Die vele sye van Alta Cloete: Skrywer, Bruce Springsteen-aanhanger, Voorbrandmaker vir Afrikaans

Wat sal jy saam neem op ’n reis na Mars?

Baie boeke. En sjokolade.

As ons by jou sou kom eet, wat sou jy vir ons bedien?

Braaivleis met braaibroodjies soos ons dit in die Boland maak.

Een van jou stokperdjies is kuns:

Wie is jou gunstelingkunstenaar?

Dis ’n baie moeilike vraag!

Internasionaal: Claude Monet

Suid-Afrikaans: Tertia du Toit en Nasser N. Zadeh

 

Wat is jou gunstelingkunswerk?

Monet se Water lilies (wat in werklikheid ’n hele reeks skilderye is) is ’n groot gunsteling.

Hier is interessante feite oor Water lilies: http://mentalfloss.com/article/63929/15-things-you-might-not-know-about-monets-water-lilies

Water lilies

Vir watter kunstenaar sal jy graag ’n ‘model’?

’n Model wees?  O nee, vir niemand nie! Ek het nie daardie soort selfvertroue nie.

Jy is ’n groot Bruce Springsteen-aanhanger en het onlangs ’n konsert van hom in Noorweë bygewoon. Vertel ons daarvan.

Ek was in ’n druipnat Trondheim saam met my seun en sy verloofde by ’n vertoning.

Bruce word binnekort 67, maar op die verhoog het hy die energie van iemand die helfte van sy ouderdom. Hy sing na meer as veertig jaar steeds elke liedjie met dieselfde passie en produseer steeds nuwe werk. Sy shows duur altyd meer as drie uur, sonder ’n pouse. Die vertonings is ook nooit presies dieselfde nie. Saam met die wagtyd van die hekke wat  moes open, het dit omtrent sewe uur op ons voete in die reën beteken. Dit was alles deur en deur die moeite werd.

Wat is jou gunsteling- Bruce Springsteen-song?

The promised land gaan oor die strewe na ’n beter, meer vervullende lewe en is vir my ‘n konstante inspirasie om altyd na meer te streef.

In hoeveel lande het jy al vir Bruce Springsteen gesien?

England, Suid-Afrika en Noorweë. Dit is glad nie ongewoon dat sy fans duisende kilometers reis en baie geld uitgee om hom herhaaldelik te sien optree nie. Daar is baie van hulle wat al letterlik honderde van sy shows gesien het.

Wat was jou gunsteling- Bruce Springsteen-herinnering?

Miskien daardie oomblik toe hy op die verhoog kom by my heel eerste show en die band lostrek met Badlands (nog ’n gunsteling en die teenpool van Promised land).

Wie is Theresa en Sanet se gunstelingmusiekkunstenaar?

Ek dink Theresa luister na die ouer Afrikaanse musiek. Groep Twee, Anneli van Rooyen, Rina Hugo. Volg hierdie link om te luister na Ek lewe − Anneli van Rooyen:

Sanet is baie lief vir Kris Kristofferson, veral vir Me and Bobby McGee. Volg hierdie link om te luister:

Jy is onlangs as een van Afrikaans.com se ambassadeurs gekies. Wat was jou reaksie toe jy die nuus hoor?

Dankbaar.

Cover-image

Afrikaans.com is daarop gemik om Afrikaans in haar volheid te vier en te verken. Hier vind jy alles oor Afrikaans en kom jy alles te wete oor organisasies, feeste en projekte wat ‘n bydrae tot die Afrikaanse landskap lewer. Vir meer inligting besoek: http://www.afrikaans.com/

Wat is jou gunstelingwoord?

Kafoefel! Klink dit nie lekker nie? J

Jou Facebook-blad, Kom ons lees weer Afrikaans, het meer as 5 000 lede. Waarom het jy hierdie blad begin?

Ek het bewus geraak van hoeveel Afrikaanssprekendes uitsluitlik Engels lees. Deur ’n spesifieke vriendin het ek besef baie van hulle wil graag Afrikaans lees, maar weet nie waar om te begin nie, omdat hulle nie weet watter boeke beskikbaar is nie. Die groep se doel is dus om mense bekend te stel aan die wonderlike Afrikaanse boeke wat deesdae verskyn.

Het jy verwag dit gaan so groot word?

Ek het die groep impulsief begin toe ek nog baie nuut op Facebook was en nog nie ’n idee gehad het wat ’n magtige medium dit is nie. Dit het jare geneem voor dit so groot geword het.

Net ’n mens volg op Opdrag van oorkant. Hoe verskil die twee boeke?

Ek dink Net ’n mens is ‘n “stiller” boek as Opdrag, met minder dramatiese onthullings, meer intiem en persoonlik.

Sanet of Theresa. Watter hoofkarakter was moeiliker vir jou om te skryf? Hoekom?

Sanet was vir my die moeilikste, wat nogal vreemd is, want sy lê die naaste aan myself. Ek moes sukkel om haar nie as té sag en inskiklik uit te beeld nie. Theresa was van die begin af haar hardekwas self en maklik om te skryf.

Jou volgende Romanza, Projek ware liefde, onder die naam Marilé Cloete verskyn in November. Wat is die muse agter hierdie storie?

Die ervaring en krisisse van ons eie huisverbeterings het die storie geïnspireer. Die feit dat die heldin die projekbestuurder is wat die “manswerk” doen, het dit vir my interessant gemaak. Die huiseienaar is ’n deur-die-blare fantasieskrywer wat nie ’n praktiese haar op sy mooi kop het nie. My eie wolfhond en ’n wolhaarkat rond die prentjie af.

Projek ware liefde_Marilé Cloete_voorblad_high res

Hoe het jy aan die titel van jou Romanza gekom?

Die titel was heel logies, aangesien sy die projekbestuurder is. Dit was een van die gevalle waar die titel maklik gekom het. Dikwels is dit ’n lang en pynlike soektog na die perfekte titel.

Hierdie jaar is twee Romanzas en ’n roman van jou gepubliseer. En jy skryf ook graag kortverhale. Wat is jou skryfroetine?

Ek moet bely dat ek nie ’n watwonderse skryfroetine het nie. Ek probeer maar net om elke weeksdag ’n stukkie (meestal een toneel) te skryf. Dit gebeur soms op snaakse tye van die dag, bv. wanneer ek eintlik moet kosmaak of wasgoed was.

Wat is jou gunstelingaanhaling?

7090784f15ad414328204cda2004212d

EN

As die dokter vir my sê ek het net ses minute oor om te lewe, sal ek net ’n bietjie vinniger tik. − Isaac Asimov

Bellville Biblioteek_LAPA Uitgewers skrywergeselligheid_plakkaat_uitnodiging

Kom kuier saam met Alta en ander skrywers by Bellville!

’n Reënboog vir Mouette – Thea Holland

'n reenboog vir mouette_high res

Sy stap oor die gruis totdat sy tussen hom en die voordeur staan, hou haar handsak soos ’n skild voor haar lyf en haal nie haar sonbril af nie. “Goeiemiddag,” sê sy.

“Hallo. Con McCormack.”

Dralende manier van praat. Laggende oë.

“Mouette Ver . . . Verwey,” struikel sy oor die van waaraan sy nie meer gewoond is nie. Con se wenkbroue roer, maar dis al wat verraai dat hy nie elke liewe dag van sy lewe te make het met vroue wat hakkel as hulle vergeet wat hul van is nie.

“Hallo, Mouette. Ek en Snoep is op pad strand toe en ons wil darem net gou kennis maak.”

Klein, onopvallende litteken nét onder sy onderlip.

Sy murmel ’n paar niksseggende woorde en haal terselfdertyd die huissleutels uit haar handsak, maar as hy oplet dat sy haastig is, steur hy hom nie daaraan nie. “Ek bly in daardie geel huis,” gesels hy en beduie na ’n smal dubbelverdiepingplek ’n ent verder anderkant ’n klomp leë erwe. “Ek het die afgelope week jou motor ’n paar keer hier by Mauritz se plek gesien en toe wonder ek of jy die dogter is van wie hy gepraat het.”

Sy frons. “Ek is nie Mauritz du Plessis se dogter nie.” Dit klink so stug dat dit aan onbeskoftheid grens. “Maar hy was een . . .” Sy byt haar woorde af.

Een van die mans met wie haar ma getroud was, het sy amper gesê. “Hy was eens op ’n tyd met my ma getroud.” En dit het sy skaars ’n jaar gelede uitgevind. Sy sukkel nog om aan die gedagte gewoond te raak.

Ten spyte van haar kortaf antwoord bly sy donkergrys oë vriendelik. “Mauritz was ’n uitsonderlike man. Dit verbaas my nie dat hy sy stiefdogter as sy eie kind beskou het nie.”

Wrewel en irritasie stoot in haar op. Sy was meer as een man se stiefdogter, maar nie Mauritz du Plessis s’n nie, en om nou vir ’n vreemdeling haar familiegeskiedenis uit te lê, is net nóg een van die vele dinge wat sy nie wil doen nie. “Dit klink of jy hom goed geken het. Beter as ek, in elk geval,” sê sy kleurloos en laat klingel haar sleutels.

Hy kyk haar peinsend aan. “Nie so goed dat hy jou met my bespreek het nie, as dit is wat jou pla. Hy het net genoem dat hy ’n dogter het aan wie hy die huis wil bemaak.” Hy trek sy skouers op en glimlag. “Wel. Ek hoop ons sien mekaar weer voordat jy teruggaan stad toe.”

Dit is regtig verwarrend. Sover sy weet, sou die huis oorspronklik nie aan haar nie, maar aan haar ma nagelaat word. Waar kom hy in elk geval daaraan dat sy teruggaan stad toe? En wat bedoel hy met “sien mekaar”? Onwillekeurig kyk sy weer na sy mond, na die merkie onder die liplyn. Hy praat tog sekerlik nie van ’n afspraak nie. Instinktief trap sy ’n halwe tree terug net voordat sy onthou dis streng gesproke nie meer nodig nie. Van nou af kan sy staan waar sy wil, so ver of so naby sy wil. Sy tree verder terug. “Reënbaai is ’n klein plekkie. Ons behoort mekaar darem op die strand of iewers raak te loop wanneer dit eers somer is.” Sy glimlag asof sy dit bedoel en draai weg. “Lekker dag.”

“Wil jy my sê jy oorweeg dit om hier aan te bly?”

Die verbasing in sy stem laat haar omkyk. “Ja, natuurlik.”

“Hier in Mauritz se huis? In Reënbaai?” Asof dit geheel en al ongehoord is.

Die bitter waarheid lig op in haar soos ’n slang wat regmaak om te pik: Wat maak dit saak waar sy bly? Al wat tel, is dat haar man se kantoor en sy minnares se maatskappy nie in dieselfde blok is as die plek waar sy werk nie.

Sy kyk hom waterpas aan. “Ek oorweeg dit nie net nie, ek het werk gekry hier. En waar ons nou staan, voor hierdie huis wat Mauritz du Plessis aan my bemaak het, is ons by my nuwe adres.” Sy weet sy praat te afgemete en kan maar net hoop hy hoor nie die bewing in haar stem nie.

“Jy sê jy het werk gekry? Hier op dié klein plekkie?” vra hy met ’n ongelowige grinnik.

Sy het, maar ook net omdat ’n vriend van een van haar ma se eksmans ’n paar toutjies getrek het.

Dit sal Con McCormack egter nie uit haar mond hoor nie. “Dis reg,” sê sy styf. “En nou moet jy my werklik verskoon.”

Hulle het gelyk gepraat. “Jy moet maar laat weet as ek . . .” hoor sy hom sê, maar sy draai alreeds om, só haastig om in die huis te kom dat sy nie rekening hou met die lae trappie voor die deur nie. Met ’n verskrikte uitroep struikel sy oor die trap se rand. Sy herwin haar ewewig, maar die handsak val. Die knip spring oop, die inhoud saai oor die gruis en haar sonbril klap op die sement. Sy byt hard op haar onderlip, maar dit help nie.

“. . . as ek jou kan help,” maak Con sy sin klaar. Daar is ’n glimlag in sy stem. Sy buk haastig om die sonbril te gryp en weer op te sit. Kop onderstebo vee sy die nattigheid op haar wang af voordat sy die huissleutels opraap.

Con sit reeds alles wat hy kry terug in haar handsak, maar hy moes gesien het sy is in trane want hy praat nie weer nie. Sy vee nog ’n slag oor haar wange en gewaar haar selfoon waar dit half onder ’n digte bos ingeskuif het. Dis so ’n gesukkel om dit daar uit te kry dat sy nie dadelik bewus word van die stilte agter haar nie.

Sy kyk om en sien wat hy gaan optel.

Die ring. Dit het ook uit die handsak geval.

Hy frons en hou dit tussen sy duim en wysvinger vas. “Joune?” vra hy.

Selfs voordat sy haar hand uitsteek, weet sy reeds dat daar op hierdie eindelose dag nog ’n laaste flater is wat sy kan begaan. “Dankie,” sê sy verbouereerd en skuif haar trouring weer oor die wit sirkel om die ringvinger van haar linkerhand.

’n wonderlike verbasende bonus – Thea Holland

 

Ek sal die gelukkigste persoon in die wêreld wees as …

Alles doodstil is wanneer ek wil skryf.

Liefde is soos …

Tabak, volgens Engelse liedjieskrywers in die 16de eeu.

As ek verveeld is …

Is daar fout met my.

Vrede omring my as …

My buurman op reis is en ek skelm op sy hoë stoep kan staan en na die vlei kyk.

Waar wil jy op vakansie gaan?

Ek hoef nie – ek woon naby die see op een van die mooiste plekke onder die son – maar dit sou lekker wees om nou en dan oorsee te gaan en by my kind en sy gesinnetjie te kuier.

Watse verrassings is in jou beursie?

Geen verrassings nie, helaas. Ek weet presies wat ek nie daarin gaan aantref nie.

Ek kan regtig leef sonder …

TV

Niks, ek herhaal niks, kom tussen my en my …

Um. Destyds was dit my sigarette.

Wat is jou gunstelingwoord?

Al die ou vergete en halfvergete woorde uit my kontrei – soos perkate, en tobboets, en verdomp wat jy as ’n werkwoord gebruik, en ressewôr, en serieus. Serieus is op die oomblik my gunsteling, want ek het onlangs geleer dit klink en lyk soos die Franse serieux. Is dit nou nie ’n ontdekking nie!

My trooskos is …

Waatlemoen

Harsha-K-R

Wie is jou gunstelingskrywer?

’n Moeilike vraag. Marilynne Robinson? Terry Pratchett? Shakespeare? (Sug …)

As jy drie mense na ete sou nooi (lewend of dood), wie sal dit wees?

JS Bach, George Weideman en Johnny Depp. En aangesien ek en Johnny dus die enigste lewende wesens aan my tafel gaan wees … wel, wie weet?

This slideshow requires JavaScript.

Wat is die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

Ek haal aan: “Nou maar hoekom skryf jy nie ’n liefdesverhaal nie?” Dis nou al my ou vriendinne se goeie raad toe ek op ’n stadium nie meer geweet het hoe ek met my lewe moet maak nie!

Hoeveel beplanning en navorsing doen jy voordat jy begin skryf?

Baie navorsing, gedurig. Met voorafbeplanning doen ek my bes, maar dan verander ek honderd keer van plan.

Het jy altyd geweet dat jy ’n skrywer wou word?

Ek het dit nie beplan of daaroor gedroom nie; ek het net van altyd af stories en avonture uitgedink en dit nou en dan neergeskryf. As daar mense is wat dit lees, is dit ’n wonderlike, verbasende bonus.

In jou volgende lewe sal jy graag ’n … wil wees.

Iemand wat kan sing. Sou dit nou nie lekker wees nie?

images

Wat beïnvloed jou skryfstyl?

Die eise van die storie waaraan jy werk.

Waar kry jy inspirasie vandaan?

Oral. ’n Mens hou maar net jou oë en jou ore oop.

Watter tyd van die dag skryf jy op jou beste?

Ek het altyd daarvan gehou om snags te skryf, maar dis deesdae baie moeilik om onder kunsmatige lig te werk. Nou skryf ek soggens wanneer my suster nie TV kyk nie.

Wat is jou skryfproses? Het jy ’n vaste roetine of skryf jy organies?

Ek is nie goed met roetine nie. Wanneer ek met ’n manuskrip begin, probeer ek bloot om elke dag te skryf.

 

Enige wyse woorde of skrywersgeheime vir voornemende skrywers?

Moet jou nie te veel aan kritiek en/of raad steur nie. Doen wat reg voel.

Wat was die hoogtepunt in jou skrywersloopbaan so ver?

Dis elke keer ’n hoogtepunt wanneer lesers vir my sê hulle het van ’n storie gehou.

Koop nou vir ’n Reënboog vir Mouette hier: http://bit.ly/2beO7BR Onthou Romanza-klublede kry 30% afslag. 

