vra, want ek het dit toegelaat. Wat sê hulle van die heler en die steler? Maar wat is die ander grens?”

“Ek sê mos jy sal nie verstaan nie.” Hy sluit die deur agter haar en hulle loop hysbak toe. Hy bly stil tot by die hysbak waar hy die knoppie druk. “Dis nie my gewoonte om ’n meisie sonder enige waarskuwing of aanloop te gryp en hartstogtelik te soen nie. Dis om die waarheid te sê, ’n eerste.”

Sy lag sag. “Jy wil seker nie hê ek moet glo jy het nog nooit ’n meisie gesoen nie?”

“Nee, dit hoef jy glad nie te dink nie. Maar gisteraand was dit, vir my in elk geval, effens meer as ’n blote soen. Ek kan nie raai watter indruk dit by jou gelaat het nie.”

Sy huiwer en besluit om die waarheid te praat. “Dit was vir my ook, wel, ’n besondere soen, en my eie reaksie daarop verrassend. Sedert my man se dood het ek sulke situasies soos die pes vermy. Ek is bang vir ’n nuwe verhouding, ’n nuwe huwelik. Vir weer seerkry. Maar gisteraand het alle, wat noem jy dit – grense – eenvoudig in die niet verdwyn.”

“Het dit jou bang gemaak? Daarna?”

“Dit het my net verwonderd gelaat, ek probeer nog verstaan wat gebeur het. Maar wat is jou redes, die grens waarvan jy praat?”

Teen hierdie tyd is hulle onder. Hy bestel koffie en hulle gaan sit weer op die gemakstoele.

Hy haal diep asem. “Ek was verloof aan die liefde van my lewe. Toe vind ek dinge uit van haar, lelike dinge. Dis seker kleinlik, onvolwasse, noem dit wat jy wil, maar ek het al my vertroue in vroue verloor. Om eerlik te wees, ek het eintlik vertroue in myself verloor omdat ek my so laat mislei het, dit nie sien kom het nie. Ek het gevoel ek besit nie die nodige oordeelsvermoë om die vrouegeslag te takseer nie en net eenvoudig weggebly van hulle.”

Die koffie kom en hy teken die strokie.

“Toe kom jy in my lewe en ek is nou in die proses om jou beter te leer ken. ’n Baie besondere vrou wat haar eie pad wil loop. Ek kan verstaan dat ek jou as my beste vriend begin beskou het. Maar dat ek gisteraand so ’n ononderdrukbare drang gehad het om jou te soen, jou lyf teen myne te voel, verstaan ek nie. Ek kan nie glo dat ek my stryd teen my drange so dramaties verloor het nie. Dit was onvergeeflik.”

Haar hart hamer teen haar ribbes en haar hande sweet. “Dan bly ons maar daarby, maak verskoning en gaan aan met ons lewens.”

Hy sug. “Jy laat dit maklik klink.”

Nee, Igna Meyer, maklik sal dit nie wees nie, maar ek sal nie toelaat dat jy agterkom presies hoe swaar dit vir my gaan wees nie.

Hy vat ’n lang teug koffie. “Jy is reg. Hiervandaan moet dit seker ons twee se wagwoord wees. Ons is soos petrol by vuur.”

Sy glimlag is effens skeef, maar sy oë vonkel. Hoe op aarde gaan sy hierdie man kan weerstaan? Wil sy hom enigsins weerstaan?

“Salomè het vanoggend nie haar telefoon geantwoord nie, ek dink sy slaap nog. Sy sal seker eers later in staat wees om uit die bed te kom.”

Sy glimlag net en sy woorde bring haar dadelik terug aarde toe. “Kom ons gaan eet dan maar.”

Die dag is so vol nuwe indrukke, beelde en feite, dat Ani se kop later draai. Dis stimulerend en sy kan nie genoeg daarvan kry nie. Sy en Igna gesels soos sy lanklaas met ’n man gesels het. Sy het die vrymoedigheid om al haar persepsies van die ontwerpstukke met hom te deel en hy moedig dit aan. Gee syne. Soms redeneer hulle liggies oor verskillende sienings.

Maar sy besef dat sy meer konsentreer op die heerlikheid van sy nabyheid as op die uitstallings. Die warm gloed het in haar lyf nesgeskop en haar hartklop is vinniger as normaal. Lekker.

Kort voor etenstyd daag Salomè op. “Hoe vroeg het julle dan opgestaan? Beskou julle dié besigheid as werk?”

Igna antwoord. “Nee, Salomè, ons is net regtig geïnteresseerd in ontwerpe.”

“O. Kan ons al gaan eet?”

“Ons is juis op pad.”

“Ek het ’n vreeslike migraine, ek sal kos in my lyf moet kry.”

Hierdie keer eet sy baie min, dis duidelik dat sy regtig nie lekker voel nie.

“Wat gebeur ná ete?” wil sy weet toe sy haar bord wegskuif.

“Daar is ’n reeks lesings deur die ontwerpers met die groot name.”

“Gaan julle na lésings luister?”

“Beslis. Wel, ek gaan, ek weet nie van Ani nie?”

“Ek sal dit ook nie wil misloop nie.”

“Hemel, julle is werkoholiste! Wat gebeur vanaand?”

“Sover ek weet, is daar ’n braai in die lapa.”

“H’m. Braai is nie juis my ding nie, maar ek sal seker maar moet saamspeel. Daar word seker kopieë van die middag se lesings uitgedeel?”

“Gewoonlik.”

“Ag, kry vir my ook ’n stel, Igna. Ek moet seker verslag gaan doen aan my departementshoof.”

“Ek sal kyk wat ek kan kry.”

“Dan moet julle my verskoon. Dis nou pille en ’n donker kamer vir my, anders kan ek nie die aandete bywoon nie.”

“Beterskap,” sê Ani toe sy wegloop, maar Salomè verwerdig haar nie eens ’n antwoord nie.

“Ek dink ek sal vergewe word as ek heeltemal seker is van my oordeel van daardie vrou.” Hy sê dit heel ernstig, maar sy stem het ’n ondertoon van humor.

Ani glimlag breed. “Wel, ja. Ek dink ook nie ek hoef my in te span om van haar te hou nie.”

Tussen lesings gesels hulle land en sand.

“Wat is jou drome, Ani? Wat wil jy in die toekoms hê?”

Om Ben lief te hê – Madelie Human

wilde-hawerai

“Leah . . . nog net so mooi soos altyd . . .”

Sy kyk op en Ben kom stadig uit ’n rottangstoel op die stoep orent. Hy is nog groter en langer as wat sy hom onthou. Sy skraal lyf van tien jaar gelede is nou baie forser en meer gespierd. Sy kort, swart hare is klam ná ’n stort. Hy is een van die min mans wat werklik goed lyk met ’n stoppelbaard, dink sy. Dit verleen donker skadu’s aan sy hoekige gelaatstrekke, wat hom gevaarlik aantreklik maak. ’n Rilling gaan deur haar lyf. Iets wat sy tien jaar gelede styf vasgevat het, gee skiet en kom los. Ja, haar lyf onthou hom alte goed. Dit hou niks goeds vir haar gemoedsrus of onstuimige hart in nie.

Sy haal diep asem. “Ben . . . hallo,” is al wat sy uitkry.

“So, my klein sussie is weer terug.” Sy stem spot liggies, maar sy oë lag beslis nie. Hulle trek hare soos ’n magneet en sy kan met die beste wil ter wêreld nie wegkyk nie.

“En hoe gaan dit, ouboet?” Sy lê aspris klem op die ouboet en terg kastig saam om haar verleentheid te verberg. Haar knieë wil haar nie meer dra nie en sy gaan sit op die stoel langs syne. Hy sit ontspanne agteroor en bekyk haar rustig. Hy lyk na ’n man wat weet wat hy wil hê en is ooglopend baie tuis in sy eie nerf. Leah voel uiters ongemaklik terwyl hy elke besonderheid inneem, asof hy meer kan sien as wat sy wil hê hy moet.

“’n Glasie witwyn?” Hy beduie na die wyn op die trollie.

“Ja, dankie, dit sal lekker wees.” Toe hy vorentoe buk om haar wyn aan te gee, ruik sy suiwer Ben en tien jaar se probeer vergeet word een groot onthou. Leah trek haar asem diep in en drink ’n klein slukkie wyn, haar hand wat die glas vashou, onseker.

“Kinders! Dis wonderlik om julle albei hier by my te hê.” Benjamin kom sit op sy gunstelingstoel, kyk hulle ingenome aan en lig die glas wat Ben aangee in ’n heildronk. “Ons drink op daai splinternuwe doktorsgraad van jou, Leah. Mag jou praktyk ’n reusesukses wees.”

“Dankie, Pa,” glimlag Leah, verlig oor sy teenwoordigheid.

“Ek is so baie aan Pa verskuldig. Sonder jou finansiële bystand sou ek dit nie kon doen nie,” sê sy en sit haar hand op Benjamin se arm.

“My kind, jy het eintlik baie van jou studies self betaal met al die beurse wat jy gekry het. Boonop het jy en Hanna my lewe so verryk en my so gelukkig gemaak dat dit vir my ’n voorreg was. Moenie praat van skuld nie. Jy is my dogter. Ek het met liefde vir jou studies betaal, net soos Ben s’n. Julle albei maak my ’n trotse pa.” Benjamin is openlik aangedaan.

Ben hou sy glas op in ’n stil saluut en drink ’n slukkie sonder om sy oë ’n oomblik van haar af te neem. Sy sien nie ’n sweempie van die ou weersin van hul tienerjare nie. Ben is ’n man van twee en dertig, sy tienerjare lankal verby. Leah slaak ’n sug van verligting. Miskien kan hulle tog sonder die ou gevoelens van kompetisie tussen hulle hier saamwoon, dis te sê as sy haar hart, wat die afgelope paar minute so in haar keel bokspring, in toom kan hou.

Bederf jouself met Romanza se nuwe geLiefde

LAPA Uitgewers is baie trots op ’n splinternuwe toevoeging tot ons Romanza-reeks. RomanzaLiefde is vanaf 28 November in geselekteerde Checkers, Clicks, Spar en CNA te koop. Dit is gemik op lesers van  romantiese fiksie en sal kwartaalliks beskikbaar wees.

RomanzaLiefde bevat nie minder nie as drie liefdesnovellettes en een bonuskortverhaal. Dit is ’n uiters bekostigbare produk en lesers kan dit in die motor, op die Gautrain, op die bus of in ’n taxi op pad werk toe lees.

romanzaliefde_logo

Die eerste uitgawe bevat verhale deur geliefde skrywers soos Bernette Bergenthuin, Madelie Human, Dina Botha en Joanna Alexander, wenner van die Kuier/LAPA/PEN Afrikaans-kortverhaalkompetisie 2015.

Loer gerus skelm! So lyk die binnekant:

  • Kersie bo-op − Bernette Bergenthuin: Marcelle se lieflingtante skryf haar in om deel te neem aan die werklikheidsprogram Baas-van-die-plaas. Eers is sy woedend, maar nadat sy Basjan Rademan ontmoet het, moet sy erken dat haar tante dalk van beter weet.
  • Toe-oë afspraak − Madelie Human: Die blinde skrywer JJ Jooste se suster stel vir hom ’n assistent sonder sy medewete aan. Eers wil hy niks van dié afspraak weet nie, maar Martinet mag dalk net die vrou van sy drome wees.
  • Liefde met die eerste oogopslag − Dina Botha: Anele aanvaar Devan Steward se onweerstaanbare aanbod om sy private boekversameling uit te sorteer. Onder sy dak leer ken sy die man agter die ongeduldige kliënt en sy verloor haar hart op die ware Devan.
  • Sluimerende liefde − Joanna Alexander: Kan Nicky en Jacques aanbeweeg ná die tragedie in hul verlede, of is die tyd vir hul liefde verstreke?