 

Onder dieselfde sterre – Anna Penzhorn

Onder die sterre_high res

Jacolien stap deur die tuin en om Skuilkrans se opstal. Dis ’n warm, windstil dag. Die enigste teken van lewe is ’n swerm spreeus in ’n maroelaboom. In die oop deur van die grasdakrondawel gaan sy staan en haar voete groei aan die sementvloer vas. Sekondes gaan soos minute verby.

’n Man sit uitgestrek op haar oorlede pa se uitskopstoel. ’n Stetson bedek die boonste helfte van sy gesig. Haar oë gly oor die prominente kakebeen, bene wat lyk of hulle vir ewig aanhou en gepunte stewels. Die vreemdeling laat haar soos ’n indringer voel, selfs al is hy salig onbewus van haar teenwoordigheid.

Die stoel het seker agtergebly toe haar ma en haar nuwe man drie maande gelede van Skuilkrans af see toe getrek het. Volgens haar ma bly pa Jan se enigste seun nou op die Bosveldplaas. Die cowboy kan dus niemand anders as haar stiefbroer, Stiaan van Dijk, wees nie.

Opgekrul by Stiaan se voete lê ’n foksterriër wat lyk of hy eweneens, gesus deur die suising van duisende sonbesies, in ’n diep slaap verkeer. Dis erg genoeg dat sy onaangekondig op Skuilkrans opdaag; nou lyk dit boonop asof sy Stiaan van Dijk uit sy middagslapie gaan wakker maak. Die foksterriër doen dit vir haar, vlieg op en gaan aan die blaf asof sy ’n gevaarlike virus is wat die mensdom se voortbestaan bedreig. Maar die lawaai is nie genoeg vir Stiaan om die hoed van sy gesig te verwyder nie.

“Bedaar nou, Jakkals.” Hy streel met ’n skoenpunt oor die foksterriër se rug. “Oom Kerneels, sê vir die werksmense hulle moet opskud, die vendusie begin oor ’n uur. Ek het nie heeldag tyd nie.”

“Ek ook nie.” Jacolien se stem is sekerder as wat sy voel.

Stiaan lig die hoed in ’n stadige beweging van sy gesig af, en sy kop van die stoelleuning. Hy moes pas gestort het, want sy hare is krullerig klam. Asof die daglig te skerp is, kyk hy na haar met oë op skrefies getrek.

“Juffrou, ek weet nie wie jy is nie. Ek wil ook nie weet nie.” Hy sit regop, tel ’n opgefrommelde papier van die tafeltjie langs hom op en gooi dit met ’n goedgemikte hou in ’n vullismandjie. “Jy het verby die afdraai na die 4×4-roete gery. Draai in jou spore om, die plaaspad loop op Skuilkrans dood. Julle avontuursoekers maak ’n gewoonte daarvan om te verdwaal.”

Haar hart klop voelbaar, die eerste teken dat sy haar bloedig gaan vererg. Maar nou is nie ’n goeie tyd nie. Sy sal haar sending om vas te stel of haar ma se erfstukke in haar meenthuis gaan pas, in die wiele ry. ’n Geïrriteerde frons is nie die reaksie wat sy gewoonlik van ’n man ontlok nie. Wie dink hy is hy? En wie dink hy is sy? Ooglopend verwelkom hy nie vreemdelinge in sy persoonlike ruimte nie. Maar sy is streng gesproke nie ’n vreemdeling nie. Dalk hou hy in die algemeen nie van meisies nie, beslis nie van dié wat op sy grondgebied oortree nie.

“Ek is Jacolien Maree, ek neem aan jy is Stiaan van Dijk. En ek is nie op soek na avontuur van enige aard nie.” Al die selfvertroue waaroor sy beskik, is in haar stemtoon vasgevang.

Jakkals besnuffel haar asof die kat, wat haar stert in die lug op die werf verwelkom het, haar tot in die rondawel gesleep het. Terselfdertyd bekyk Stiaan haar soos iets wat op ’n skou beoordeel word en ’n twyfelagtige kans staan om ’n prys te wen. Sy sal die pêrels wat sy van ouma Lien geërf het, verwed dat hy meisies wat nie staal in hulle pype en hare op hulle tande het nie, vir ontbyt eet.

“Ek sien.” Die twee woorde kom elkeen afsonderlik by sy mond uit. ’n Vol mond gedefinieer deur ’n opvallende kurwe, merk sy teen haar sin op. Die stoppelbaard op sy ken is ook ’n verskynsel waaraan sy nie gewoond is nie. Die mans in haar binnekring is skoongeskeer, dra dasse en lê nie agteroor in stoele nie. Ruaan de Jongh, die liefde van haar lewe, is ’n voorbeeld van so ’n man en kan nie in een asem met iemand soos Stiaan genoem word nie.

“Dan is my pa met jou ma getroud,” praat hy weer. “En net terloops, vir my vriende en familie is ek Stiaan. Vir die ander Sebastiaan.” Die teregwysing maak die situasie nie minder ongemaklik nie, want vriende is hulle nie en deel ook geen bloedband nie. Vir haar is hy dus Sebastiaan. “En waaraan het ek die eer te danke, Jacolien? Of is dit nou Lientjie?”

“Jacolien vir mense wat my nie ken nie,” troef sy hom, maar haar ongemak styg ’n graad. Sy oë hou die moontlikheid in om te terg, maar seker nie nadat hy in sy middagslapie gesteur is nie.

“Jou ma en my pa bly die afgelope drie maande nie meer op Skuilkrans nie.” Hy praat met haar asof hy in graad twaalf en sy in die laerskool is.

“Vanselfsprekend weet ek.” Sy sluk swaar. “Ek bedoel waar my ma is.”

“Ek aanvaar jy is hier omdat jy nog altyd ’n brandende begeerte gehad het om jou stiefbroer te ontmoet.”

Die kyk wat sy hom gee, kan die grasdak aan die brand steek, maar keer nie dat sy oë soos voelers oor haar gly nie. Is haar romp nie te kort nie? Of het sy dalk toe sy lipstiffie in die kar aangesit het, haar liplyn misgetas?

“Om ’n stiefbroer te hê was nog nooit boaan my wenslys nie.” Sy praat sonder om te dink. “Vra my ma as jy my nie wil glo nie.”

“Die twee verliefde ou siele is behoorlik die kluts kwyt.” Hy staan op en vou sy hande om sy biseps. Sy wens hy het nie, want dit maak hom selfs meer intimiderend.

“Ek stem nie saam nie. Om verlief te wees is so natuurlik soos asemhaal.”

“Meesal is dit verbeelde emosies. ’n Mors van tyd en energie.” Hy snork deur sy neus. “Hulle koer vir mekaar en hou soos tieners hande vas.”

“Ek het nie geweet daar is ’n ouderdomsbeperking op verlief raak nie,” gaan sy hom moedswillig teë. As sy nie so verleë was om in die ou plaashuis te kom nie, het sy sy raad gevolg en omgedraai. Pleks daarvan maak sy haar rug reguit, haar longe vol lug en kyk na Sebastiaan soos na ’n kind wat nie sy huiswerk gedoen het nie. “Vir my is dit nogal oulik as ouer mense mekaar liefdevol aanraak.”

“Om verlief te raak, is ’n streep wat die lewe ons trek. As jy dit nie weet nie, gaan jy die een of ander tyd jou kop stamp.”

“Om lief te hê is om te waag,” sê sy koppig.

Sebastiaan is so deursigtig soos glas, dink sy. Hy is ontnugter en nou pantser hy hom teen die seerkry van die lewe. Saam met die gedagte wat deur haar kop flits, val haar maag tien vloere in ’n stukkende hysbak. Sy irisse is ’n ryk, diep bruin – molasse en sjokolade en espresso en elke ander dekadente geur. ’n Meisie kan in sy oë verdrink, vrywilliglik.

As die bank nie met tydskrifte besaai was nie, sou sy gaan sit het. Die man se nabyheid is soos ’n spinnekopbyt wat haar stadig verlam, want haar bene voel of sy al die pad van Polokwane geloop het. Aan die ander kant wil sy so gou moontlik wegkom van die bruin van sy oë en daardie trek om sy mond wat haar laat vermoed daar was ’n tyd toe hy maklik geglimlag het.

“Jacolien.” Hy proe aan elke lettergreep van haar naam. Mans kyk dikwels na haar met oë soos dié van ’n verleë brak wat dae laas ’n been gekry het. Maar dis nie hoe Sebastiaan van Dijk na haar kyk nie, hy laat haar eerder voel sy is ’n vreemdsoortige spesie wat sy wêreld binnedring. “Jy lyk na ’n dapper muis en nie na die sagte katjie wat jou ma Lientjie noem nie.”

“Niemand het my nog ooit met ’n muis vergelyk nie. Ek vertrou dis nie jou idee van ’n kompliment nie.” Haar hand vou stywer om die band van haar handsak wat oor haar skouer hang. Van ’n man met soveel arrogansie kan sy enigiets verwag.

My boeke is my kinders − Anna Penzhorn

As ek verveeld is…

Wat is verveeld? Maar soms speel ek tydrowende speletjies op my tablet.

Vrede omring my as …

Ek goeie kos eet en verouderde wyn drink saam met ou vriende voor ’n kaggelvuur.

Ek droom van ’n vakansie in …

Kroasië. Drome is gratis.

kroasie1

Watse verrassings is in jou beursie?

Die blou note in my beurs verras my telkens as ek agterkom hulle verdwyn soos water deur ’n sif.

Ek kan regtig lewe sonder …

Onopregte mense, opgewarmde kos en slaggate in my straat.

Niks, ek herhaal niks, kom tussen my en …

Die man in my lewe nie. Sy naam is Charles en hy is ’n opregte hond met hier en daar Jack Russell voorouers.

My gunsteling woord is

Troetel. Wie wil nie vertroetel word nie?

My trooskos is …

Warm, tuisgebakte brood met regte botter en afval soos my ma dit gemaak het.

Wie is jou gunstelingskrywer?

Etienne van Heerden en Isabel Allende.

As jy drie mense na ete sou nooi (lewend of dood), wie sal dit wees?

My ouma, want ek is hier omdat sy die konsentrasiekamp oorleef het; Albert Einstein, want ek hou van intelligente geselskap en Audrey Blignault, want sy kon die gewone buitengewoon maak.

Wat was die beste raad wat jy oor skryf ontvang het en van wie?

Chris Roerden se boek, Don’t murder your mystery, is my skryfbybel. Niemand het my nog ooit soveel goeie raad gegee nie.

51W1yZbedRL._SX331_BO1,204,203,200_

Hoeveel beplanning en navorsing doen jy voordat jy begin skryf?

My beplanning vir ’n verhaal is nie langer as ’n bladsy nie. Ek hou byna nooit daarby nie, die karakters neem oor. Hulle laat my lag en maak my kwaad, maar as ek van hulle afskeid neem, huil ek. Indien ’n tema vreemd is, sal ek begin deur navorsing te doen of met ’n kenner te gesels. Andersins kom Google tot my redding.

Het jy altyd weet dat jy ’n skrywer wou word?

Nee, dit was eers na my eerste verhaal gepubliseer is, wat ek verslaaf geraak het aan die bevrediging om met woorde te speel.

In jou volgende lewe sal jy graag ’n … wil wees?

Ek sal ’n regisseur wil wees. Dan kan ek ‘speel’ met regte mense en nie karakters op die rekenaarskerm nie.

Wat beïnvloed jou skryfstyl?

Dit wat ek lees. Ek sal graag soos Susan Howatch wil skryf, ek bewonder haar styl.

Watter tyd van die dag skryf jy op jou beste?

Ek skryf op my beste tussen vieruur en sesuur in die oggend − met baie koffie.

Wat is jou skryfproses? Het jy ’n vaste roetine of skryf jy organies?

Ek hou van roetine en probeer kantoorure werk. Natuurlik kry ek dit nie altyd reg nie.

Enige wyse woorde of skrywersgeheime vir voornemende skrywers?

Skryf is soos enige ander uitdaging: hoe harder jy werk, hoe gelukkiger word jy.

Wat is die inspirasie agter Onder dieselfde sterre?

My vrees vir knaagdiere. Ek het gewonder wat sal gebeur as my heldin haar vrees vir ’n rot moet te bowe kom ter wille van die liefde.

Onder die sterre_high res

Wat is die hoogtepunt in jou skrywersloopbaan tot dusver?

Elke keer as ek ’n manuskrip voltooi, of beter nog, die eindproduk in my hand hou, is dit ’n hoogtepunt. My boeke is my kinders. Ek skryf vir my lesers en daarom is erkenning deur ’n leser vir my elke keer ’n hoogtepunt. Dit laat my voel alles is die moeite werd.

 

Meer as ooit – Felicia Snyman

Meer as ooit_high res

Alles is net te veel vir haar. Sy kan nie teen sulke mense opstaan nie. Die hele doel hoekom sy hierheen gekom het, was om vrede en geluk te vind. Nou is sy stoksielalleen in ’n vreemde plek, en mense beskuldig haar van die een ding waarvan sy probeer wegkom het. Ontrouheid.

Sy sak agter haar tafel neer en huil asof die einde van die wêreld aangebreek het. Sy sit ’n hele rukkie in ’n klein bondeltjie op die vloer.

“Rinamari . . .”

Sy hoor vaagweg ’n sagte stem, maar sy is net eenvoudig nie daartoe in staat om haar reg te ruk nie. Iemand raak liggies aan haar skouer en sy lig haar gesig op.

Deur ’n gordyn van trane sien sy die geelgroen oë bekommerd na haar kyk. Hy het op sy hurke langs haar neergesak en sy hand bly sag op haar skouer.

“Wat het gebeur? Het iemand iets oorgekom?”

Hy vra ’n string vrae en soek vir enige verduideliking in haar oë.

Sy skud net haar kop en probeer die woorde uitkry. Sy lyk seker vir hom totaal en al pateties, want pateties is presies soos sy voel.

Hy lig haar ken op en vee ’n traan liggies van haar wang af.

“Asseblief, praat met my.”

Sy woorde is so teer dat dit ’n hele nuwe stortvloed trane veroorsaak en sy ruk soos sy snik.

Sy manlike instink om te beskerm skop in en hy vou haar sonder enige skroom in sy arms toe. Die hitte van sy lyf en sy sterk arms wat haar omvou, laat haar veilig voel. Sy begin snik vir snik vertel wat vandag gebeur het.

“En hy het gesê ek is ’n vermetele slang. Ek sal nooit so iets doen nie. Ek ken nie eens die mense nie. Hy was so lelik met my. En die tafel het my been getref.”

Sy weet nie waarom sy die laaste deel byvoeg nie, maar dit voel asof hy alles sou wou weet.

“Wie is hierdie mense?”

Hy klink gevaarlik kwaad en sy kyk effens verras na hom. Is hy regtig nou vies oor die hele ding?

“Mulder.”

Sy kry die naam net-net uit en voel hoe haar lip weer bewe. Sy kan nie glo dit ontstel haar so nie. Hy vee sag oor haar mond. ’n Warm sensasie skiet deur haar en sy trek effens weg.

“Frank Mulder?”

Sy knik. Sy arms verstyf effens. Sy wonder of hy die mense ken. Sy kyk op na hom.

’n Breukdeel van ’n sekonde sien sy weer hoe aantreklik hierdie man is; dan raak sy oorbewus van hoe sy op hierdie oomblik moet lyk. Daar is seker maskarastrepe oor haar gesig en sy lyk waarskynlik verskriklik. Sy vryf oor haar wange.

“Ek’s jammer. Dit klink eintlik baie pateties. Ek is nie gewoonlik so ’n groot baba nie. Net vir die rekord, ek kon dalk een of twee dinge teruggesê het wat in retrospek nie so professioneel was soos wat ek behoort te wees nie.”

Sy voel skaam en weerloos. Haar hart is regtig seer oor die woorde wat die man haar toegesnou het.

Alexander glimlag en vee weer oor haar wang.

“Dit is allesbehalwe pateties. Ek is baie bly jy het darem ten minste probeer om vir jouself op te kom. Niemand het die reg om so met jou te praat nie. Jy kan maar huil as jou hart seer is. En jou oë is op hierdie oomblik asemrowend mooi.”

Sy soek vir enige spot in sy oë of stem. Dalk sê hy dit net om haar te laat beter voel. Hy kyk egter steeds net na haar en sy kan sien hy bedoel dit.

“Dankie.”

Hy staan op en trek haar sag saam met hom op. Sy voel seer en moeg van die huil. Wie ook al gesê het ’n mens voel beter as jy gehuil het, jok. Jy voel inderdaad nog erger.

“Miskien moet jy iets kry om te eet of te drink en dan huis toe gaan en ’n lekker warm bad gaan vat.”

Sy verwelkom sy voorstel en bewonder sy insig terselfdertyd. Hierdie man is vol verrassings.

“Dit klink soos ’n baie goeie idee. Ek wil net eers badkamer toe gaan en dan die laaste papierwerk vir môre afhandel.”

Sy begin skarrel, deels omdat sy teenwoordigheid haar nou begin teister. Haar hart klop heel-

temal onreëlmatig wanneer hy so naby aan haar staan.

“Gaan jy oukei wees?” Hy bly naby haar staan en kyk besorg af na haar.

“Jip. Vir seker. Baie dankie dat jy my getroos en geluister het na my tranedal. Dit het baie gehelp. Ek sal môre weer kans sien vir die volgende uitdaging of beproewing.”

Sy glimlag stram. Dit voel baie soos ’n leuen. Sy sal eerder weer in sy arms wil inloop en net daar bly. Veilig. Warm. Droomverlore.

Rinamari skrik vir haar eie gedagtes en draai vinnig weg. Sy moes nooit gehuil het nie.

“Ek moet gou iets gaan afhandel. Ek gaan jou bel sodra ek klaar is. Ry asseblief versigtig.”

Iets in sy stem laat haar voel dat sy dankbaar moet wees sy is nie die taak wat afgehandel moet word nie. Sy probeer opreg glimlag.

“Dankie, maar dis nie nodig nie.”

“Ek weet dis nie nodig nie. Ek wil.”

Alexander draai om en begin by die deur uitstap. Sy kyk hom ’n oomblik agterna. Hy draai skielik om en stap weer reguit na haar toe.

Sy frons vraend.

“Wag. Daar is iets wat ek eers moet doen.”

Hy praat baie naby aan haar terwyl hy met sy hand aan haar gesig raak. Sy staan verstar en deurmekaar.

Skielik raak sy lippe ongelooflik sag aan hare. Dit voel asof iets net liggies oor haar mond gevee het, maar dit stuur elektriese strome deur haar hele lyf. Hy soen haar ’n tweede keer, effens harder, maar steeds asof sy kan breek. Sy mond huiwer ’n oomblik teen hare, dan draai hy om en stap doelgerig uit die vertrek uit.

Rinamari weet nie wat nou net gebeur het nie. Sy staan soos ’n soutpilaar. Haar vingers raak sag aan haar lippe. Die sensasie van die soen van ’n oomblik gelede is steeds tasbaar.

Sy probeer haar helderheid herwin, maar al waaraan sy kan dink, is hoe graag sy meer van hom wil hê.

Skrywersbrief: Martin Steyn

Claire se storie was nie altyd maklik om te skryf nie. Dis baie anders om saam met Mags die outopsie in Donker spoor by te woon en te sien wat aan die tienermeisie ge­doen is as om saam met Claire ontvoer en aangehou te word.

Ek het waremisdaadboeke begin lees omdat reeksmoordenaars en -verkragters my interesseer, omdat ek wou weet hoekom hulle só word. In die meeste geval­le is die slagoffers vroue en ek het in die proses ook iets omtrent die sogenaamde “swakker” geslag geleer: hulle besonderse innerlike krag. Iemand soos Alison, wat letterlik haar derms met die een hand opgetel en haar kop met die ander regop gehou het om by die pad te kom waar iemand haar kon sien.

Maar oorleef is net die eerste deel. Daarna kom die stukke optel om weer heel te word, ’n stryd wat selfs meer van daardie innerlike krag verg. Dis ook ’n stryd wat baie beter met hulp geveg word, veral dié van ’n organisasie soos Rape Crisis. Rape Crisis se dienste is gratis beskikbaar, maar nie gratis om aan te bied nie.

Vir elke kopie van Swartval wat verkoop word, gaan ’n persentasie aan Rape Crisis Helderberg, die sen­trum naaste aan my.

Help asseblief ’n verskil in vroue se lewe maak wan­neer hulle dit regtig nodig het en oorweeg ’n donasie aan Rape Crisis: www.rapecrisis.org.za en  www.crisiscentre.org.za

SWARTVAL: Claire se storie

Ons gesels met Martin Steyn oor sy hoofkarakter, die titel van sy nuwe boek, Swartval, en sy skryffiemies …

This slideshow requires JavaScript.

Hoe ontspan jy?

Met ’n glas goeie rooiwyn😉

Wat lees jy op die oomblik?

Rudie van Rensburg se Pirana. En ek lees baie lekker.

download

Wat doen jy wanneer jy nie skryf nie?

Enigiets van lees, saam met vriende kuier en boekbekendstellings bywoon tot rondry en plekke soek om liggame te “dump”.

11077223_684564891655141_3451757181127917511_n

Wat is jou grootste vrees?

Om my tweede grootste vrees bekend te maak waarna dit teen my gebruik word.

Watter boeke lê op jou bedkassie?

Behalwe vir Pirana, The Shining Girls (Lauren Beukes) en Broken Harbour (Tana French). Dis ongelukkig nie te sê dis die boeke wat wel volgende gelees gaan word nie. Die Om-te-lees-stapel is ’n oorweldigende entiteit wat ook op my boekrak en in my kas leef. En Karin Brynard se Tuisland is nou beskikbaar . . .

Aan watter skryfgewoonte (van jouself of ander skrywers) het jy ’n broertjie dood?

Fiksieskrywers wat spookskrywers gebruik om boeke vir hulle te skryf.

Wat is jou grootste kopseer in verband met publisering?

Ek geniet die hele proses. Dis al van hoërskooldae af my droom om ’n publiserende skrywer te wees en alles daaromtrent maak my opgewonde. Daar is natuurlik ook uitdagings en kopkrap betrokke, dis nie altyd maklik nie, maar dis vir my wonderlik om deel van die proses te kan wees.

Wat het die storielyn van Swartval geïnspireer?

Dit was eintlik ’n subplot wat in Skuldig ontwikkel het. Die hoofkarakter, Menck, het ’n nuwe, jonger kollega en dié se suster word deur iemand bekruip wat blomme onder haar motor se ruitveër los. Uiteindelik is die man nie meer tevrede daarmee nie en hy ontvoer haar. Swartval vertel hierdie storie. Daar was nie iets spesifieks wat dit geïnspireer het nie, dit het maar net gebeur terwyl ek Skuldig geskryf het. Ek het toe ek destyds navorsing oor profielsamestelling gedoen het, ook oor bekruipers (stalkers) gelees en al hierdie inligting gaan sit maar in die onderbewussyn.

Wat is die lekkerste van skryf?

Om daardie eerste boek uit die boks te haal en in jou hande vas te hou. Daardie oomblik is die kulminasie van alles wat in die storie gegaan het: die idee, die navorsing, die karakters, die tonele, die beskrywings en dialoog, die wag vir jou uitgewer se oordeel, die herskryf, die redigering, die omslagontwerp.

Hoe het jy aan die titel van jou roman gekom?

Swartval

Dit het nogal lank gevat. Niks het gekom nie. Later het ek na die titels van liedjies gekyk. Woorde in die Oxford Thesaurus opgesoek. Uiteindelik het niks hiervan gehelp nie. Ek het met ’n paar woorde gesit en nie een het my geïnspireer nie. Toe dink ek iets met “swart” sal gepas wees, om verskeie redes. Die storie speel hoofsaaklik in Maart af. Dis herfs. Toe dink ek, “Swart herfs”. Ek het nogal daarvan gehou, maar dit het nie heeltemal die trefkrag van Skuldig nie. Die Engels sou wonderlik wees, “Black Fall”. En sommer een woord, “Blackfall”. Soos Donker spoor is dit ook ’n titel wat in die konteks van die storie op meer as een manier geïnterpreteer kan word. En toe dink ek, wat van Swartval? Die Afrikaanse “val” het nog meer betekenisse wat gepas is.

 

Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

My gunsteling skryf-verwante aanhaling is iets wat Stephen King gesê het: “It is the tale, not he who tells it.” Dis wonderlik om daardie boek op ’n winkelrak te sien, met jou naam voorop, maar die storie is die belangrikste ding, dit is waaroor dit gaan. Nie oor jou, die skrywer, nie. ’n Skrywer moet nooit dink hy is groter as die storie nie.

Wat wens jy, jy het geweet toe jy begin skryf het?

Ek wil nie regtig aan enigiets peuter nie, want alles wat gebeur het, goed, sleg, hoe lank dit ook al geneem het, het my presies gebring waar ek nog altyd wou wees. Die ding van skryf is, enige ervaring wat jy het, is waardevol, want dis nog iets wat jy beter verstaan omdat jy dit beleef het. Dit beteken natuurlik nie daar is nie baie ruimte vir verbetering nie, maar ek dink alles het uitgewerk presies soos dit moes. En die ontdekkingsreis, die leerproses, is deel van die pret.

15-04-11-skuldig_044

Wie is jou skryfrolmodelle?

Stephen King. Dis waar ek eers die magic van lees ontdek het en toe die magic van skryf. Hy het die hele ek-wil-’n-skrywer-wees-droom aan my verkoop.

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

Niks is noodsaaklik nie, maar Pharos se Sinonieme en die tweetalige woordeboek is nogal belangrik. En ’n glasie rooiwyn in die aand is besonder aangenaam.

images

Wat is die belangrikste les oor skryfkuns wat jy geleer het?

Moenie opgee nie.

Wat is jou grootste skryffiemies?

Ek kan Microsoft Word nie verdra nie en weier om daarop te skryf. My hart behoort aan Corel se WordPerfect, nou en vir altyd.

Wat het jy voorberei om in Claire Winters se kop te klim?

Ja, dit was natuurlik die grootste uitdaging. Ek dink om uit die teenoorgestelde geslag se perspektief te skryf, is een van die moeilikste dinge vir ’n skrywer. Want ons dink anders, ons kyk anders, ons voel anders. En Swartval is Claire se storie. Sy is die enigste perspektiefkarakter en sy gaan boonop deur ’n intense traumatiese ervaring. Ek het ernstige bedenkinge oor die wysheid van hierdie onderneming gehad. Maar dis Claire se storie, sy moes die een wees om dit te vertel. Ek het natuurlik al ’n paar ware-misdaadboeke gelees wat deur vroue geskryf is ná hulle deur traumatiese ervarings is. Dit het gehelp. Maar dit was vir my baie belangrik dat Claire ’n regte vrou is, dit moenie voel asof sy ’n vroulike karakter is wat deur ’n man geskryf is nie. En toe dink ek, maar dis net soos die navorsing wat ek oor die polisie doen. Toe ek wou uitvind oor die slagoffers wat geskiet word in Skuldig, het ek na die Ballistiekafdeling toe gegaan. Nou wil ek weet oor ’n jong vrou. Ek vra dus vir Tanya van Buuren of daar ’n manier is wat ek haar kan oorreed om die hoofstukke te lees soos wat ek dit skryf en terugvoer te gee oor wat werk, wat werk nie, wat voel verkeerd, waaraan dink ek nie. Nie net was Tanya so oulik om in te stem nie, maar sy het ook verskeie indringende vrae oor vrouwees met eerlikheid en humor beantwoord. Dit was vir my ’n baie lekker ervaring.

Hoe verskil Swartval van Skuldig?

Skuldig is ’n police procedural. Die storie volg adjudant Colin Menck terwyl hy die moord op ’n middeljarige tandarts ondersoek. Jy volg saam met Menck die leidrade soos wat hy probeer uitvind wat gebeur het, hoekom dit gebeur het en wie daarvoor verantwoordelik is. Jy staan binne die polisie-ondersoek, maar kyk van buite af na die misdaad. Jy probeer as ’t ware inkom.

Swartval is ’n sielkundige riller en dis Claire se storie, hoe sy ontvoer word, hoe sy probeer om te oorleef en te ontsnap. Hier is jy binne-in die misdaad en jy probeer eintlik uitkom.

Jou debuutroman, Donker spoor, het die 2015 ATKV Woordveertjie vir Spanningslektuur ontvang. Wat het jy gedink toe jou naam aangekondig is?

Ek kan nie onthou presies wat ek gedink het nie, maar ek weet ek was baie bly. En dit was vir my baie lekker dat al die mense wat in Donker spoor geglo het, beloon is. Wilna Adriaanse, onder wie se tutorskap ek die manuskrip begin skryf het. Ná die Skryf ’n roman-kursus het sy nog steeds in ou Mags se storie geglo, en my oortuig om dit tog weer aan ’n uitgewer te stuur ná dit die derde keer afgekeur is. Cecilia Britz en LAPA Uitgewers wat ’n kans op Donker spoor gevat het. My ouers wat nooit vir my gesê het ek moet miskien maar vergeet van die skryfdroom nie.

Ek onthou wel toe ek na die verhoog toe loop, het ek gedink ek moet tog net nie daar voor Sandra Prinsloo op die trappe neerslaan nie.

Donker Spoor Hoëres

Die vrou wat ons almal graag wil haat

Sy is die vrou wat ons almal graag wil haat. Die ander vrou − die een waarvoor geen Romanza-leser haar pom-poms wil waai nie. Ja, ons praat hier van die decoy-karakter oftewel die feeks. Dis die vrou wat die leser laat wonder by wie die held uiteindelik gaan uitkom. Sy is die kompetisie en gooi so hier en daar ’n spanner in die works.

spanner

Ons gesels met drie skrywers, Malene Breytenbach (Lorna en die professor), Annetjie van Tonder (Altyd somer) en Rika du Plessis (Moedswillige vreemdeling) oor die vroue in hul wat elke leser rooi laat sien.

Wie is die inspirasie agter die feeks in jou Romanza?

Malene: Daar is meer as een feeks in Lorna en die professor. Geen spesifieke persone is die inspirasie agter Glenda, Maria en Estie nie. Hulle is produkte van my verbeelding.

Waarom is hulle feekse? Ek veronderstel dat as ’n man ’n aantreklike hunk is en boonop ongetroud, gaan vroumense vir hom val, hom wil hê en hom jag/najaag.

Rika: Baie jare gelede, nog voor ek getrou het, het ek ’n goeie vriend gehad wat met ’n baie mooi meisie ’n verhouding gehad het. Alles het altyd vir my soos regte maanskyn en rose tussen hulle gelyk.

Tot die dag toe hy vir my sê sy het hom die trekpas gegee om met ’n ryk boer – wat heelwat ouer as sy is – te gaan trou.

Die jare het aangestap, en die dag toe hy my troue bywoon, het hy my vertel die boer is oorlede, en het haar geldloos nagelaat – al sy goed is aan sy kinders by sy eerste vrou nagelaat. Sy het teruggekom na my vriend toe, wou hul verhouding hervat asof sy niks lelik gedoen het nie. Sy het aanvaar hy sal haar vergewe en weer aan haar toegee. Hy het geweier, want hy het geglo sy is nie tot werklike liefde in staat as sy hom so maklik vir rykdom kon los nie.

Annetjie: Silvana is absoluut ’n fiktiewe karakter. Ek het wel my Italiaanse skoonsuster se naam gebruik en verder maar my eie verbeelding.

moedswillige vreemdeling_high res

 Is dit makliker of moeiliker om in die feeks se kop te klim?

Malene: Dis net so maklik om in ’n feeks se kop te kom as in die goeie heldin s’n.

Rika: In sommige opsigte is dit vir my makliker om die feeks te skryf as die heldin. ’n Mens is redelik beperk tot sekere dinge wanneer jy die heldin moet speel, maar by die feeks is baie dinge toelaatbaar.

Annetjie:  Ek het die verhaal deurgaans vanuit Philna se perspektief vertel, m.a.w. ek was heeltyd in haar kop. Ek kon Silvana slegs van buite teken. Ek slegs haar uiterlike handelinge (optrede) weergee.

Lorna en die professor_high res

 Hoekom het die feeks ’n feeks geword?

Malene: Die held in my verhaal, professor Arno Retief, sou vir enige vrou aantreklik wees. (Vir my ook!) Daarom is die vroue wat hom jaag katterig en jaloers as hulle sien dat hy in die jong, mooi Lorna belangstel. Sy raap hom mos as’t ware voor hulle begerende neuse weg.

Rika: Hierdie spesifieke meisie was heel gelukkig saam met my vriend totdat die glans van rykdom velle oor haar oë getrek het. Die dag toe sy met niks nagelaat word na sy die mooi jong jare van haar lewe aan ’n ouer man toegewy het om in sy rykdom te deel, het sy sinies en bitter geword. In haar agterkop was daar net een oplossing:  my vriend sou haar terugvat as sy haar kaarte mooi speel, en sy het haar voorgeneem om te lieg en bedrieg om haar sin te kry. Gelukkig was my vriend oopkop genoeg om deur haar planne te sien.

Annetjie: Silvana het die feeks geword, omdat sy besitlik was oor Ricardo. Sy wou hom vir haarself hê en wou hom bind aan sy belofte teenoor sy vriend.

altyd somer_high res

 Sal jy ooit die feeks se verhaal in ’n Romanza vertel?

Malene: Ek het nog nie die feeks se verhaal in Romanza vertel nie, omdat die heldin mos fokaliseer. Dit sou maklik gedoen kon word. Die arme feeks. Dis swaar om te verloor en die liefde kan seermaak. Ek kry haar jammer.

Rika: Soos jy sien, is Marina se karakter gebaseer op iemand wat ek donkiejare gelede persoonlik geken het. Ek glo nie as ek ’n verhaal oor haar moet skryf kan dit ’n Romanza wees nie. Dalk kan dit in ’n ander genre gebeur waar die heldin in die verhaal eers deur vele “issues” moet gaan voor sy eindelike geluk vind.

Annetjie: Ja, ek sal die feeks se verhaal in ’n Romanza kan vertel, want dan sal ek in haar kop klim. Ek sal haar laat groei tot ’n volronde mens – haar mensliker maak, sterk, maar ook sag. Ek sal ander soort intriges in haar storie inweef.