 

Jou tyd is die beste geskenk – Felicia Snyman

blog-vier

November is ’n aardige maand. Dit is so naby aan die einde van die jaar dat jy die Nuwejaar sien aankruip soos ‘n kuiergas in die Karoo. Tog, is dit ook nog so ver tot die einde dat jy ’n Kilimanjaro van take oor het om te voltooi. Dit is asof die jaar heeltemal te lank raak en jy aan ’n ongeneeslike siekte van angstigheid begin ly. Die werksomgewing verwag van jou om bloed uit ’n klip te tap en daardie laaste paar sperdatums met oorgawe na te kom.

Selfs die weer ruk heeltemal hand uit. Ons beweeg tussen koue, bewolkte dae; bloedige warm dae; en vier-seisoene-in-een-dae rond. Selfs jou klerekas wil nie meer enige samewerking bied nie. Jy staan konstant tussen die keuse van warm- of koelklere; vet- of maerklere; en werk- of afsluitingsfunksie-klere.

Dit is gewoonlik die besigste tyd van die jaar. Soos ’n byekorf wat met rook gespuit en op die aarde losgelaat word. Binne winkelsentrums word dit totaal en al mal. Mense hardloop blindelings rond agter winskopies en verpligtinge aan. Die feesgety word reeds bemark dat die klokke klingel, maar jy het nog nie eens kans gehad om laasjaar se geskenke te geniet nie.

november-wedding-bouquet-bridal-bouquets-fall-flowers-arrangements-00008

In hierdie einste November voel dit asof ek konstant angsaanvalle beleef. Elke dag by die werk pak die stres my beet soos ’n natgelekte toffieappel wat aan mens se hande vaskleef. Dit is angswekkend! Daar is oomblikke wat ek net moet kalmeer en asemhaal. Selfevaluasie is in hierdie mallemeule broodnodig. Ek het myself streng aangespreek: Sit terug, haal asem en ontspan.

In my oomblik van waansinnige kalmte het ek besef dat dit alles as gevolg van beheer is. Ons, as mense, wil alles beheer! Ons het te veel ysters in die vuur. Te veel balle in die lug. Dit is wat angstigheid veroorsaak.

Die waarheid is dat ons almal soms ’n bietjie onvas op ons voete is. En dit is oukei! Ons hoef nie in beheer te wees van elke sekonde van die lewe nie.

Vat een minuut om koffie te drink saam met fantastiese mense, al is jou werkstresvlakke buite beheer.

Vertel een storie wat jou maak wie jy is, sodat jy mense met goeie herinneringe oor jou los.

Woon daardie een middel-van-die-week geselligheid by al gaan jy môre voel soos ’n nul op ’n kontrak.

Belangrikste van alles spandeer tyd met jou mense.

Stuur daardie een Whatsapp-boodskap vir jou nefie aan jou pa se kant wat eintlik ’n bietjie vreemd is.

Bel jou ma terug al gaan sy raas, omdat jy te laat gaan slaap en te veel gedrink het (volgens haar subjektiewe opinie, natuurlik).

Vat daardie een rit na gatkantsrand toe om jou vriende se baba te sien.

Wees daardie een vriendin wat iemand nodig het en waardeer die een vriendin wat tyd neem om na jou sinnelose gebabbel te luister.

Neem een oomblik om, as jy nog gelukkig genoeg is om grootouers te hê, na hulle stories te luister, advies te kry en resepte te leer.

In die gejaagde lewe is die beste geskenk wat jy vir enige iemand kan gee jou tyd. Dit alles begin by een mens − jy!

Jy kan Meer as ooit van Felicia vir vandag teen 45% afslag koop: http://bit.ly/2fLHIzj

 

 

Vuurvliegie – Frenette van Wyk

vuurvliegie-voorblad_frenette-van-wyk_high-res

Xanthe wil net verlig voel dat sy van die kwaai gids ontslae is, toe Bence weer voor haar verskyn. Hy is sowaar in die cabana aan die ander kant langs hare ingeboek en kom die paar trappies flink afgedraf, verkyker in die hand, toe hulle verbygestap kom. Sy kuif skitter kompleet soos ’n heilige halo op sy kop toe ’n sonstreep deur die bome op hom skyn. Sy vel is ’n gesonde goudbruin kleur en sy gelaatstrekke is min of meer perfek.

Xanthe se maag maak weer ’n vreemde draai toe sy betowerende oë haar insuig nes vroeër op die boot en netnou daar in die lodge se voorportaal.

“Nogmaals jammer oor daardie waardevolle vonds wat deur jou vingers geglip het,” sê sy met stroperige berou. “Ek het nie besef jy is hier op ’n skattejag nie,” treiter sy hom weer.

Hy gee sowaar ’n kort, geamuseerde laggie. “Lekker sarkasties, nè,” sê hy, “maar eintlik is jy net ’n skadelose ou vliegie sonder gif in daardie angeltjie van jou.”

Ag so?

“Bye en skerpioene het gewoonlik angels, nie vliegies nie, as jy regtig iets van die natuur geweet het,” probeer sy hom weer bykom. “Maar dis blykbaar ’n gebied waarmee jy nog sukkel, nes foto’s neem. Maar toemaar,” sê sy en lig haar kamera tot voor haar oë, “ek neem báie goeie foto’s.”

Sy mik en neem vinnig ’n foto van hom, bekyk die prentjie op die kamera en kyk toe weer op na hom. “En ek het so pas die perfekte foto van ’n goue aap vir jou geneem!”

Natasja trek haar asem geskok in. En Bence se neusvleuels tril net effentjies, maar Xanthe ignoreer sy gloeiende skrefiesoë en stap neus in die lug weg.

“Dit was nou lelik van jou!” Natasja is op haar hakke.

“Hy het gesoek daarvoor,” verdedig Xanthe, maar haar hart klop harder as haar stem in haar eie ore. “Die verwaande . . . aap! Ek móés hom net ’n druppel van sy eie medisyne teruggee.”

“Jy gaan hom om verskoning moet vra.”

“Ek sal nie,” weier Xanthe summier. Sy kan self nie glo dat sy so aaklig kon wees nie. Sy het niemand in haar lewe nog ooit so doelbewus beledig nie, maar hy het daarvoor gesoek. Hy het haar uitgelok. Hy het haar eerste ’n ou vliegie genoem.