 

 

 

Moeilikheid met ’n meermin – Sophia Kapp

Moeilikheid met 'n meermin_high res

Kate haak die band van haar sak oor haar skouer en tel die laaste krat met die mediese toerusting op wat sy gewoonlik saans in die kantoor toesluit. Miskien, as sy maak asof sy hom nie sien nie en net eenvoudig ook wegstap, sal hy opspring en agter haar aankom, en kan sy hom van die boot afkry sonder ’n konfrontasie. Want sy kan sien hy brand om een af te dwing. Die hele dag nou al hang hy om haar rond, nie in haar pad nie, maar só dat sy nie van hom kan vergeet nie.

Nie dat sy sou kon nie, al het hy hom in die romp toegesluit – daarvoor is hy net te . . . te dáár. Dis die statuur van die man, die aura van selfvertroue wat hy soos ’n harnas dra, die helder bruin blik wat haar vashou al wil sy nie vasgehou wees nie, wat hom onvergeetlik maak. Die lyf en die gelaatstrekke, hoe strelend op die oog ook al, is niks in vergelyking met sy syn nie.

Sy sug ongeduldig. Dit maak nou nie saak hóé aantreklik of indrukwekkend Gerrit Ebersohn of sy werk is nie, sy wil hom nie in haar lewe hê nie. Nie in enige hoedanigheid nie. Hou gouer hy – en sy – dit begryp, hoe beter vir hulle al twee.

Maar nou sit hy waar hy sit en sy kan nie die boot verlaat voordat hy af is nie. Maatskappybeleid.

“Meneer Ebersohn, die rit is verby, jy moet asseblief nou afklim.”

Hy roer nie.

Sy byt op haar tande, plak die krat neer en stap uit tot in die boeg waar hy sit. “Het jy my gehoor?”

Die bruin oë glinster. “Ja, ek het.”

“Gaan jy reageer?”

’n Grinnik pluk aan die mooi mond, en dan rank hy uit sy sitplek uit. Haak die toiingrige sak oor sy skouer. “Ek sal afklim sodra jy my die geleentheid gegee het om met jou te praat.”

“Ekskuus?” Hierdie man gaan haar voor ’n ultimatum stel? Dink hy nou wraggies hy gaan haar manipuleer sodat hy sy sin kan kry nadat sy dit duidelik gemaak het dat dit nie ’n opsie is nie? Wie dink hy is hy? En belangriker nog, wat dink hy is sy?

“Komaan, Kate,” paai hy saggies, sy oë intens en donker. “Jy wil tog nie vir my sê jy voel dit nie ook nie? Daar is iets aan die gang tussen ons en dis dalk net die moeite werd om uit te vind wat dit is.”

In haar bruis die paniek. Ja, daar is iets tussen hulle. Ten spyte van alles, teen al die waarskuwings wat haar gesonde verstand uitstuur, teen alle ervaring in, is daar ’n bewustheid. Sy kan daarteen baklei, maar sy kan dit nie ontken nie.

Vir hom is dit natuurlik om dit verder te wil ontdek. Vir haar is dit waansin. Heerlike waansin, maar waansin nietemin.

Al wat oorbly, is aanval. Met alles wat sy het.

Sy kyk hom op en af. “Iets aan die gang, sê jy? Watse ‘iets’?”

“Dis wat ons moet uitvind,” antwoord hy glad. Met net die regte tikkie rasper in die stem.

Gee hom wat hom toekom, dink sy: Hy is ’n uitstekende toneelspeler. As sy nie geweet het hoe maklik dit vir ’n man is om met ’n vroumens se kop te smokkel nie, sou sy kon dink daardie donker blitse in die oë en die manier waarop die borskas styg en val, is opreg.

Sy knik asof sy saamstem. “Ek dink jy’s reg. Ons behoort uit te vind presies wat jou ‘iets’ is.”

Die blyheid wat deur die bruin skiet, beroof haar amper van haar fokus. Amper. Hemel, die man hoort op Broadway, so goed is hy. ’n Oomblik lank wou-wou sy glo dat die ongebreidelde vreugde opreg is.

Voordat dit haar ontspoor, tree sy vorentoe, kry hom aan die nek beet en trek sy kop nader. Haar mond gryp syne, vol en warm, en sy soen hom, behoorlik, volledig, met lippe en tong en baie beweging, totdat sy mond van pure skok oopval.

Sy weet presies waar sy hom het, weet presies hoe lank om hom daar te hou, presies wanneer om die soen af te breek en hoe ver om terug te tree. En sy weet presies hoe om haar mond te roer, haar lippe baie effentjies te smak soos wat ’n mens maak as jy aan ’n glas bedenklike wyn geproe het, en hom dan takserend te staan en aankyk.

“Mmm,” sê sy onentoesiasties, “so drie, vier, sou ek sê. Daar is potensiaal, maar dit gaan nooit beter word as ’n vyf nie.” Sy gee hom ’n breë, onopregte glimlag, skud haar kop en kreukel haar neus. “Jammer, dit doen dit nie vir my nie. Maar moenie sleg voel nie, daar is ’n hele eiland vol girls wat dit as ’n groot kompliment sal beskou om in jou skoot te kan val. Probeer een van hulle. Maar ek gaan nou huis toe, want my dag was lank en ek is te moeg om verder met jou speletjies te speel. Totsiens, goeienag, oor en uit.”

En daarmee tree sy terug, sluit al twee die deure van die kajuit, tel die krat op en stap met lang treë al met die kaai tot by die kantoor. Waar sy net so vinnig sluit, in haar kar klim en ry.

Die enigste manier waarop Gerrit Ebersohn van daardie boot gaan kan afkom, is om op die reling te balanseer tot by die agterstewe waarvandaan hy op die kaai sal kan klim, en dit gaan hom ’n paar minute neem as hy nie met kamerasak en al in die water wil beland nie. Sy het ’n voorsprong, dis nie nodig om te jaag nie.

Maar die feit dat sy fisiek van hom af kan wegkom, beteken nie haar kop het hom laat los nie. En sy kan vir hom lieg oor haar reaksie, maar vir haarself kan sy nie om die bos lei nie. Alles aan haar – hartklop, asem, ingewande – is aan die ruk en bewe. Alles aan haar wat vrou is, het wakker geword die oomblik toe sy daardie mond onder hare geproe het. Alles wat lyflik is, alles wat nodig het, is skielik skreeuend en klouend, pleitend vir ontlading.

Soos weerlig, dink sy. Dis soos om weerlig in jou hande te probeer hou.

Kate haal diep asem en hou dit vir ’n paar tellings in haar longe totdat die bewing in haar begin bedaar. As sy weet wat goed is vir haar, sorg sy dat haar en Gerrit Ebersohn se paaie nie weer kruis nie. Niemand se hart, nie eens haar hardgebakte een, kan twee keer deur weerlig getref word en daarna ooit weer normaal klop nie.

 

Wanneer die werklikheid vreemder as fiksie is …

 

Bok dreams

As uitgewer is een van my hooftake om manuskripte te keur en een van die belangrikste kenmerke waarvoor ek veral op die uitkyk in ’n verhaal is, is geloofwaardigheid. Dis dié dat ek onlangs met die lees van die Romanza-skrywer Karen de Villiers se manuskrip ’n sirkel om die beskrywing op die bladsy trek. Toe sy beskryf hoe ’n hond stappers na ’n waterval in ’n kloof begelei, dink ek, wag ’n bietjie, dis mos nie geloofwaardig nie?

Een van die kenmerke van ’n romanse is dat beide die verhaal sowel as die karakters geloofwaardig moet wees. Alhoewel die leser met die lees van die romanse na ’n soort sprokieswêreld wil ontvlug, moet die liefde en verhaalgegewens steeds tasbaar wees en kan die ridder nie sommerso uit die lug op die heldin se skoot val nie. Die leser wil glo dat hierdie liefdesverhaal háár liefdesverhaal kan wees en dat hierdie liefdesprokie in der waarheid ook in die regte lewe drie-dimensionele (werklike) vorm kan aanneem.

Dis egter nie lank nadat ek haar manuskrip vir haar teruggestuur het nie, dat Karen my kontak. Ons gesels land en sand en toe sê sy ferm dog vriendelik, “Hoor hier, ek wil net vir jou sê, daai storie van die hond is waar …” En ek hoor haar. En ek wil haar glo, maar steeds voel dit vir my dit kan mos nie wees nie. Maar Karen hou vol die hond bestaan en dis daar iewers in Pelgrimsrus en al sluk ek swaar aan die storie, begin ek al dink hoe ons die hond-verhaal op ’n meer geloofwaardige wyse deel van haar romanse kan maak.

Sowat twee weke later, liewe leser, kom kuier my skoonouers by ons. Ons het verlede jaar probeer om in een dag deur die Baviaanskloof in die Oos-Kaap te ry, maar moes noodgedwonge moed opgee toe ons teenspoed met die kar optel. Terloops, daardie pad, as mens dit kan waag om dit ’n pad te noem, skud jou skelet uitmekaar en indien jy gelukkig is, ruk dit jou rug weer in lit … gewoonlik gebeur presies die teenoorgestelde egter – jou rug ruk uit lit uit en jou spiere word spasmaknoppe. Skoonpa is nietemin vol moed en ywer om weer die kloof aan te pak – “dié keer sal ons dit oor twee dae doen”, sê hy. Hy het reeds verblyf in die kloof op die Bokloof-gasteplaas bespreek en vertel opgewonde van die hond wat ons deur die kloof sal lei …

“Wat?” vra ek oorbluf. “Pa speel seker?” Ek vertel hom hoe ek vir Karen laat weet het die deel in haar verhaal oor die hond wat toergids speel, is net te ongeloofwaardig. Skoonpa pluk al laggende die opgevoude koerantuitknipsel uit die Oos-Kaapse Burger uit sy rugsak en sowaar. Ek lees die berig “Skollie, jy hét my onthou, of hoe?” (Die Burger, 2016-06-13)  waar Monique Basson vertel hoe sy vyf jaar gelede tydens haar wittebrood die eerste keer met die Bezuidenhout’s van Bokloof se toergidshond Skollie kennis gemaak het en hom toe vanjaar weer gaan groet het.

Nouja, so liewe leser, is ons toe 22-24 Julie Oos-Kaap toe en ek het die geskud en die rit teen al die passe op en af oorleef. Ons het heelhuids by Bokloof in die Baviaanskloof arriveer en is daar deur die gasvrou Anina Bezuidenhout verwelkom. Aangesien sy toe sê dat die Waterkloof staproete ’n absolute móét is en ons reeds die volgende oggend vroegoggend weer in die pad sou moes val vir deel 2 van die Baviaanskloof, besluit ons toe om die laaste bietjie lig voor skemer te benut.

En so word Karen se verhaal werklikheid: Die ou bruin-swart Skollie-hond wat voor die staproete se bordjie lê en dut het, vlieg op en wys vir ons die pad aan. Kort-kort draf Skollie ’n ent vooruit en verdwyn dan in die bos tussen die malvaplante op soek na ’n muis of insek. Sodra ons hom egter durf verbysteek, skiet hy in die paadjie by ons verby – so asof hy wil sê: “Ek sal hierdie stappie lei, volg vir my!” My kop is vol verwondering, Romanza, romanse, die Liefde en die mag van stories. Ek kan nie glo dat ek skaars twee weke gelede ’n manuskrip aan ’n skrywer teruggestuur het met die boodskap dat die verhaal oor die toergidshond net te goed is om waar te wees nie en hier stap ek deur die stilte van ’n kloof diep in die Baviaanskoof met ’n toergids wat my lei.

Dis vinnig besig om sterk skemer te word en ons besluit om eers om te draai sodat ons met die paadjie terug nog genoeg lig het om te sien waar ons ons voete neersit. Vir oulaas kyk ek om na die al nouer-wordende kloof en dis toe dat ek die vinnige flits rooi van die Knysna-loerie se vlerk sien. Dis ’n magiese plek, dié, dink ek – die werklikheid is werklik vreemder as fiksie.

Knysna loerie

©Marlies Haupt

Lees hier meer oor die toergidshond Skollie van die Baviaanskloof, asook Bokloof:

http://www.netwerk24.com/Ontspan/Buite/Skollie-steeds-bobaas-van-Baviaans-20150331

http://www.netwerk24.com/Ontspan/Buite/skollie-jy-het-my-onthou-of-hoe-20160613

http://www.bokloof.co.za/activities

Foto van karre in die Baviaanskloofpas: http://www.kougadaytrip.co.za

Foto van Knysna-loerie: http://www.gardenroutetrip.co.za

Foto van die boek en verbeeldingsvlug: http://www.threebgagsofsugar.com

Ander foto’s geneem deur M Haupt en EJ Marais.

 

 

FYN PORSELEIN – HELENA HUGO

Fyn porselein

’n Ouma, ’n ma en ’n kleindogter neem bestek op van hulle lewe. Elkeen meen dat haar lewe, soos die stand van teeblare onderin ’n koppie, so heel anders as die ander twee s’n verloop het. Maar wie kan weet? Elke lewe, fyn soos ’n porseleinteekoppie, kan so maklik breek.

Met diepgaande insig en ’n sterk sin vir die ironiese verken Hugo in hierdie roman jeug en ouderdom, voorkennis en nakennis en onbegrip tussen die generasies, en laat die leser met verwonderde ontroering. Uit die heel gewoonste gegewe verken sy met hierdie roman ’n vraagstuk so oud soos die mensdom: Kan ’n ander mens – selfs dié naaste aan jou – ooit ten volle geken word?

Jy kan boeke lees en argiewe omdolwe, jy kan met mense praat en hulle uitvra, jy kan briewe lees en kaste omkeer. Jy kan hoe ver in die verlede terugdelf en hoeveel kruisverwysings maak, daar is altyd die onverklaarbare, die dubbelsinnige wat jy nie kan ken of kan verklaar nie.

Lees hierdie lekker lusmakertjie uit Fyn porselein: 

1

Hanna

Aunty Joan skud haar kop tot haar oorbelle rinkel. Vandag dra sy trosse silwer met rooi steentjies wat pas by haar swart satynrok met die rooi rose en die silwer blare. Om haar skouers hang haar Chinese sjaal, die bloue met die goue krisante. Haar wange is roospienk gepoeier en haar lippe blinkrooi geverf. Alles aan aunty Joan blink, haar neus ook. Sy sê dis hooikoors, maar Hanna se pa sê dis die rook, ’n vieslike, onvroulike gewoonte.

“Jy rook nie in my huis voor my vrou en dogter nie,” sê hy elke keer as sy haar silwer sigaretkoker uithaal en hy sy pyp stop en aansteek.

“Dis ’n skande,” kla aunty Joan, “hoe familie jou kan uitbuit as jy vroualleen is.”

Daar is krummels om haar mond en room op haar bolip. Sy stut haar elmboë op die tafel. Die koekvurkie hang skuins in haar regterhand. “Jy wat gebak het, Hannatjie?”

“Ja, aunty Joan.”

“Maar dan is jy mos reg om te trou en huis op te sit.”

“Nee, Aunty.”

“Joan, jy moenie die kind se kop vol muisneste prent nie.”

Hanna is sestien en sy kook en bak beter as menige jong getroude vrou. Sy maak haar eie klere, borduur die mooiste kussingslope en teelappe en menstrueer al vandat sy twaalf jaar oud is. Maar ma Felicia noem haar steeds “die kind”.

“Sny vir my nog ’n stukkie, asseblief.” Aunty Joan hou haar bordjie uit.

Die fraiings van haar sjaal sleep deur die room. Die skoolhoof se vrou rek haar oë.

Ma Felicia hou haar gesig uitdrukkingloos.

“Jou fraiings!” sê mevrou Wandrag, die musiekjuffrou.

“O, gatta!”

Aunty Joan gryp die fraiings in haar linkerhand vas en lek die room af.

Hanna onderdruk ’n giggel. Dis net aunty Joan wat so iets sal waag. En sy mag maar, want sy was op haar dag ’n rondreisende aktrise en getroud met ’n Portugese matroos wat sy net een dag geken het en wat nie op land kon aard nie.

“Alfredo het die see gekies en ek weet nie of hy nog leef nie,” sê sy altyd met ’n traan in haar oog.

“Miskien is ek ’n weduwee, miskien nie . . .” Aunty Joan snik ’n slag en snuif onmanierlik. “Ek is seker ek is . . . Leer die Bybel nie dat die weduwee en wese versorg moet word nie? Maar klipchristene . . .”

Sy steek haar vurk in die nuwe sny koek en eet terwyl almal om die tafel vir haar wag om haar sin klaar te maak. Die laaste jare werk sy as geselskapsdame en sterwensbegeleidster. Maar dié soort werk raak skaars en die werkgewers is merendeels uitbuiters.

“Ek het Bessie opgepas tot die dag van haar dood, dag en nag langs haar bed gesit vir ’n dak oor my kop en ’n bord kos wat ek self moet kook. Wat kry ek? Nie ’n pennie vir my moeite nie.” Sy skraap die krummels op haar koekbordjie bymekaar en sidder.

“Sal Jasper Losper dink hy doen my ’n eer aan om my snags in my kamer te besoek!”

Die skoolhoof se vrou se oë rek. Mevrou Wandrag gryp nog ’n jamtertjie.

“Hannie, jy kan nou vir ons die tee gaan maak,” sê ma Felicia.

Sy stuur haar kombuis toe voor aunty Joan met die besonderhede van oom Jasper se nagtelike besoeke uitkom – om seker te maak dat haar jong gemoed nie besoedel word nie. Dis nie of Hanna niks weet nie, aunty Joan het haar al deeglik ingelig, op

Engels, die taal wat sy vir sulke intieme sake bêre.

“You are such an innocent child, my dear, and you are going to grow into a beautiful young woman, but beware, don’t let them use you.”

“Wie, aunty Joan?”

“Mans!”

 

 

’n Diva en ’n meermin: Sophia Kapp gesels

Hoe ontspan jy?

Ek hekel, kuier by vriendinne of kyk ou episodes van The A-Team of ander bloeddorstige TV-reekse. Lees is werk.

Wat lees jy op die oomblik?

The color purple en All the light we cannot see

Wat doen jy wanneer jy nie skryf nie?

Ek sulk tot ek weer kan skryf.

Wat is jou grootste vrees?

 

Oor skryfwerk: Dat ek op ’n dag gaan wakker word sonder ’n enkele storie in my kop. (Dit het al gebeur, dis angswekkend.)

Oor die res van my lewe: Dat my kind iets sal oorkom.

Aan watter skryfgewoonte (van jouself of ander skrywers) het jy ’n broertjie dood?

Mooiskrywery. ’n Skrywer wat woorde goed kan inspan, kan my meesleur sonder om fraai te raak. As iemand byvoorbeeld ’n natuurtoneel beskryf, wil ek ná die tyd dink hoe mooi die plek was, nie hoe mooi die taal was nie. Daar is baie skrywers, groot, internasionale skrywers, wat nie dié verskil lekker begryp nie. Een van my gunstelingskrywers wat dit kon regkry om met gestroopte taal die wonderlikste beskrywings te gee, was Rosamunde Pilcher. Sy was ’n absolute meester om vir jou visueel op ’n plek te plaas op so ’n manier dat jy dáár is, sonder dat jy voel dit het jou moeg gemaak om daar aan te kom.

Wat is jou grootste kopseer in verband met publisering?

Ek weet van die publikasieproses net mooi niks, en ek hou my daaruit. Ek stuur my manuskrip vir my uitgewer, sy doen wat sy moet doen en ek sit by die huis en dink my volgende storie uit. Ek wil regtig nie by die publikasiedeel betrokke wees nie. LAPA Uitgewers vra my altyd wat ek van die voorblad dink, maar daarmee is ek ook onnosel. Gelukkig is daar mense met kennis, ervaring en goeie smaak wat dié saak ook beredder.

Wat is die lekkerste van skryf?

Dieselfde ontvlugting en vreugdes wat lesers met my romans kry, kry ek as ek dit skryf. My vreugde duur net langer, want ek is vir ’n jaar lank met die storie besig. Teen die tyd dat ek met die boek klaarmaak, is ek skoon dwalend omdat die karakters skielik uit my lewe is.

Moeilikheid met ’n meermin is jou eerste Romanza. Wat was die moeilikste aspek van die skryfproses van hierdie boek, en hoekom?

Die grootste uitdaging was die “beperkings” van die genre. Ek is gewoond daaraan om ’n storie te dink en te skryf soos wat ek wil, met karakters wat is soos wat hulle is en praat soos wat ek hulle hoor praat. Skielik moes ek afskaal aan die emosie, aan die hoeveelheid karakters, aan die dialoog, aan die storielyn, aan die beskrywings … Dit het geweldige dissipline gekos om binne dié publikasieraamwerk te bly.

sean-meermin

Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

Mmm, daar is so baie … Ek het waarskynlik van skryfwerk self die meeste by Chanette Paul geleer, omdat sy my werk gekeur het. Daardie verslae is van die moeilikste goed om te absorbeer, maar dis ook ’n ontsaglike goeie leerskool. Sy kyk helder en sit haar vinger presies op al die tekortkominge, wat maak dat ’n mens kan skaaf aan jou produk.

Wat wens jy, jy het geweet toe jy begin skryf het?

Ek wens ek het toe die lewenservaring gehad wat ek nou het, maar dis ook nie eintlik vir my ’n vreeslike kwessie nie. Ek het lekker geskryf aan al my boeke en elkeen het op haar tyd vir my baie vreugde verskaf.

Wie is jou skryfrolmodelle?

Nora Roberts, LaVyrle Spencer, Rosamunde Pilcher, Tryna du Toit

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

My luidsprekers. ’n Mens pak nie skryfwerk aan sonder Bach nie.

Wat is die belangrikste les oor skryfkuns wat jy geleer het?

Moenie met jou eie skryfwerk trou nie. Ja, dit is ’n produk wat uit die weerloosste dieptes van jou siel kom, maar dit is steeds ’n produk. As jou instink sê skrap, skrap. As die keurder en uitgewer sê skrap, skrap. Jy is in diens van jou leser en sy betaal jou. Jy is onder ’n verpligting om vir haar die beste moontlike produk te lewer.

Wat is jou grootste skryffiemies?

Fiemies? Ek??! Mmm, ek hou van realisme. Ek lees baie swaar aan enige vorm van fantasie − ek kon byvoorbeeld geen van die Harry Potter-boeke klaar lees nie (ja, ek weet). En enige erotika sonder ’n behoorlike storielyn walg my.

As jy vir ’n dag as ’n ander bekende skrywer kan leef, watter skrywer sal dit wees? En hoekom?

Paulus. Sodat ek ’n paar van daardie seksistiese uitsprake van hom wat hy met soveel selfvertroue gemaak het, kan herskryf.

Werk jy tans aan ’n boek? Kan ons dalk ’n preview kry?

Ek is besig met ’n swaarder storie, maar ek dink nog aan hom. Daar is nog min op papier. En soos Hans du Plessis sê, ’n mens praat nie oor ’n storie waaraan jy werk nie, want dan is hy uit jou lyf uit.

Wat het die storielyn vir Moeilikheid met ’n meermin geïnspireer?

Ek het iewers gelees dat romanses gewoonlik op ’n idilliese plek afspeel. Die enigste tipiese ‘idilliese’ plek waar ek al was, was Phuket. (Ek was al op interessanter plekke, maar ek weet nou nie of ’n mens ’n romanse in Alaska of op Kilimandjaro laat afspeel nie!)

Moeilikheid met ’n meermin het ons pratige Romanza Ridder, sean Tucker op die voorblad. Koop hierdie Romanza hier:  https://www.lapa.co.za/Winkel/Besonderhede/productId/6912

Sophia se Joernaal vir ’n bedonnerde diva het pas verskyn, dit is  ’n geskenk wat enige vrou sal waardeer. Koop hier een: 

https://www.lapa.co.za/Winkel/Besonderhede/productId/6924

 

 

Met liefde gedruk

Moelikheid met ’n meermin − Sophia Kapp

Gerrit geniet toeriste-uitstappies in Thailand. Hy wag dat die sakeman, wat hy moet fotografeer, hom kontak. Dis op ’n toeristeboot waar hy háár egter die eerste keer gewaar: Die meermin met die onmoontlike mooi groen oë.

’n Reënboog vir Mouette − Thea Holland

'n reenboog vir mouette_high res

Mouette wil nooit weer trou nie, want verhoudings werk eenvoudig nie uit nie of hou nie. En Con sal dit eers oorweeg om te trou wanneer hy veertig word … Maar die liefde laat hom nie voorskryf nie, of hoe?

Onder dieselfde sterre − Anna Penzhorn

Onder die sterre_high res

Jacolien het reeds haar droomman, die geleerde en gesofistikeerde Ruaan de Jongh, ontmoet. Hulle is perfek vir mekaar. Maar waarom kan sy nie die aantreklike Sebastiaan, ’n beesboer en terggees met verskuilde diepte, uit haar gestel kry nie?

Meer as ooit  − Felicia Snyman

Meer as ooit_high res

Sedert haar ontroue eks haar verraai het, is ’n aantreklike man nie op Rinamari se prioriteitslys nie. Maar Alexander maak gevoelens in haar wakker wat haar laat besef dat Matthew nooit die regte man vir haar was nie.

Joernaal vir ’n bedonnerde diva − Sophia Kapp   

 

Hierdie kreatiewe joernaal is ’n uitvloeisel van die Oorlewingsgids vir ’n bedonnerde diva en is op versoek van lesers. Die joernaal bestaan uit twaalf sketse oor hedendaagse ervaringe wat vroue beleef, maklike resepte, uittreksels uit die divagids asook gedeeltes waar lesers joernaal-inskrywings kan doen en teken of foto’s of prente kan inplak.

Net ’n mens − Alta Cloete

Op Sanet Smit se vyftigste verjaardag kry die verwydering tussen haar en haar man ’n naam. En dis nie ’n vrouenaam nie. Boonop is Anthonie Binedell alreeds geruime tyd oorlede en sy het geen idee gehad van Willem se smart nie.

Deur haar onbegrip, woede en hartseer sypel ook die behoefte om te verstaan. In haar poging tot groter begrip word sy deel van Willem se vriendekring waarin sy voorheen nie betrokke wou raak nie. Onverwagse uitdagings in die vorm van ‘n ouerlose dogtertjie en ’n woedende tienerseun toets haar empatie en vermoë om aan te pas. En dan laat Willem haar finaal in die steek. Sy moet alleen haar pad vorentoe vind.

 

 Hierdie opvolg van Opdrag van oorkant stel verskeie vrae aan die leser: Hoe verwerk ’n vrou die ontdekking dat haar man gay is? Is dit noodwendig die beste keuse dat hy uit die kas moet kom? Moet sy hom dwing as hy nie kans sien nie?

Maar ook: Kan van ‘n vrou verwag word om die getraumatiseerde kind van vreemdelinge in haar huis en in haar hart te neem?

Swartval − Martin Steyn

Swartval

Haar brein jaag net so vinnig soos haar hart. Dis hy. Die een wat die blomme op haar kar gelos het. Hy het teruggekom. En hierdie keer het hy nie gekom om iets te bring nie, hy het gekom om iets te vat.

Vir haar.

Dit het begin met ’n blom onder haar motor se ruitveër. Maar die tweede een was dood en toe kom die swart blomme. En nou word sy iewers in ’n sel van sement gevange gehou.

Claire Winters plaas eers haar hoop op haar speurder-broer om haar te kom red. Want hy weet wie die man is wat haar ontvoer het. Maar nog ’n lang, donker dag eindig met ’n toebroodjie en ’n glas water en Derek kom nie. En Claire besef hierdie keer sal sy haarself moet red. Voor haar brein heeltemal in die swart van die kelder oplos.

Die enigste manier uit is deur haar ontvoerder. Net hy kan die kelder se deur oopmaak. Maar net toe sy dink sy begin vordering maak, vind Claire uit waarvoor sy regtig aangehou word.

Wil jy geld spaar op jou maandelikse boeke? Sluit nou aan by Romanza-Klub en kry 30% afslag op alla LAPA-boeke: https://www.lapa.co.za/Romanza/Romanza-klub

 

 

’n Stukkie genade – Dianne van Eeden

'n stukkie genade low res

“Anjenette! Anjenette!” Brad skud haar ferm aan die skouers.

Die gil stol op haar lippe en hy kan haar oë, groot en vreesbevange, op hom voel. “Anjenette, dis ek, Brad,” sê hy dringend.

Sy begin saggies te skud en hy besef ontstemd dat sy huil. Hy sak op die rand van die bed neer en tel haar in sy arms op. Sy voel so klein en broos toe hy haar teen hom vasdruk. Die snikke skeur rou oor haar lippe en hy druk haar nog stywer teen hom vas. “Toemaar, dis verby, dit was net ’n droom,” fluister hy terwyl hy oor haar rug en hare streel.

Uiteindelik kry sy weer beheer oor haar emosies en sy sit verleë van hom af weg.

Hy lig haar ken en vee haar traannat wange met sy duime weg. “Is jy oukei?”

Sy knik want haar stem is weg.

Hy leun impulsief nader en raak haar mond teer met syne aan. Haar lippe gee sag onder syne mee en hy voel hoe lang vergete gevoelens diep binne-in hom roer. Met ’n kreun trek hy haar in sy arms in en soen haar, dié keer driftig.

Haar hande kruip op en sluit agter in sy nek. Die bruisende sensasie wat haar warm, vroulike liggaam in hom ontlok, laat sy sintuie tol. Hy vou sy arms krampagtig om haar skraal skouers asof sy lewe daarvan afhang. Meteens verstaan hy wat dit is wat hom nog heeltyd pla. Hy het hierdie meisie lief!

Die gedagte is gelyk bevrydend en ontnugterend en hy beëindig die soen teësinnig. Wat is hy besig om te doen? Skaars ’n uur gelede het sy dit duidelik gemaak dat sy in geen verhouding belangstel nie.

Toe hy haar arms versigtig om sy nek losmaak en wil opstaan, keer sy hom. “Asseblief, moenie gaan nie,” fluister sy hees.

Hy aarsel. Hy wil nie haar kwetsbaarheid misbruik nie. Sy vat sy gesig in albei haar hande en trek sy kop laer na haar. Sy weerstand verkrummel en hy druk haar teen die kussings terug terwyl sy mond honger oor hare skuif.

Sy japon skuif van sy skouers af en sy voel hoe die spiere onder haar hande roer toe sy oor sy naakte rug streel. Sy hand gly onder haar naghemp in en sy trek haar asem genotvol in toe hy die ronding van een bors in sy handpalm neem. Sy liefkosings stuur ’n golf van ekstase deur haar en dit verstom haar dat haar liggaam in ’n oogwink op sy hitte en nabyheid reageer. Haar rug krom in afwagting toe sy hand ferm oor haar ribbekas gly, om haar naeltjie en oor die effense swelsel van haar buik. Sy skeur haar mond van syne weg en soen hom koorsig al langs die sterk lyn van sy kakebeen tot by sy skouer. Sy kan die seep aan sy vel ruik en sy adem sy reuk diep in. Sy wang skuur sensueel teen haar vel en sy kan sy hartklop teen haar lippe voel pols toe sy hom in die warm holte van sy nek soen.

Brad kreun saggies, dan verstil hy en verberg sy gesig in haar hare. Sy is nie haarself nie. Hy durf nie haar verlange na haar man uitbuit nie.

“Dis nie reg nie. Ek kan dit nie doen nie.” Hy lig sy kop en soen haar sag op haar lippe. “Ek kan dit nie doen nie,” herhaal hy skor. Hy staan beslis op en voel na sy kamerjas.

Sy lê stom in die maanverligte vertrek na hom en kyk. Hy is ’n adonis van ’n man. Toe hy uitstap en die deur agter hom toetrek, bly sy roerloos lê. Sy wil haarself om nie te dink nie.

Gesellig met Dianne van Eeden

Hoe ontspan jy?

Klavierspeel en tuinwerk is vir my heerlik ontspannend.

Wat lees jy op die oomblik?

The Prodigal Daughter van Jeffrey Archer.

Wat doen jy wanneer jy nie skryf nie?

As ek nie skryf nie, speel of oefen ek viool. Ek doen ook my eie huiswerk, wat my taamlik besig hou!

Aan watter skryfgewoonte (van jouself of ander skrywers) het jy ’n broertjie dood?

Ek hou nie van krutaal in ’n boek nie. Een of twee keer sal ek dit oorsien en daarna sal ek die boek toemaak en daardie skrywer se werk vermy.

Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

Ek het geleer NEE beteken nie jy moet gaan lê nie. As jy glo in jou werk, veg daarvoor.

nee-zeggen

Wat wens jy, jy het geweet toe jy begin skryf het?

Die belangrikheid van navorsing. ’n Verhaal moet feitelik korrek wees al is dit fiksie.

Wie is jou skryfrolmodelle?

Francine Rivers is beslis bo aan my lys van skryfmodelle.

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

My lessenaar moet leeg wees van enige ‘clutter’ as ek skryf. Ek ly in ’n mate aan OCD (Obsessive Compulsive Disorder). Net die nodigste is op my lessenaar: my drukker, dagboek en skryfbehoeftes.

Wat is die belangrikste les oor skryfkuns wat jy geleer het?

Hê baie geduld. Dis ’n tydsame proses.

Wat is jou grootste skryffiemies?

Skryffiemies is definitief dat ek net kan skryf in doodse stilte. Geen musiek of lawaai of stemme nie. Ek is te lief vir musiek en dit en radio trek my aandag af. Dit was frustrerend vir my kinders toe hulle tieners was. Ek het aangepas en net snags geskryf of as die huismense uithuisig is.

Wat was die hoogtepunt in jou skrywersloopbaan so ver?

Hoogtepunte is die Ela Spence-toekenning in 1997, die ATKV-toekenning in 2005 en Crazy Store se besluit om Afrikaanse verhale te versprei.