“Ek praat liewer nooit weer met hom nie.”

Sy vlug behoorlik die trappe op na haar cabana toe.

 

Xanthe stort, was haar hare en trek weer skoon en gemaklik aan. Daarna maak sy haar hare droog en bind dit in ’n netjiese poniestert uit haar gesig. Sy wend room aan haar gesig, sorg dat haar wenkbroue netjies gekam is en tik ’n glansende lipsalf op haar lippe om hulle sag en vol te laat lyk.

Voor sy uitstap, trek sy haar skouers regop en haar maag in, en haal ’n paar maal diep en stadig asem. Sy kyk eers vir haarself in die badkamerspieël. Solank haar gesigsuitdrukking kalm is en sy geen onseker, onrustige of onstuimige emosie vanaand daar in die eetsaal verraai nie. Daardie man moet hoegenaamd nie die idee kry dat sy vir hom terugstaan nie.

Dit het al donker geword en die aandluggie is heerlik soel. Met selfvertroue stap sy oor die verligte paadjie na die eetsaal toe, gereed om Bence te trotseer. Sy gaan nie toelaat dat hy haar onderkry nie. Vanaand, en vir die res van die tyd hier, gaan sy haar doof en blind hou vir hom.

Sy cabana lyk dig toe en donker. Hy is seker reeds eetsaal toe. Haar spiere ontspan dadelik meer en haar tred is ligter. Sy kan ten minste die entjie in vrede stap.

’n Krieweling kielie egter teen haar ruggraat af die oomblik toe sy by die eetsaal instap en hom eerste sien. Vars geklee in ’n langbroek en wit oopknoophemp, vierkantige skouers, kuif nog effens klam en agteroor gekam, en ’n houding wat oorloop van selfvertroue, staan hy by die deur met Anabelle en gesels.

Sy mik om vinnig verby hulle te glip sonder dat hulle haar raaksien, maar die geluk ontsnap haar.

“Xanthe!” Anabelle wink haar nader.

“Haai!” Haar bene voel ’n bietjie jellierig toe sy nader stap en Bence ook vir haar staan en kyk, maar dis net vir ’n oomblik voor sy haarself regruk. Sy het niks van die ou te vrees nie.

“Haai, ekskuus, ek dink nie ek het julle twee al aan mekaar voorgestel nie,” sê Anabelle. “Bence, dis Xanthe Liebenberg, ’n jare lange vriendin van my. Sy is die fotograaf vir ons troue.”

Xanthe stoot haar ken trots uit en kyk hom vierkantig in die oë.

“Aangename kennis,” sê Bence net, asof hy Xanthe nou vir die eerste maal sien. Sy gesig verraai geen teken dat hulle al twee maal vanmiddag ’n paar woorde, minder vriendelike woorde, met mekaar gewissel het nie. Dat sy die fotograaf vir die troue is, maak skynbaar geen indruk op hom nie. Sy oë vee net niksseggend oor haar.

“Dis Bence Strauch, Xanthe. Hy en ek het ’n unieke verbintenis met mekaar. Ons is vriende en familie. Ek het hom ontmoet toe ek daardie twee jaar ná skool in Engeland gaan werk het. En toe vind ons uit dat hy al die tyd ook ’n verlangse neef van my aan my ma se kant is.”

“Nou toe nou,” sê Xanthe, “dis gaaf om jou te ontmoet.” Sy kyk weer reguit in sy oë, maar haar gemoedelikheid klink so vals in haar ore soos die glimlag wat sy aanplak. Sy is verlig toe Anabelle weer praat en sy kyk dadelik weer vir haar. Hopelik kom haar vriendin nie die gespannenheid tussen hulle agter nie.

“Jy moet tog onthou om ’n paar mooi foto’s van ons twee saam te neem hierdie week en ook die dag van my troue.” Anabelle haak by Bence in.

Xanthe bekyk die prentjie met ’n benoude hart.

Hoe gaan sy weer enige foto van Bence Strauch kan neem? Ná daardie foto van vanmiddag was sy van plan om nie eens weer vir hom te kyk nie, wat nog te sê met hom te praat en hom te vra om mooi vir haar te glimlag!

“En raai wat nog!” gaan Anabelle opgewonde voort. “Bence het aangebied om te help met die fotonemery,” verras sy Xanthe nog verder.

“Die wat?” Xanthe se bors trek in ’n benoude kramp.

“Ja, hy gaan jou assistent wees. Ek kan nie verwag dat jy die hele taak alleen op jou neem sonder enige bystand nie. Dis ’n groot verantwoordelikheid en hy was so gaaf om aan te bied om te help.”

En ons gaan heerlik saamwerk, smeul ’n glimlag van selftevredenheid nou oor sy hele gesig.

Ek hou van verrassings wat ’n bietjie chaos inhou − Isa Konrad

 

Ek sal die gelukkigste persoon in die wêreld wees as:

 Dit is ’n gedagte wat ek myself nie toelaat om te dink nie. Begeerte is in ons natuur. Met ander woorde, wanneer ons op ons gelukkigste is, dink ons klaar aan wat ons nog gelukkiger sal maak en dan voel ons ongelukkig. Om die vraag te beantwoord: Ek is op dié oomblik die gelukkigste persoon in my wêreld. Dis vir my genoeg.

Ek’s niks nie as dit nie was vir …

Ek’s niks nie as dit nie was vir iets om oor te lag nie.

As ek verveeld is …

Ek droom van daardie dag!

Vrede omring my …

Waarskynlik wanneer ek slaap. Vrede is nie vir my ’n interessante gemoedstoestand nie.

Waar wil jy op vakansie gaan?

Ek is geseën met omstandighede wat die meeste plekke wat ek graag wil sien, binne my bereik plaas. My gunstelingstad is:

1446631736_bp-h

Watse verrassings is in jou beursie?

Aangenaam, of onaangenaam? Aangenaam is geld en onaangenaam is geen geld nie!

Ek kan regtig leef sonder …

Ek dink ek sou regtig kon leef sonder burokrasie. Maar dit gaan nie gebeur nie.