Enige wyse woorde of skrywersgeheime vir voornemende skrywers?

Volg jou instink. Nie almal kan bv. werk volgens ’n raamwerk nie. Net omdat dit vir die meeste skrywers werk, beteken dit nie noodwendig dit moet vir jou werk nie. ‘Just let it happen.’

Hierdie is jou eerste romanse in nege jaar? Was dit moeilik om weereens ’n romanse te skryf?

Nege jaar is ’n lang tyd.  A.g.v vereistes deur die keurders is my manuskrip jaar in en uit afgekeur, onder andere my taal wat bv. te formeel op die oor val (ek hou van goeie Afrikaans en voel dat dit behoue moet bly in ’n era wat Afrikaans verengels het.) Nog ’n struikelblok was fokalisering. Ek is lief om ander karakters se gedagtes te wil deel met die leser en dit het ’n groot ‘No-No’ geword. Waarom verstaan ek nou nog nie… Ek moet my skryfwerk kort-kort onderbreek om seker te maak ek voldoen nog aan vereistes. Dit kniehalter nogal die natuurlike vloei van ’n verhaal.

Wat het jy in die tussentyd geskryf?

Ek het aan ’n volgende verhaal begin werk terwyl die verhaal gesweef het.

Drie items waar sonder jy nie kan leef nie.

My Bybel, my foon en vogroom.

Wie is jou drie gunstelingskrywers?

Francine Rivers, John Grisham en Karen Kinsbury in dié volgorde.

As jy drie mense na ete sou nooi (lewend of dood), wie sal dit wees?

Dalai Lama, Moeder Teresa en my geestelike mentor en vriendin Esther Hennig.

Vertel ons 5 dinge wat nie in jou bio is nie.

  • Ek is ’n omgee-mens.
  • Ek het ’n sterk persoonlikheid en aanvaar nie ’n onredelike NEE nie.
  • Ek hou nie van konflik nie, maar deins nie terug om standpunt in te neem as ander te na gekom word nie.
  • Ten spyte van die algemene siening dat skrywers deurmekaar emosionele wesens is, is ek baie georden en hou van roetine.
  • Koeksisters en roomys is my groot swakte.

Werk jy tans aan ’n boek?

Ek werk aan my 14de romanse Sewentig Maal Sewe.

As jy nie ’n skrywer was nie, sou jy … wees?

As ek nie ’n skrywer was nie, sou ek wou sing. (Ek het op skool besluit skryf is beter, want dit hoef mens nie voor ’n gehoor te doen nie.)

 

 

Winterliefde – Mari Roberts

winterliefde high res

Sy moet hom dit ter ere na gee. Hy het nooit vir tannie Gerda of oom Jans vertel waar hy hulle oral moes uithaal nie. Sy stiltes het Sam al hoe opstandiger gemaak en sy was daarop uit om hom te tart. Tot die aand, seker so agt maande ná haar sewentiende verjaarsdag, toe hy haar in ’n gewaagde skepping by die trap sien afkom het.

“Gaan trek vir jou ander klere aan,” het hy kortaf geblaf. Tannie Gerda-hulle was vir ’n funksie by die skool en hy, terug van die Kongo vir ’n kort vakansietjie, het in die televisiekamer gesit. Agter haar het Frikjan in sy spore gestol en stadig retireer sodat hy die konflik wat soos donderwolke opgesteek het, kon systap. Teen daardie tyd was hy net so versigtig vir Rufus, maar anders as sy, het hy verkies om nie ’n oorlog te begin nie.

“Ek sal nie,” het sy Rufus ken in die lug uitgedaag met ’n wildheid in haar wat deur haar lyf gebrand het. Wie is hy in elk geval om vir haar te kom sê wat sy mag of nie mag dra nie?

Die maskeragtige uitdrukking op sy gesig moes haar gewaarsku het, ook toe Rufus stadig opstaan van waar hy in die diep leunstoel gesit het. Sy mond het in ’n dun lyn saamgepers voordat hy skaars hoorbaar gesê het: “Ek verbied jou om met daardie stukkie lap wat jy ’n rok noem, uit te gaan.”

“Ek sal maak soos ek wil; jy is niks van my nie,” het sy verwoed gebits. Sy het hom uitdagend aangegluur, heeltemal teenstrydig met die onrustigheid in haar binneste.

“Dit is reg, ek is niks van jou nie.” Sy stem was emosieloos en sy het onwillekeurig ’n tree agteruit gegee. Dit het gevoel of ’n bom iewers dreig om te ontplof. “Maar Ma en Pa het my gevra om ’n ogie oor jou te hou en daarom sal jy maak soos ek sê of . . .” Hy het dralend stilgebly en haar toegelaat om verskeie opsies vir haarself uit te spel.

Die spanning in die vertrek het selfs die kat laat spaander. Sam het gesluk, gevoel hoe haar nekspiere styftrek, terwyl sy die moontlikheid van sy erns oorweeg het. Rufus het dit klaarblyklik as astrantheid geïnterpreteer, want toe sy te lank talm, het hy skielik gebuk, haar opgetel en oor sy skouer gegooi.

Sam het histeries met haar vuiste teen sy rug gehamer, maar dit het geen indruk op hom gemaak nie. Niemand het nog ooit so met haar gewerk nie. Met afgemete treë het hy teen die trap op geloop en haar in haar kamer soos ’n sak aartappels op die bed laat val. Van die sagmoedige mens wat sy leer ken het, was daar geen teken nie. Sy gesig was graniethard en selfs vir Sam, wat Rufus nog altyd met gemak om haar pinkie kon draai, was die boodskap duidelik: Hy het genoeg gehad.

“As jy soos ’n straatvrou wil aantrek en leef, is dit jou saak, maar nie terwyl jy onder hierdie dak woon nie. As jy geen respek vir jouself het nie, sal jy dit vir my ouers hê wat vir jou lief is. Bly hier totdat jy afgekoel het. Was dan daardie gemors van jou gesig af en dan kan ons praat soos volwassenes, wat ek hoop jy al is,” het hy gekners, toe omgedraai en uitgestap sonder om die deur agter hom toe te trek.

Daardie woorde van hom, meer as enigiets anders, het Sam aan die bed vasgespyker sodat sy haarself nie sover kon kry om te beweeg nie. Die pyn wat dit veroorsaak het, het haar stukkie vir stukkie uitmekaargekerf.

Oomblikke later het Frikjan met koeëlronde oë om haar deur geloer. “Leef jy nog?”

“Natuurlik,” het Sam kop omhoog laat hoor. Gelukkig het die woede wat in haar gesmeul het, haar die krag gegee om met minder waardigheid as wat sy wou, orent te sukkel. “Dankie dat jy my gelos en weggehardloop het.” Skielik ongemaklik het sy aan die kort rompie gerem.

Frikjan het verleë weggekyk. “Ek soek nie moeilikheid met Rufus nie.”

“Dit het ek deeglik besef,” het Sam gesmaal.

“Ek’s jammer, Sam.” Hy het sleepvoet nader gekom. “Ek sal enigiets doen om op te maak daarvoor.”

Sam het gemaak of sy diep dink en hom toe uitgedaag: “Jy gaan saam met my na Cheryl toe. Ons gaan steeds party toe.”

“Is jy mal!” Frikjan kon amper nie die woorde uitspreek nie, so geskok was hy. “Wil jy nou regtig die derde wêreldoorlog begin? Rufus gaan ballisties raak as ons sy bevele nie gehoorsaam nie.”

“Hy hoef nie te weet nie,” het Sam vrolik gesê. Of sy haarself geglo het, sou sy nooit met sekerheid kon sê nie. Al wat sy geweet het, was dat die aand nie meer so donker was nie. Miskien is sy net soos haar ma. As hy dan dink sy wil soos ’n prostituut lewe, gaan sy dit nou regtig begin doen. En dit gaan mos nie onder tannie Gerda se dak wees nie, het sy haarself oortuig.

“En hoe gaan jy dit regkry sonder dat meneer Perfek jou sien? Hy waak soos ’n gerub oor die voordeur.” Frikjan was nou nie meer onderdanig nie, maar sy argwaan met haar het sy stemtoon gekleur.

Sam het haar nie aan hom gesteur nie. Sy het na die venster geloop, dit oopgeskuif en oorwinnend geglimlag. “Ons klim deur die venster, loop dan met die dak tot by die agterste balkon en klim met die boom af. Maak toe die deur. Sluit dit sommer. Dan kan Rufus nie inkom en sien ek is weg nie,” het Sam triomfantlik beduie en gewag dat Frikjan haar gehoorsaam.

“Dit is amptelik,” het Frikjan gemor, terwyl hy haar halfhartig gevolg het. “Jy is verby mal.”

Die gevoel van oorwinning was van korte duur. Skaars ’n uur later het Sam met wydgerekte oë toegekyk toe die jong man wat op die punt was om haar te soen, soos ’n vrot vel eenkant toe geslinger is. Sy het Rufus nog nooit só gesien nie. Sy oë het swart in sy wit marmergesig gegloei. Sam kon nie ’n woord uitkry nie en vrees het haar keel toegedruk. Toe hy haar aan haar elmboog vorentoe du, het sy oom Jans deur ’n rookgordyn herken. Die uitdrukking op sy gesig was moorddadig, alhoewel hy niks gesê het nie. Sam sou later nie kon sê vir wie sy die bangste was nie. Albei was ewe intimiderend.

“Kom.” Die ys in sy stem het haar en Frikjan onmiddellik laat reageer. Die verwytende kyke van die kinders, omdat ’n onderwyser dit durf waag om hier te oortree, het skaars by Sam geregistreer. Hulle het huis toe geloop teen ’n pas wat Sam gedwing het om op haar hemelhoë hakke te draf, anders sou sy nie bygebly het nie. Sy het een keer amper geval, maar toe het ’n staalhand op haar elmboog die tuimel grond toe verhoed. Sy het agter die vag rooiblonde hare geskuil, versigtig om nie in Rufus se rigting te kyk nie. Sy was intens bewus van sy arm waar dit om hare geklem het.

Asof die aand nie sleg genoeg uitgedraai het nie, het tannie Gerda boonop met rooigehuilde oë by die huis gewag. Die ergste was dat sy wat altyd die raaswerk doen, hulle net in haar arms toegevou het. In die beskerming van die vrou se arms het Sam haarself verag.

Dit het haar bygebly toe sy later in haar bed rondgerol het. Die aand se gebeure het oor en oor soos ’n film in haar kop afgespeel. Sy wou Rufus vermaak, maar toe maak sy tannie Gerda seer en dit wil sy nooit weer doen nie. Oor ’n paar maande sou sy agtien wees en Rufus was reg, sy is kinderagtig. Sy sou haarself moes regruk en om dit te doen, moes sy almal om verskoning vra. By oom Jans en tannie Gerda pleit om haar te vergewe want sy was ’n onmoontlike mens. Of hulle haar sou vergewe, het Sam nie geweet nie, maar sy kon net hoop. Dit was asof ’n groot las van haar skouers afgeval het. Sam het opgestaan om vir haar ’n glas water in die kombuis te gaan haal.

Sy het sonder om twee keer te dink teen die trappe afgedraf, en nie eens daaraan gedink dat sy iets bo-oor haar nagrok moes aantrek nie. Toe sy onder kom, het sy gesien die lig brand nog in die televisiekamer. Rufus, geklee in ’n slaapbroek, het op die bank gelê, sy arm oor sy oë. Sy het hom al baie sonder ’n hemp gesien, maar skielik het sy naaktheid haar soos ’n vuishou in die maag getref. Sy kon nie beweeg nie, maar het hom openlik met haar oë verslind terwyl ’n ongekende tinteling deur haar liggaam getrek het. Toe hy kreun, het daar weer lewe in haar verstarde liggaam gekom. Met een tree was Sam by hom.

Toe sy saggies aan sy skouer vat, het sy oë oopgevlieg en die volgende oomblik het sy onder hom vasgepen gelê.

“Wat maak jy?” het hy rou gefluister. “Het jy nie vanaand gekry waarna jy gesoek het nie?”

Sam het verskrik na hom opgekyk. Sy woede en woorde was vir haar onverstaanbaar.

“Ek is nie een van daardie sawwe seuntjies waarmee jy jou vermaak nie.”

“Ja,” het sy in ’n waas geknik. Dit was ’n retoriese beweging, want sy het steeds nie kop of stert van alles uitgemaak nie. Al wat regtig sin gemaak het, was dat elke vesel in haar lyf van hom as man bewus was. Die hitte van sy liggaam het haar deur die dun materiaal van die nagrok geskroei. Haar oë was swaar toe sy in sy bruin oë opgekyk het. Wat sy daarin gelees het, het alle nugter denke verwoes. Sam kon haarself nie help nie. Haar hand was skielik vry, en gedagteloos het sy met verdwaasde teerheid oor sy wang gestreel. Gevoel hoe die spiere onder haar vingerpunte saamknoop.

Rufus se reaksie het haar verbaas. Hy het sy oë toegeknyp asof die aanraking hom tegelyk pynig en genot verskaf.

“Moenie.” Sy stem was onherkenbaar, maar Sam het nie geluister nie. Die klopping van haar hart het haar doof gemaak vir die waarskuwing.

Vir lang, ontelbare oomblikke het hulle in mekaar se oë gestaar en toe het hy sy kop met ’n kreun laat sak en haar mond amper ru in besit geneem. Die soen was hopeloos te vinnig verby. Die volgende oomblik het hy met ’n dierlike grom van haar losgebreek en die breedte van die televisiekamer tussen hulle gesit. Hy het heen en weer geloop terwyl hy sy kop vasgegryp het. Die afgryse op sy gesig het stadig tot haar deurgedring.

“Jimmel, Samantha, jy soek vir moeilikheid,” het hy rou gefluister. “Jy gaan nie by my kry wat jy vanaand nie by daardie seuntjie kon kry nie. Gaan!” het hy kras beveel en toe sy nie reageer nie, het hy omgevlieg en sekondes later het sy die sydeur wat na die trap van die woonstel lei, hoor toeklap.

Sy het soos ’n standbeeld bly sit terwyl sy probeer sin maak het uit wat so pas gebeur het. En namate die mis in haar kop verdamp het, het sy begin verstaan wat hy gesuggereer het en daarmee saam het sy vuurwarm van vernedering geword. Sy het krampagtig gesluk aan die bitterheid wat in haar keel opgestoot het. Haar bene het soos riete in die wind gevoel toe sy stadig teen die trap opklim. Sy het soos ’n klein hondjie wat ’n allemintige skop van sy baas gekry het in haar bed opgekrul en die kombers oor haar kop getrek.

Die volgende dag het sy hom nie gesien nie en toe sy die Maandagmiddag van die skool af kom, moes sy hoor hy is terug Kongo toe. Sy was oneindig verlig.

Vir sewe jaar het hy weggebly en nou kom hy terug. Dit voel vir Sam of sy gaan versmoor van paniek. Sy is seker hy bring iemand saam, want hoekom anders het Frikjan gesê volgens Rufus wag daar ’n verrassing vir die familie?

Wonder jy wat gaan gebeur? Koop Winterliefde hier: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/winterliefde/sagteband of Mari Roberts se Jy is my engel: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/jy-is-my-engel/sagteband

Mari Roberts aan die woord

Die proses vir pleegsorg figureer sterk in Winterliefde. Jou beroep as maatskaplike werker het seker met hierdie inligting gehelp? Hoe beïnvloed jou beroep jou skryfwerk?

Dit was nogal moeilik om myself in die boek te distansieer en toe ek weer sien, het ek ‘n onderwerp begin wat al baie vraagstukke by my laat ontstaan het, naamlik: Is pleegsorg werklik so suksesvol?  Ek het gevalle waar dit uitsonderlik is, maar dan het ek ook gevalle wat klaaglike mislukkigs is, veral waar die kinders hulle tienerjare slaan en met dwelms en seks begin eksperimenteer.  Omdat dit ’n Romanza is, het ek die positiewe uitweg gekies en vir Sam ’n gelukkige pleeghuis en liefde gekies.

Wat het die held, Rufus, geïnspireer? 

Ek het eenkeer ’n boek gelees van ’n egpaar met my, jou en ons kinders as tema. Rufus is vir my die sterk, manlike tipe wat Sam soort van grootgemaak het en haar beskermer was.  Maar hy het ook ’n stryd met homself gehad, veral na haar sestiende verjaarsdag toe sy begin ontluik in ’n vrou en hy agterkom niks is eenvoudig nie.

Waarom het jy gekies om oor hierdie tema (liefde vir die pleegbroer) te skryf?

Gekompliseerde of moontlik gekompliseerde verhoudings met etiese vraagstukke het my nog altyd gefassineer.  Ek sal elke boek uit daardie oogpunt wou skryf, maar helaas, afwisseling is broodnodig.

Hoe verskil die pleegbroer-held van jou gewone helde?