Niks, ek herhaal, niks kom tussen my en my …

Niks, ek herhaal niks, kom tussen my en my iPod nie.

Wat´s jou gunstelingwoord?

My gunstelingwoord is Illy (koffie).

f02e5abdb78e0323b34491809503e38a

My trooskos is …

Ek het nie trooskos nodig nie. Dit kom in en gaan uit. Maar inkopies … klere, skoene, grimering? Dis wat ek troos noem. Langtermyn, sien?

Wat het Moord op Karibib geïnspireer?

Die feit dat ek eintlik aan ’n ander idee, ’n ander boek probeer werk en die ding net nie regkry nie. Dit beteken dat ek meer as twee jaar nie ’n boek op die rak gekry het nie, wat nie ’n baie lekker gevoel is nie. Daarom het ek besluit om die Karibib-boek te skryf. Hopelik sal dit my afstand gee van die boek waarmee ek sukkel. Of my daarvan laat vergeet. Ek is nie sentimenteel oor my skryfwerk nie.

Wat was die moeilikste aspek van die skryfproses van hierdie boek, en hoekom?

Toe ek aan Moord op Karibib begin werk het, het ek die idee gekry dat ek miskien ’n paar boeke daar wil laat afspeel. Dit het beteken dat ek aan die volgende Karibib-boek moes dink terwyl ek aan dié een gewerk het. Ek moet sê, dit was vir my iets nuut en interessant as skrywer.

Wat is die beste raad wat jy kan gee aan ’n voornemende spanningsverhaalskrywer?

  • Lees, lees en nogmaals lees.
  • Luister na hoe mense praat.
  • Glo in jouself – veral op dae wat jy glad nie in jouself glo nie.
  • Weet dat jy nooit ryk gaan wees nie.

Wat is jou skryfproses? Het jy ´n vaste roetine of skryf jy organies?

Iets van albei, dink ek. Ek probeer om elke dag tyd te maak vir skryf. Wanneer ek tyd op my eie, weg van my gesin af deurbring om te kan skryf, het ek beslis ’n vaste roetine. Iets soos drie ure in die oggend en drie ure in die middag. Ek probeer ook genoeg oefening inkry, want dit help my dink. Maar ek is nie so goed met die beplanning van boeke nie. Die probleem is, as ek van die begin af presies geweet het hoe elke storie gaan afloop, sou ek waarskynlik nie skryf nie. Ek hou van die verrassings wat ’n bietjie chaos inhou en is bereid om die kans te vat dat party van daardie verrassings nie aangenaam gaan wees nie.

Isa se jongste boek, Moord op Karibib is nou beskikbaar en haar sielkundige riller, Die soenoffer, is herdruk!

Wat was die hoogtepunt in jou skrywersloopbaan so ver?

 Om my eerste boek te publiseer. Loshande. As mens net dit kan regkry, stap jy weg met die beste prys wat ek my kan voorstel daar vir ’n skrywer kan wees. Dit is die voorreg om nog boeke te mag skryf.

Wat doen jy wanneer jy nie skryf nie?

Ek doen troosinkopies! Nee, ek gaan voort met my lewe. Ek wil nie voorgee dat ek baie reis nie, want met die kort afstande hier in Europa en Switserland reg in die middel is dit regtig nie ’n prestasie om na ander lande toe te gaan nie. Maar ek hou regtig baie daarvan om plekke te sien.

Watter boeke lê op jou bedkassie?

Die Amerikaanse skrywer, Dennis Lehane se Live by night en Sapiens: A brief history of humankind van die  Israelitiese geskiedkundige, Yuval Noah Harari. Voor dit het ek Alta Cloete se Opdrag van oorkant gelees. Dit was puik, ek is mal oor haar werk.

Hoe gaan jy te werk as jy ’n boek begin?

Ek maak seker dat ek ’n begin, ’n middel en ’n einde in my kop het, en trek los, dis al.

Wat my egter baie help soos die boek vorder, is indekskaartjies. Mens kry sagteware soos Scrivener waarmee jy jou materiaal kan organiseer, maar ek voel meer in beheer, meer “betrokke” wanneer ek dinge fisies hanteer. Die kaartjies help my byvoorbeeld om te onthou wat in elke hoofstuk is en ’n oog te hou oor die storie se verloop en momentum. Jy kan ook aantekeninge maak van wat nog in jou storie moet gebeur soos die idees by jou opkom. Ek skryf dit op aparte kaartjies neer. Wanneer ek die kaartjies om my uitpak, kan ek die idees rondskuif en sien wat ek waar kan gebruik.

Hoe het jy begin skryf?

Ons het in 2001 van Zürich af Pretoria toe verhuis, agter my man se werk aan. Dit was ’n yslike verandering en het beteken ek moes die dinge wat ek daardie tyd hier in Europa gedoen het, ’n paar jaar lank opgee. Ek het verveeld geraak en ’n kreatiewe skryfkursus deur die London School of Journalism geloop. Ek wou eintlik net sien hoe mense dit regkry om stories te skryf – hoe die proses werk. Ek het die kursus ontsettend geniet en die manuskrip wat ons tydens die kursus geskryf het, agterna vertaal en vir LAPA Uitgewers gestuur. Ná twee keer se herskryf het hulle dit gepubliseer. Dit is een van die wonderlikste dinge wat nog met my gebeur het.

Daar is baie mense wat graag wil skryf. Wat sou jy sê is die eienskappe waaroor ’n voornemende skrywer moet beskik?

Eerstens, miskien ’n bietjie waagmoed. Ek dink as meer mense dit gewaag het om te skryf, sou daar nog meer boeke gewees het vir ons almal om te geniet. Tweedens, deursettingsvermoë. Derdens, selfdissipline (dis vir my die ergste).

Nog belangriker as daardie drie dinge tesame is dat jy nie ’n egoïs én ’n skrywer kan wees nie. Daar bestaan nie iets soos ’n perfekte manuskrip nie. Jou uitgewer gaan jou manuskrip kritiseer en van jou verwag om dele oor te skryf – dalk ganse hoofstukke, of dele wat jy gedink het briljant is. As jy dit kan doen, is jy ’n skrywer.

Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

 Die Amerikaanse skrywer, Kurt Vonnegut, het iets geskryf waarvan ek baie hou. Dit gaan so:

1073155

Wat wens jy, jy het geweet toe jy begin skryf het?

 Ek kan nie aan iets dink wat ek wens ek geweet het nie, maar ek kan aan iets dink wat ek bly is ek nié geweet het nie. Dit is hoeveel ure se stilsit agter ’n rekenaar skryf vereis. Ek haat die idee dat ek my dae partykeer letterlik omsit.

Koop Moord op Karibib hier: http://bit.ly/2g8EtBE en Die soenoffer is ook weer beskikbaar: http://bit.ly/2fffU5b

Onthou Romanza-klub spaar 30% op al hul boeke!

Liefde in September – Alta Steyn

liefde-in-september_alta-steyn_voorblad_high-res

Toe sy op die voorstoep kom, laat sak Janine haar kop in haar hande. Sy weet nie wat sy verwag het nie. Was sy so kinderlik naïef om te dink ’n wonderwerk sal gebeur en die stoetery sal nie verkoop word nie? Sy is nie meer ’n kind nie en sy weet al geruime tyd dit gaan gebeur, en tog kan sy nie help om ’n intense hartseer te ervaar nie.

Sy trek haar asem diep in en gaan sit op die trappie. Kyk na die perde wat weerskante van die rylaan in hul kampe staan en wei. Hul sterte swaai kwistig en hulle lyk so tevrede. Dit is asof niks en niemand hulle kan omkrap nie. Sy sien die blinksilwer Audi wat in die son geparkeer staan. Dit is ’n R8 Spyder. Seker een van die duurste sportmotors in Suid-Afrika. Sy voel egter lus om die ding met klippe te bestook. Elke klip moet ’n simbool wees van die hartseer en bitterheid wat sy nie net teenoor Dewildt Malan voel nie, maar ook teenoor haar pa. Vir die besluit wat Renier Vermeer gemaak het. Vir die vertroue wat hy nie in sy eie dogter gehad het nie. En wat het haar oupa tog besiel om haar as’t ware aan die man te probeer afsmeer? Dan is hy boonop verloof!

Janine sluk. Dewildt Malan weet dit net nie, maar hy het onbewustelik ’n vuishou dwarsdeur haar maag geplant, nes sewe jaar gelede voor hy en sy pa teruggekeer het Kaap toe. Sy het toe al gewens die aarde moet oopskeur en hóm sommer heel insluk.

Hulle het daardie dag langs die opleidingsring gestaan en die afrigter in sy doen en late dopgehou. Sy was opgewonde want vir die eerste keer in die twee maande nadat Dewildt en sy pa Steenbokvlei se drumpel reeds deurgetrap het, kon sy alleen met die mooi man gesels.

“Is jy nie spyt julle het die stoetery verkoop nie, Dewildt? Vermeer Egyptians bars nou uit sy nate met jul perde ook, en soos ek verstaan, sal my pa hulle nie sommer verkoop nie.”

Hy het onverwags na haar gekyk. Sy blou oë was helder soos die hemel bokant hulle. Die kuiltjies in sy wange het opnuut met haar hart getoor, en alhoewel sy nie heeltemal kon uitmaak wat op daardie oomblik in sy gemoed aangaan nie, het sy geweet sy was verlief. Reeds van die eerste oomblik toe hy die skinkbord by haar in haar pa se studeerkamer gevat het. Sy hand het liggies aan hare geraak en hy het vir haar geglimlag. Haar bene wou skoon onder haar meegee.

“Ek beoog om eendag weer na die Laeveld terug te keer en met ’n stoetery te begin.”

“Maar waarom het julle dan verkoop as jy weer gaan terugkom? Dit maak nie vir my sin nie.”

“My pa se landboubesigheid brei al meer uit en hy het my ondersteuning nodig, maar my doel is om nie langer as vier jaar weg te wees nie.”

“Jy besef seker dat jy nuwe grond sal moet koop en weer stalle oprig? Dit is baie werk en kos geld. Om nie eens te praat van die personeel nie. Jy sal weer mense moet kry wat jy ten volle kan vertrou.”

Sy het egter simpel gevoel. Natuurlik sal die Malan-miljoene sorg vir wat hy ook al nodig het.

“Wel, sover is daar sprake dat jou pa dalk gaan verkoop, en as dit wel die geval is, staan ek eerste in die ry.”

Sy het haar hart voel ruk. “Waar kom jy daaraan? Het hy dit vir jou gesê?”

“Nou nie in soveel woorde nie, maar ek kon aflei dat . . .”

“Ek glo nie jy weet waarvan jy praat nie, Dewildt. Die stoetery is my erflating, saam met Steenbokvlei. My pa sal my ook sê as hy enigsins ander planne het.”

“Ek stem, Janine, die een werk nie sonder die ander nie, maar ek dink jy sal eerder met jou pa hieroor moet praat. Miskien wag hy net vir die regte oomblik om jou van sy planne te vertel.” Hy het skielik intens na haar gekyk. ’n Kyk wat sy ook nooit vergeet het nie.

“Jy is nou agtien, reg?” Sy het net geknik. “Jou pa is bekommerd oor jou, Janine. Ek weet ek is dalk nou heeltemal uit my plek, maar ek stem saam met hom dat jy nie vroualleen die stoetery sal kan hanteer nie, veral wanneer hy die dag nie meer hier is nie, en soos ek van hom verstaan, gaan Amandelvlei ook nog na jou toe kom. Ek het dus vir hom gesê ek is bereid om uit te help waar ek kan.”

Sy wou hom nie direk in die oë kyk nie, want sy het geweet hy praat die waarheid, maar as gevolg van sy voorbarige houding het sy besluit om haar man te staan, om vir almal te wys wat in haar steek en dat sy nie die swakkeling is wat hulle dink sy is nie.

“Wel, ek dink steeds jy het verkeerd gehoor, Dewildt. Ek is sy enigste kind. Dit is my nalatenskap!”