Ek dink hy is meer beskermend. Hy sit boonop met die dilemma van hy voel iets vir hierdie meisie, maar almal om hom verwag van hom om haar te beskerm en soos ’n suster te behandel. Verder is sy tien jaar jonger as hyself en mag hy nie uiting gee aan sy gevoelens nie. In die Suid-Afrikaanse Kinderwet word verhoudings (meer spesifiek seksuele verhoudings) tussen ’n kind onder agtien jaar, met iemand meer as twee jaar ouer as teen die wet beskou.  My held is dus geweldig bewus van sy ouderdom en dit maak dit soveel moeiliker. Die verhouding tussen hulle is uiteraard nie seksueel terwyl sy nog ’n tiener is nie, maar dit maak die bewustheid nie minder nie.

Wat is jou grootste vrees?

Dat ek nie meer in staat sal wees om te kan skryf nie.

Watter boeke lê op jou bedkassie?

Die Bybel en twee Romanzas.

Aan watter skryfgewoonte (van jouself of ander skrywers) het jy ’n broertjie dood?

Van myself: Ek kan nie langer as twintig minute stil sit en skryf nie, dan moet ek eers iets fisies gaan doen. Ek mors baie tyd deur dit te doen, maar ek kan nie skryf af iets nog vuil is in die huis nie.

Wat is die lekkerste van skryf?

As jy jou boek van die uitgewers terugkry. Dit feit dat ek relatief onbekend is in my omgewing.  Ek kan ongesiens beweeg en hoor wat mense van die boeke dink sonder dat hulle weet ek hoor hulle.

Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

Om jouself nooit met hulle te vergelyk nie.

hemingway-writing-quote-570x395

Wat wens jy, jy het geweet toe jy begin skryf het?

Nee genugtig, nou vra jy darem diep vrae waaroor ek nog nooit gedink het nie.

Wie is jou skryfrolmodelle?

Daar is heelwat: Ena Murray, Chanette Paul, Irma Joubert en Lerina Erasmus.

Engelse skrywers is daar net een: Sydney Sheldon.

Wat is noodsaaklik op jou lessenaar (behalwe jou rekenaar) om lekker te kan skryf?

’n Woordeboek en die blokkiesraaiselwoordeboek. Ek dink baie in Engels vandat ek weer begin werk het, dus moet ek maar ’n woordeboek byderhand hou.

Wat is die belangrikste les oor skryfkuns wat jy geleer het?

Deursettingsvermoë en lees baie.

Wat is jou grootste skryffiemies?

Ek het nie so iets nie.

Wat is jou gunstelingaanhaling?

“Die gedienstige engel het gekom in ’n huis waar daar liefde was, en met ’n glimlag omgedraai, en gesê: My diens is hier oorbodig”. ~ C.J. Langenhoven

Wat is jou grootste uitdaging wanneer jy ’n romanse skryf?

Om dit nie boring te laat klink of clichés te gebruik nie.  Om die tema vars te hou.

how-cliched-is-your-writing-take-the-test-1024x683

Werk jy aan ’n volgende manuskrip? Indien wel, kan ons ’n sneak preview kry?

Ja, en nee.

Watter spesifieke eienskap moet ’n held hê om jou hart te steel?

Hy moet die heldin verstaan en mooi oë hê.

’n Tweedehandse hart − Didi Potgieter

Net toe Helene dink die rit plaas toe gaan so stil verloop soos die een die oggend, gee Cronjé ’n ongemaklike kuggie. “Ons sal seker moet gesels oor hoe ons dinge gaan hanteer.”

“Watter dinge?” hou sy haar dom. “Jy sal meer spesifiek moet wees, Cronjé.”

“Ons . . . alles. Hoe gaan ons die volgende paar maande hanteer?”

Helene hou haar asem ’n paar sekondes op. “Ek weet nie; jy is die een met die planne.”

“Jy het jou nog nooit regtig aan my planne gesteur nie.”

“Dis ook weer waar.”

Die glimlag wat volg op die opmerking slaan amper haar asem weg. “Jy het my nooit gesê wat jy met Groote Schuur gereël het nie.”

“Ek moet my vasgestelde aantal ure in die akademie insit, verder kan ek eintlik kom en gaan soos ek wil. Ek het gedink dit sal goed wees as ek my teaterlyste om jou rooster kan beplan. Dit is die beste wat ek vir die huidige kan doen.”

Hy knik. “Ek waardeer regtig jou moeite. Wat het jy gesê is die rede waarom jy Bloem toe kom?”

“Dat ek nie onmiddellik van my man kan skei nie omdat ons nou saam ’n kind geërf het, maar dat ek net wil verseker jy kry toesig voor ek terugkom.”

“So hulle weet van ons?”

Helene knik.

“Weet hulle dat jy Lindi geken het?”

“Nee.” Helene sluk swaar. “Pla dit jou?”

“Dat hulle nie weet jy het Lindi geken nie?”

Helene glimlag flou. Hy is seker ook daarop geregtig om dom te speel. “Nee, dat ek haar hart geoes het.”

Hy trek sy skouers op en skud dan sy kop. “Ek het Donderdagaand gedink dit pla jou, en Vrydag gewens dit is die geval, maar teen gister was ek vas oortuig dat as Lindi kon kies, dit jy sou wees. Ek is bly jy was in haar laaste oomblik by haar. Dat sy nie alleen was nie.”

“Die oomblik in die teater was nie haar laaste nie, Cronjé, die oomblik in die kar was. Dit was saam met Hannes, en ek dink dit sou haar keuse gewees het.”

“Is jy nog kwaad vir hulle oor hulle mekaar liefgekry het?”

Helene skud haar kop. Sy wil teenoor hom erken dat sy nooit regtig kwaad was daaroor nie, omdat sy immers self vir iemand anders lief was terwyl sy met Hannes uitgegaan het. Dit het gegaan oor die tydsberekening. Sy was kwaad omdat Frik Stander op sy sterfbed gelê het en sy hom nie kon haat nie, maar ook nie kon vergewe nie. Al wat sy egter uitkry, is: “Nee.”

 

Daar heers weer stilte tussen hulle tot hulle by

die huis kom en die inkopies wegpak. Cronjé weet egter dat daar nog bitter baie goed is wat gesê moet word, daarom val hy met die deur in die huis toe Helene die ketel aansit. “Jy weet almal

op Dewetsdorp gaan wonder hoekom jy terug

is, nè?”

Helene trek haar skouers ongeërg op. “Met Retha Erasmus as oom Ben se sekretaresse gaan hulle nie lank wonder nie.”

“Hulle gaan skinder oor ons.”

“Hulle moet maar skinder, Cronjé, daar is niks wat ons daaraan kan doen nie. Solank dit nie ons saak benadeel nie.”

“Dit is waarvoor ek bang is. As Retha die skinderbek agter die stories gaan wees, gaan almal weet jy is nie hier uit vrye wil nie.”

“Niemand kan dit bewys nie.”

“Ek weet, maar dit is belangrik dat jou en my storie moet ooreenstem.”

“Watse storie?”

Cronjé haal ’n slag diep asem. “Dat die baba wat ons verloor het ons huwelik gesink het. Dat die feit dat ons nou ’n kans het om ’n kind saam groot te maak ons weer nader aan mekaar gebring het.”

Haar oë is soos ys. “Tegnies is dit die waarheid.”

“Ons kon weer probeer het.”

Sy skud haar kop en vir ’n oomblik verbeel Cronjé hom hy sien trane vlak in haar oë. “Ek is jammer. Ons is van mekaar vervreem, ons wil weer saam wees, en as die paw-paw die fan strike, dan sê ons net dit het toe net nie gewerk nie!”

“Hoe eenvoudiger hoe beter.” Sy haal ’n slag diep asem. “Daar is nog iets wat ek met jou wil bespreek.”

“Wat?”

“Geen oorbodige public displays of affection nie.”

“Wat?”

“Jy mag voor mense my hand vashou, dalk jou arms om my skouers sit. In uiters noodsaaklike situasies my dalk soen. Maar dis al, en net voor mense.”

“Wat dink jy van my?”

“Dit is nie wat ek van jou dink nie, Cronjé, dit is wat ek van mans oor die algemeen weet. My bed is my bed, joune is joune, en as jy dit nie kan respekteer nie, pak ek my goed en gaan terug Kaap toe.”

“Glo my, jy hoef nie daaroor bekommerd te wees nie.” Vies vir homself en vir haar draai hy om en stap by die agterdeur uit.

Mans oor die algemeen? Wat de hel beteken dit? Dat sy nie die afgelope vyf jaar vreeslik kuis gelewe het nie? Die swaaideur wat agter hom toeklap, eggo die gevoel in sy binneste. Hy gee werklik nie ’n blou duit om of sy ander mans in haar bed gehad het of nie.

Maar hy gee tog om, moet hy teenoor homself erken toe hy by die store trek en sy hartklop steeds nie na normaal teruggekeer het nie. Sy is syne. Sy was syne. Net syne. Die dag toe sy by die deur uitgestap het, was hy die enigste persoon wat haar op daardie vlak geken het, en dit brand soos ’n kool vuur om te dink dit is tien teen een nie meer die geval nie.

’n Eerstehandse gesels met Didi Potgieter

Wat lees jy op die oomblik?

Night Shadow van Nora Roberts

Wat doen jy wanneer jy nie skryf nie?

Ry kinders rond… en doen vertaalwerk en teksredaksie.

Wat is jou grootste vrees?

Dat ek kinders die wêreld gaan instuur wat nie daarvan ʼn beter plek gaan maak nie… Ek is ook bang vir hoogtes en klein spasies.

Watter boeke lê op jou bedkassie?

Night Shadow en die Amplified Bybel.

Hoe gaan jy te werk as jy ’n boek begin?

Ek skryf die eerste paragraaf en die epiloog, al vee ek beide later uit.

Wie is jou skryfrolmodelle?

Nora Roberts, Sophia Kapp, Elsa Winckler en Dina Botha.

Wat was die grootste uitdaging vir jou om ’n Tweedehandse hart te skryf?

Ek weet absoluut niks van die mediese professie nie, maar die uitdaging was pret.

Watter eienskappe moet ’n held hê om jou hart te steel?

Dis ʼn moeilike een … Hy hoef net die held te wees dan traan my oë al. Maar elke held van my kry iets van my man – ek dink dit is waarom ek dadelik verlief is op my helde! Ek hou van ʼn sterk man met ʼn sagte hart …

Hoe het jy begin skryf?

ʼn Skryfopdrag vir Skryfkuns aan die Noordwes-Universiteit. Ek het glad nie gedink ek gaan liefdesverhale skryf nie, maar dit is wat natuurlik gekom het toe ek agter die rekenaar inskuif!

Het jy romanses gelees voor jy dit self begin skryf het?

Oor en oor en nog en weer!

Daar is baie mense wat graag wil skryf. Wat sou jy sê is die eienskappe waaroor ’n voornemende skrywer moet beskik? 

Deursettingsvermoë!

 Wat was die kosbaarste les wat jy by ander skrywers geleer het?

“Jy kan nie ʼn genre skryf waarin jy nie glo nie” (Sophia Kapp) en “wyn op sy tyd is van onskatbare waarde”.

images

Wat wens jy jy het geweet toe jy begin skryf het? 

Ek weet nie, ek dink ek moet nog so baie leer, ek vermoed dat as ek alles geweet het ek dalk nooit sou begin het nie.

Jy gee Bloemfontein baie getrou weer in ’n Tweedehandse hart. Hoe belangrik is navorsing en lewensgetrouheid in skryfwerk en hoe het jy hierdie navorsing aangepak? Het jy na Bloemfontein gereis of moes jy van Google Maps gebruik gemaak?

Een van my beste vriendinne het my Bloem toe gevat vir ʼn naweek. Die grootste deel van my storie was toe reeds geskryf maar die gapings was daar. Ons het die hospitale gaan besoek en ek kon die gevoel van die plek kry… Die vreemdste was dat die Dewetsdorp in my verbeelding presies soos in die regte lewe gelyk het!

Realiteit houcontsaglik baie plot-moontlikhede vir ‘n skrywer in.

NG_kerk_Dewetsdorp_Willeen_Olivier

’n Tweedehandse hart is jou derde Romanza. Het die moeilikheidsgraad van skryf toe- of afgeneem? Is dit nou makliker of moeiliker om te skryf?

ʼn Bietjie van beide. Ek kan die slaggate waarneem, maar elke keer is die druk daar om die nuwe storie beter as die vorige een te maak.

Is Helene pure verbeelding of is sy op ’n kennis/vriendin gebaseer?

Helene is my eerste karakter wat nie op ’n vriendin gebaseer is nie. Sy was my waagstuk omdat sy presies die teenoorgestelde van my is … Sy het my nie so maklik toegelaat om in haar kop te klim nie!

shutterstock_278626679

Watter navorsing moes jy doen om ’n Tweedehandse hart te skryf?

Ek is uiters gebless met vriende wat my ondersteun. Een van my beste vriende is ʼn ginekoloog en kon my help met mediese aspekte, ek dink hy het al begin wegkruip as ek nader kom. Ek was ook elke tweede dag op die Orgaanskenkers-webtuiste en het self as ‘n skenker geregistreer omdat dit wat hulle doen vir my so wonderlik is.

’n Tweedehandse hart is ’n besonderse titel. Hoe het jy daaraan gekom?

Ons was op pad van Bloem af toe Ben Haenow se Second Hand Heart begin speel – dit het my net getref! My kids noem dit nou Mamma se song.

'n tweedehandse hart high res

Is dit moeiliker vir jou om in die ‘feeks’, Lelani, se kop te klim as in die van ander karakters?

Dis ʼn ander tipe klim en om ʼn goeie feeks te skep is nie maklik nie… om die waarheid te sê ek gebruik mense wat in hulle lewe al gemeen met my was en bou hulle uit.

Hoekom is Lelani so ’n feeks?

Sy moes wees… haha, nee sy dink sy verdien die wêreld op ʼn skinkbord en sy soek dit voor ses, as ek dit so kan stel. Die Engelse woord is entitled.

Wat is daar vir jou in die pyplyn?

ʼn Meestersgraad (hopelik gou) en nog vele romanses!

 

Facebook-vriendin: Nenette de Lange

Vertel ons so bietjie van die vrou agter die boek?

Ek is maar net ’n doodgewone werkende ma, wat elke dag moet aanpak en seker maak jy kom aan die anderkant uit. Niks opwindend en uitdagend nie. Dis nou as jy die verkeer op pad werk toe uitsluit, waardeur jy moet veg elke oggend.

Beroep: Ek is in die advertensiewese.  Ek is ’n implementasie beplanner.

Woon in: Gauteng

Stokperdjies: Ek is mal daaroor om my besig te hou met ’n hele klomp kunsvorme. Ek doen graag mosaiekwerk, loombrei, so bietjie hekel en brei.  Ek doen ook lapverf. Lees my Romanza-boeke is definitief bo aan die lysie.

Troeteldiere: Ek het twee kokketiele en twee woefkinders.

Wat geniet jy die meeste van lees?

Om rustig te kan opkrul en weg te raak in die verhaal en myself in te leef in die gebeure.

97cfcbaea284f4b7d1bee4f355cc6e29

As jy enige plek in die land kon bly, waar sou dit wees?

Ek sal graag in die berge wil bly langs ’n waterstroompie of waterval. Met ’n lekker warm kaggel waarvoor ek my boeke kan lees. Geen selfoonopvangs, ’n rustige plek – maar met net die nodigste en so bietjie luuksheid want dis altyd lekker om te bly in ’n plek wat pragtig is (dis nou die décor)

Wat doen jy graag naweke?

Met kinders in die huis en my voltydse werk, is dit maar die tye wat ek my inkopies moet doen en kinders rondry. As daar ’n tydjie is, doen ek my kunswerkies en as die kinders my so bietjie uitlos, gryp ek my boeke en lees. Ek sou baie graag opwindende dinge wou doen, maar met vandag se ekonomie, is daar net nie genoeg geld om dit te doen nie.

Behalwe romanse lees ek ook graag …

Nee wat, ek lees net my romanse. Ek is versot daarop.

Wat is die drie items waar sonder jy nie kan leef nie?

Daar is nie veel goed wat vir my so belangrik is nie. My gesin en boeke is vir my die heel belangrikste.

Wie is jou drie gunstelingskrywers is?

Dit maak nie veel saak wie die boeke geskryf het nie, solank dit ’n Romanza is, is ek die heel gelukkigste.

As jy drie mense na ete sou nooi (lewend of dood), wie sal dit wees?

Prinses Diana, Sandra Bullock en my man.

Watter boeke kan jy herhaaldelike lees?

Ek lees nie rêrig ’n boek meer as een keer nie. Want ek wil elke storie wat ek in Romanza lees opsuig.

Watter heldin het  jy onvergeetlik gevind? Wat het haar uitsonderlik gemaak?

Daar is so baie dat ek nie een kan uistonder nie. Ek is mal oor hulle almal

Sal jy ooit ’n boek wou skryf?

O ja, absoluut – ek wens ek het daai talent gekry om dit wat ek voel en dink te kan neerskryf. Om dit te omskep in iets wat die moeitewerd is vir ander om te lees.

Indien wel… Wat sal die boek se naam wees?

Sjoe, ek het nog nie so daaraan gedink nie. Dit sal gelei word deur waaroor ek skryf, die omgewing of omstandighede.