“Bedaar, Janine, ek weet dit, maar jy sal moet besef dat die stoetery nie grappies is nie. Jy is nog bitter jonk en naïef, en daar is wolwe wat jou lewendig sal wil verslind. Glo wat ek jou sê.” Daarmee het hy omgedraai en weggestap. Sy fier, regop houding het haar skielik geïrriteer.

“En jy is seker die grootste een van hulle, Dewildt Malan!” het sy agterna geblaf, maar hy het nie eens teruggekyk nie.

Toe hulle vertrek, het Dewildt na haar gedraai en sy hand uitgesteek.

Sy het egter net daarna gekyk en gefluister: “In jou oë mag ek bitter jonk en naïef wees, meneer Malan, maar dit beteken nie jy kan hier kom maak en vat net soos jy lus het nie. Vir so lank as wat ek asemhaal, sal jy nie weer op Amandelvlei of Steenbokvlei welkom wees nie.”

“My naam is Dewildt, onthou dit,” het hy egter gesê en is daarna saam met sy pa vir die laaste keer by die deur uit.

Janine sug en vryf oor haar oë. Nou is Dewildt Malan terug en nie alleen het hy alles van haar af weggevat nie, maar het hy reeds met die eerste klank van die diep ondertoon in sy stem weer iets teruggebring ook. Nie sy of haar hart was vandag hierop voorberei nie.

Koop Liefde in September hier: http://bit.ly/2eIAnDW

Jy as skrywer is die instrument – Alta Steyn

Koffie of tee?

Koffie − net een koppie ’n dag. Tee geniet ek wel Sondae na kerk saam met my ouers.

Wyn of sap?

Sap. Wyn sal ek net per geleentheid geniet, maar dan moet ek regtig lus wees daarvoor.

Drie items waarsonder jy nie kan klaar kom nie …

Bybel

My eksterne hardeskyf

My iPod

Beroep:

Projekbestuurder.

Woon in:

Equestria, Pretoria

Stokperdjies:

Skryf, digkuns, skilder – tradisioneel en digitaal. Ek het ook onlangs hierdie inkleur-vir-volwassenes-gier ontdek en geniet dit terdeë.

Luister na musiek veral van die 60’s, 70’s, 80’s en 90’s. Dit het ’n baie inspirerende effek op my.

Kyk romantiese films.

Lees.

my-werkspasie

Troeteldiere:

Ek het ’n lieflingkat. Sy naam is Jessie. En dan ook my ouers se Jack Russel, CeeJay. Ek kan die ding opeet so oulik is hy.

Wie is Alta Steyn as sy van haar skrywerstoel opstaan?

Naweke: ’n Dromer. ’n Kuiermens, maar ook ’n huisvlieg. Ek hou van tuinmaak.

In die week by my werk is ek die idealis wat tydlyne najaag en daarvan hou om dinge so effektief as moontlik gedoen te kry. My gunstelingtyd is wanneer ek weer by die huis kom en in my skrywerstoel gaan sit. Die volmaakte einde aan ’n besige dag.

Wie is jou drie gunstelingskrywers?

 Daar is so baie, maar die wat vir my uitstaan is:

Francine Rivers

Dina Botha

Wilna Adriaanse. Ek het ook baie by haar geleer.

Sophia Kapp

Dit is moeilik om net drie te noem.

As jy drie mense na ete sou nooi (lewend of dood), wie sal dit wees?

 Meryl Streep – Ek sal graag ’n onderhoud met haar wil voer. Haar intense persoonlikheid en talent trek my geweldig aan.

Die Meksikaanse akteur, Eduardo Verástegui – die held van my eerste verhaal − Liefde in September. Wel, hy is ten minste op hom gebaseer. Die man is so sexy, dis ’n skande!

Elvis Presley – Ek wil hê hy moet spesiaal vir my sing.

 

Wat was die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

Wilna Adriaanse, en ek haal aan:

“Hou moed as jy ernstig is oor skryf. Selfs geharde skrywers skryf dikwels eers ’n ‘toets’ weergawe van hulle verhaal sodat hulle kan sien of dit werk. Daarna begin die werklike werk waar ’n mens met ’n fynkam deur die storie gaan en begin skoonmaak en uitgooi wat nie werk nie.”

Hierdie woorde het vir my soveel moed gegee. My laat deurdruk tot aan die einde van my eerste romanse.

 

Watter boeke kan jy herhaaldelike lees?

Ek lees selde ’n boek twee keer. Ek is altyd angstig om die volgende storie te verslind.

As jy vir ’n dag as ’n ander bekende skrywer kan leef, watter skrywer sal dit wees? En hoekom?

Dina Botha. Ek sal graag wil weet wat in haar gedagtes aangaan veral wanneer sy sit en skryf. Sien wat haar skryfroetine is en hoe sy so baie boeke in ’n jaar kan oplewer. Ek persoonlik dink die vrou is fenominaal. Haar stories fantasties. Haar passie vir skryf uit hierdie wêreld.

13528686_1210823775618332_4741362404875039085_n

Dina Botha en Alta Steyn

Watter fiktiewe karakter sal jy in jou vriendekring wil hê? Hoekom?

 Bridget Jones. Sy is oulik, grappig en gee nie voor om te wees wat sy nie is nie. Sy is getrou aan die mense rondom haar. Hetsy dit nou haar familie of vriende is.

Waarom skryf jy romanses? Is dit een van jou gunstelinggenres?

 Ek glo in die liefde en sal altyd daaraan glo. Dit is mooi, skoon en ja, verdraagsaam en onvoorwaardelik. Ons het nie genoeg daarvan in ons wêreld vandag nie. Dus wil ek my deel bydra al is dit net op papier. Ek wil ook nog graag daardie SuperRomanza aanpak.

liefde-in-september_alta-steyn_voorblad_high-res

Watter boek/e is op die oomblik op jou bedkassie?

 My Bybel en ’n notaboek. Al my ander boeke is in my boekrak en hordes weggepak in houers. Ek sal ’n groter boekrak moet kry. Ek lees glad nie in die bed nie en ook net soos ek kans kry.

As jy nie ’n skrywer was nie, sou jy … wees?

 ’n Veearts. Ek is absoluut mal oor diere. Klein en groot.

In jou volgende lewe sal jy graag ’n … wil wees?

’n Skrywer en nogmaals ’n skrywer.

Enige wyse woorde of skrywersgeheime vir voornemende skrywers?

As jy eers met jou verhaal begin het, al is dit net ’n paragraaf of twee, moenie sommer ophou en dink dit is nou dit nie. Ek weet nie waarheen nie. Elke reëltjie lei na die volgende gedagte of aksie. Beplan. Ken jou karakters goed, hulle geskiedenis en waarheen hulle op pad is; al hul geite, voorliefdes, moets en moenies, en laat hulle die storie vertel. Jy as skrywer is eintlik die instrument wat húlle gebruik om húlle storie te vertel. Luister na hulle. Myne praat baie met my in my kop.

 

 

Projek ware liefde – Marilé Cloete

projek-ware-liefde_marile-cloete_voorblad_high-res

Dis presies toe sy die stapeltjie borde versigtig in die seepwater laat sak dat die hond verwoed voor die agterdeur begin blaf. Sy is geen kenner van honde nie, maar daardie blaf voorspel moeilikheid. Asof in stadige aksie sien sy hoe die deurknop afgedruk word. “Is hier iemand in die huis, Caesar?” hoor sy die stem wat sy vrees. “Soek hom, my honne.” Die deur swaai oop. Die hond skiet soos ’n weerligstraal na binne, genadiglik aanvanklik heeltemal by haar verby.

Of dit pure adrenalien is of haar hoogspringvermoëns van ’n paar jaar gelede, weet sy nie, maar voor die hond sy draai gemaak het, is sy op die kombuistoonbank. Haar rug is teen die kas agter haar, haar skouersak soos ’n skild voor haar. Sy is reg om haarself te verdedig. Teen die hond of teen die man, soos dit nodig mag wees.

Stadig dring die stilte tot haar deur, ook die feit dat sy met haar oë styf toegeknyp staan. ’n Eienaardige geluid verbreek nou die stilte, iets tussen hoes en lag en huil. Stadig, stadig maak sy haar oë oop. ’n Tree voor haar sit Caesar penorent, ore gespits, tong wat uit die hygende bek hang, yslike slagtande vir enige mens om te sien, kennelik net reg om enige bevel uit te voer. ’n Tree agtertoe staan Dennis Minnaar in sportklere, raket in die hand, dubbel gevou soos een wat maagpyn het. Dis uit sy mond wat die geluide kom. En dis nie geluide van hoes of huil of pyn nie. Dis ’n hulpelose, magtelose lagbui. Ten koste van haar.

Chris knyp summier haar oë weer toe. Sy smag daarna, maar geen berge val op haar, geen heuwels bedek haar nie. Die proesgeluide word wel stil, net Caesar se opgewonde asemhaling is nou hoorbaar.

“Chris?” Hy het die lag kwalik onder beheer, probeer sy stem sedig hou. Tevergeefs.

“Gaan weg.” Sy probeer dit met soveel gesag as moontlik sê.

“Ek wil nie. Dis my huis waarin ons staan.”

Hy het ’n punt beet. En sy kan seker nie vir ewig hier bo bly met geslote oë en haar skouersak soos ’n skild voor haar nie. Stadig maak sy haar oë oop. Dennis staan darem nou regop, hy lyk nie meer of hy in pyn is nie. Sy mond is op ’n sedige plooi getrek, maar die donker oë skitter van die pret. Sy hare is vasgemaak en los krulletjies klou natgesweet om sy gesig. Die baard is ’n dag of twee oud en onweerlegbaar sexy.

“Gaan dan net weg dat ek kan afklim.” Sy kan aan geen manier dink om met selfs die geringste mate van grasie weer op Moeder Aarde te kom nie. “En vat jou hond saam met jou.”

“Sal jy my dan vertel hoekom jy in my huis is? En hoekom jy besig is om my skottelgoed te was? Nie dat ek beswaar daarteen het nie, hoor.”

“Oukei.” Sy is nie juis in ’n posisie om te onderhandel nie.

Maar hy draai nie weg nie. Hy steek sy hand na haar uit. “Kom ek help jou af.”

Sy ignoreer die hand en sak vinnig op haar sitvlak af en probeer die skouersak ongemerk weer neersit. Met haar lang bene is dit nou kortpad vloer toe. Maar toe sy wil afwip, is sy meteens teen sy lyf. Met merkwaardige krag vir so ’n skraal man vat hy haar om die lyf en lig haar van die toonbank af. En los haar nie.

Iets gaan iewers in die heelal verkeerd. Die kosmos mis ’n asemteug, of so iets, sy weet nie wat nie. Sy is in haar werkstewels amper so lank soos hy. Sy oë is feitlik swart en lag nie meer nie. Sy wimpers is dig en donker. Sweet blink in sy nek, hulle het sweerlik in die hitte gedraf tot hier. Sy hande bly op haar ribbes, beweeg vlugtig op, dan weer af. “Chris . . .” Sy stem is ’n bietjie skor, sy asem kom onreëlmatig. Van die draf, natuurlik. Sy mond is baie naby hare.

Met ’n flink tree na links is sy uit sy omhelsing. Sy mis onmiddellik die gevoel van sy hande op haar. En oortuig haarself dis blote verbeelding. “Ek . . .” Waar is haar asem tog nou? “Ek het jou kwotasie gebring. Jy reageer nie op my e-posse nie.”

Sy hande gaan dadelik in die bekende gebaar na sy hare. “O hel, die kwotasie. Ek is treurig met e- pos en nou kom ek by niks uit nie.” Hy vat een van haar mooi blink glase en draai na die yskas, maak die glas vol, sluk dorstig. “Caesar, kom drink.” ’n Roomysbak staan gereed vir Caesar se water.

Dennis kyk oor sy skouer na haar. “Koeldrank vir jou? O genade, ek het nie koeldrank nie. Water?” Wat sy van die yskas se inhoud kan sien, gee haar nie veel hoop vir sy toekoms nie.

“Water sal lekker wees, dankie.” Sy moet dringend afkoel. In meer as een opsig.