Wat sou jou heldin se naam wees? Hoekom?

Dalk my naam, want ek dink ek het ’n sterk maar teer naam

’n Held is aantreklik as hy watter eienskappe het?

Lank, gespierd, ’n harde kwas, maar ’n hartjie soos ’n beer wat dit nie wil erken nie

Waar sonder kan jy nie leef nie?

Boeke. Ek wens daar was net meer tyd in ’n mens se dag waar jy kan sit met ’n boek. En om nie sleg te voel dat jy jou gesin en huis afskeep nie.

In my volgende lewe wil ek ’n … wees.

Romanseskrywer

Aanhaling waarvolgens ek leef, is:

Probeer maar weer. As dit nie werk nie, probeer iets anders

Perfek vir mekaar − Louise Minnaar

Perfek vir mekaar high res

Nicola en Daniel loop gelyk by die winkeltjie in.

Sy ignoreer hom. Dit sal waarlik makliker wees om hom op ’n afstand te hou as sy nie so gereeld in hom vasloop nie. Om hom blatant te ignoreer is redelik ongeskik en nie heeltemal hoe Nicola verkies om mense te behandel nie.

“Geniet jy darem nog die rit?” vra hy vriendelik.

Nicola knik net. As hy so vriendelik is, is dit baie moeilik om hom koud te behandel. Dókter Daniel, so ewe. Kan hy nie agterkom dat sy liewer nie met hom wil praat nie? Sy weet sy sal môre, selfs vanaand al, beter voel en weer kans sien om met hom te praat, maar op die oomblik is sy nie lus nie. Hy hou haar vir die gek en lag heel waarskynlik agteraf vir haar.

“Ek hoop nie jy is van plan om my die hele tyd te ignoreer nie?” vra hy met ’n glimlag. Klaarblyklik pla dit hom glad nie dat Nicola niks met hom te doen wil hê nie.

“Hoekom nie?” vra Nicola bitsig.

“A, sy praat darem weer met my.”

“Moenie spesiaal voel nie.”

“Nee, met jou naby sal ek verseker nie spesiaal voel nie,” antwoord Daniel droog. “Drink jy Coke?”

Nicola knik en sien verbaas hoe hy twee koeldranke uithaal en daarmee betaalpunt toe loop.

“Ek kan my eie koeldrank koop,” laat sy vies hoor. “Of dink jy net dokters kan dit bekostig?” Nicola voel hulpeloos. Sy wil nie hê hy moet vir haar koeldrank koop nie; sy wil nie eers hê hy moet met haar praat nie.

“Ek is seker jy kan. Maar neem dit nou in die goeie gesindheid wat dit bedoel is.”

Soveel geduld. Sy besluit om nie met hom te baklei nie. “As jy daarop aandring.”

“Jy kan maar net dankie sê.”

Sy antwoord hom nie.

“Ek hoop regtig nie jy gaan probeer om my die hele naweek te ignoreer nie, want ek gaan dit nie vir jou maklik maak nie.” Hy lyk skielik baie ernstig en Nicola twyfel nie dat hy dit bedoel nie.

“Hoekom . . .” Sy bly stil toe Liesa by die winkel inloop.

Nicola wonder of sy weet waarheen hulle op pad is. Watter tipe mens dra rompies en hoë hakke en rooi lippies Wildtuin toe? Nicola voel skoon ongemaklik vir Liesa se onthalwe. Nicola probeer onthou of Janine ooit genoem het watse werk Liesa doen. Sy moet onthou om weer vir Janine te vra.

“Hoekom het ek jou nie gesê dat ek ’n dokter is nie?” voltooi Daniel haar vraag van vroeër toe Liesa buite hoorafstand is.

“Ag, dit maak nie saak nie.” Nicola waai met haar hand.

“Is dit wat jou pla?”

Hoekom bly hy so geduldig, wonder Nicola opnuut.

“Niks pla my nie,” sê sy geïrriteerd.

“H’m. Ek wou nie die kans laat verbygaan om self ’n bietjie gedokter te word nie,” antwoord hy eenvoudig.

Nicola glimlag effens, maar voel nog steeds nie lus om hom te vergewe nie. “En jy stop my nie toe ek jou in detail vertel wat met jou enkel gebeur het nie? Jy kon dit heel waarskynlik beter verduidelik het.” Haar stem is beskuldigend.

“Jy onderskat jouself! Jy het heel goed verduidelik – ek kon nie fout vind nie.”

Sy trek vir hom ’n gesig, maar lag tog saam.

Hy betaal vir die koeldrank, draai dan na haar toe, en sy kan nie help om te dink dat hierdie hele situasie ’n déjà-vu gevoel meebring nie. Dit is presies soos die vorige dag in die winkeltjie waar hy net wil praatjies maak en sy nie met hom wil gesels nie.

Sy sê dit ook vir Daniel. Hy glimlag, maar vervolg dan ernstiger. “Ek is jammer, ek moes jou gesê het ek is ’n dokter. Ek het aanvanklik gedink jy weet.”

“Dankie vir die koeldrank,” is al wat sy sê toe hy die Coke na haar uithou.

Daniel stop en vat haar liggies aan haar skouer sodat sy ook moet gaan staan. “Wat sê jy? Kan ons die strydbyl begrawe?”

“Dit lyk heel intiem,” sê Liesa bitsig toe sy by die winkeltjie uitloop.

Toe Daniel haar nie antwoord nie, gaan staan Liesa langs hom, asof sy die gesprek wil oorneem.

Nicola sien dit as ’n gulde geleentheid om onder Daniel se ondervraging uit te kom. Geen meisie is bestand teen daardie blik nie, daarvan is sy seker. As hy met sy groen oë so reguit na jou kyk asof al sy aandag op jou gefokus is . . . Sy betig haarself. Hy is dit beslis nie werd nie.

Toe Nicola terugkyk, sien sy hoe Daniel nog steeds in haar rigting kyk. Sy is nie seker hoe om die uitdrukking op sy gesig te lees nie, maar dit maak haar ongemaklik. Asof hy dink hy sal haar nou laat gaan, maar wag maar net, hy sal nog ’n antwoord uit haar wurg.

Santie van der Merwe gesels

Ek sal die gelukkigste persoon in die wêreld wees as:

Ek nooit iewers heen hoef te gaan nie. As ek net uit my huis uit kan gaan as ek die behoefte het om uit te gaan. Wat byna nooit gebeur nie.

Liefde is soos ’n boks …

Vol bolle wol. Dit het die moontlikheid om iets knus en liefliks te word, iets wat jou teen die elemente daar buite kan beskerm, maar dit kan ook baie deurmekaar en vol knope word as jy dit onverskillig hanteer.

Vrede omring my as …

Alles wel is in my wêreld. Veral saans, as ek weet my geliefdes is veilig in hulle beddens. As ek ʼn paar kussings regskud, rondstaanskottelgoed in die skottelgoedwasser pak, ʼn skoon vadoek uithaal. As ek inkruip, en ek weet ek het gedoen wat ek moes doen. En soggens, as ek die gordyne in my huis ooptrek en die lig stroom in, en ʼn dag lê voor my so vol potensiaal.

Watse verrassings is in jou beursie?

Gewoonlik net ʼn paar rand, en my kaarte, maar soms ook ʼn stukkie wol waarvan ek meer moet koop.

Ek kan regtig leef sonder …

Onverdraagsaamheid. My eie, en die van ander. En ek sal vir seker kan leef sonder die chroniese pyn wat ek ervaar.

Niks, ek herhaal niks, kom tussen my en …

My leestyd op Sondae nie.

Is die glas half-vol of half-leeg?

Half vol. Behalwe as dit vonkelwyn is, dan is myne altyd halfleeg.

images (2)

Wat’s jou gunstelingwoord?

Tevrede.

My trooskos is

Herderspastei met ʼn dikker laag kapokaartappel as maalvleis.

Alles in ’n verhouding is onderhandelbaar, behalwe

Oneerlikheid.

Ek skryf omdat …

Daar altyd stories in my kop is. Omdat dit vir my wonderbaarlik is dat ʼn mens dieselfde 26 letters op soveel maniere kan inspan.

Ek glo onwrikbaar in die …

Inherente goedheid in mense.

Wat het jy gedoen om in Anneleen se kop te klim?

Ek het my verbeel ek sien my lewe soos dit is, vir die eerste keer. Ek het baie gedink oor hoe ek was, en nou is. Ek het ook met vriendinne gesels oor hulle verwagtinge, en hoe hulle lewens uitgedraai het.

anderleen

Wat was die inspirasie vir Anderkant vergeet?

Mense wat vergeet wie hulle eintlik is. Ekself ook. Mense wat een of ander tyd verward om hulle rondkyk en vra: “Hoe de hel het ek hier gekom?”

anderkant vergeet

Onthou om jou boeke saam te bring!

 

Sterk karakters en ander verrassings – Mandie Human

Kate Duvenhage is sak en pak op pad terug na Malansrus. Sy gaan in haar oorlede ouma se huis, Rosendal, bly. Maar dan loop sy weer vir Janneman Malan raak. Die een wat as kind altyd haar broer van haar af wou wegvat en grensloos geïrriteer het. Daar is egter ʼn hele paar ander verrassings wat op haar wag en ʼn kontrak wat haar hele lewe kom verander.

Kate Duvenhage is ʼn rustige karakter met groot drome en ʼn plat op die aarde geaardheid. Elke leser kan beslis met haar identifiseer omdat daar in elkeen van ons ʼn rustigheid skuil en omdat elke leser ook ʼn droom het. Janneman Malan is ʼn sterk held wat vir baie opwinding sorg en die leser se knieë behoorlik lam maak. Ronelle Uys het ook daarin geslaag om die newe-karakter, Mavis, met oortuiging oor te dra en haar bydra tot hierdie Romanza is ongelooflik en vul die storielyn goed aan.

Koop Sy liefdesplan hier: https://www.lapa.co.za/fiksie/romanza/sy-liefdesplan/sagteband

Nuut op ons tafel

’n Tweedehandse hart − Didi Potgieter 

'n tweedehandse hart high res

Helene keer terug na haar geboortedorp omdat sy móét. Sy en haar vervreemde man Cronjé het ’n dogtertjie geërf. Die oomblik toe sy Cronjé sien, weet sy hier’s moeilikheid: Hy is steeds die kompas van haar hart.

Winterliefde − Mari Roberts

winterliefde high res

Voordat Sam se hart haar kan verraai, vlug sy Drakensberge toe. Maar toe sy weer sien, is Rufus skielik ook ’n onderwyser by dieselfde skool waar sy werk. Én hy trek in by die kamer reg langs hare!

Perfek vir mekaar − Louise Minnaar

Perfek vir mekaar high res

’n Wildtuinvakansie saam met vreemdelinge is nie Nicola se idee van pret nie. Ook nie die arrogante Danie nie. Sy wil hom op ’n afstand te hou, maar Danie laat haar – en haar hart − nie met rus nie.

’n Stukkie genade  − Dianne van Eeden

'n stukkie genade low res

Anjenette stem in om Brad, wat weens ’n vliegongeluk blind gelaat is, se persoonlike assistent te wees. Kort voor lank moet sy egter alles in haar vermoë doen om haar gevoelens vir hom van sy sesde sintuig weg te steek.

Seldsame man − Bets Smith

Seldsame man(Voorblad)

Isa glo sy het die trauma van Deon se dood verwerk. Haar ma stem nie saam nie. Die res van haar familie ook nie. Toe sy haar onverwags by die werk vasloop in die man wat haar daardie rampdag gered het, begin sy self twyfel. Ettienne se verskyning gooi haar lewe opnuut omver. Sy herleef die ontsetting van destyds in nagmerries en onverwagse terugflitse wat herinneringe oproep wat sy onbewustelik onderdruk het. Wat hét alles op Phuket gebeur? Watter rol het Ettienne gespeel? Sal dit genesing bring as sy die verlede gaan konfronteer? Of sal sy terugval in depressie en ontkenning?

Bloedlyn − Madelein Rust

Bloedlyn(Voorblad)

Doktor Renata Malan is ‘n profileerder met ‘n donker verlede en ’n talent om in geweldsmisdadigers se koppe te klim. Die oorgeërfde boosheid wat in haar gene skuil maak van haar ‘n gedugte teenstander en ‘n gehate vyand.

’n Seksmoordenaar saai amok tussen die ontroue vroue van Bloemfontein se rykstes; Renata en haar span moet hom help aankeer voordat nog vroue sterf. Die een raaiselagtige leidraad na die ander duik op ondanks die gebrek aan forensiese getuienis.

Is die moorde die werk van haar ontsnapte moordenaar-pa, of is daar ’n ander monster wat sy dodelike fantasieë keer op keer uitleef?

Die moordenaar is forensies en tegnologies bekwaam, hy het kennis van menslike anatomie en hy weet hoe om sy slagoffers sonder enige teenstand tot in sy moordkamer te kry.

Die spanning bou op wanneer die moordenaar met Renata kontak maak en haar betrek by die sadistiese moorde. ’n Lid van haar span word geskiet en nog een word wreed aangerand. Is sy volgende aan die beurt?

Die moordenaars in Renata Malan se stamboom het toegegee aan hulle natuur wanneer daar ’n sneller was. Is hierdie saak die sneller, die een wat haar finaal oor die afgrond gaan stoot?

 

 

 

Kan ons gou skinner?

Wyse-sara

Naam: Sara Wysheid (Wyse Sara)

Ouderdom: 59

Haarkleur: Deurspek met ouderdom (Ek weier om te sê grys. Ou mense is grys, ek age gracefully)

Woon: Pretoria

Loopbaan: Blogger vir Romanza by day, agony aunt by night (van daai soort wat jou nie bejammer nie)

Belangstellings: Lees Romanzas en romans, want ek kan elke aand met ’n ander man bed toe gaan, sonder dat die predikant vir my kom preek. Ek gee graag raad, wat almal beter vat as hulle weet wat goed is vir hulle. Speel met honde, want hulle weet van commitment. Kyk na movies, as daar iets goed is, ens. (Dié ensovoorts is classified)

Jong, dis al vir nou. Ek kan nie my hele secrets sommer die eerste geselsie uitlap nie. Sien jou volgende keer.

oogknip

  • Wyse Sara is Romanza se lekker-kuier-buurvrou en eie aunt agony. Sy staan by die draad en vertel jou oor alles wat aangaan by Romanza (voor, én soms agter die skerms). Kom geniet haar sin vir humor, vra haar vrae en laat weet haar wat jy van elke boek dink.  

SuperRomanza: Romanza se ou sus

seldsame man

Romanza-lesers het laat weet hulle wil graag langer en meer verwikkelde romanses hê. Daarom stel LAPA Uitgewers graag die nuwe SuperRomanza-reeks bekend.

Ons het in Februarie 2016 afgeskop met Dina Botha se Stem in die wind, en Julie verskyn die tweede in die reeks, Seldsame man deur Bets Smith.

 

Die SuperRomanza-reeks gaan uit en uit oor vandag se vroue in die modern wêreld. Kwessies word aangespreek waarmee hedendaagse vroue worstel, veral wat verhoudings betref. ’n Gelukkige einde is ononderhandelbaar.

Gewilde en geliefde romanse-skrywers het onderneem om vir hierdie reeks te skryf.

In Oktober 2016 sal Suikersoetsonde deur Dina Botha verskyn, en deur die loop van 2017 wag daar nog heerlike SuperRomanzas vir ons lesers.

Romanza-klublede kry SuperRomanzas teen 50%-korting. Die gewone prys is R200,00, maar klublede sal dit kan koop teen R100!

Sluit hier aan by Romanza-klub: https://www.lapa.co.za/Romanza/Romanza-klub

dina-botha-supperromanza

Kan jy emosie op papier sit?

Is jou heldin al ’n vriendin? Is jou held jou droomman?  Kan jy emosie op papier sit? Kry nou leiding om daardie romanse te skryf waaroor jy lankal droom.

Die ATKV-Skryfskool van die Noordwes-Universiteit bied ’n kompetisie vir voornemende skrywers van romantiese fiksie aan. Die wenner van dié kompetisie sal die Lenteskool van 8 − 10 September 2016 by die ATKV-Skryfskool op Potchefstroom GRATIS kan bywoon.

Indien jy vir hierdie prys in aanmerking wil kom, moet jy

  • verklaar dat jy nog nie voorheen ’n romanse gepubliseer het nie;
  • en ’n eerste hoofstuk (sowat 5 000 woorde) van ’n romanse met jou inskrywingsvorm aan ons by onderstaande e-posadres stuur om ons op die laatste op Maandag 1 Augustus 2016 te bereik.

Inskrywingsvorms kan aangevra word by Kobie.VanAswegen@nwu.ac.za of by 018 299 1783.

Kammabruid – Ida Bester

kammabruid_high res

Terwyl sy die verflenterde bome rondom haar beskou, kom Charles aangestap. Hy het ’n ent teen die rant opgestap in die hoop om selfoonontvangs te kry. Die tevrede uitdrukking op sy gesig wys dat hy daarin geslaag het.

“Sanrie, ek is jammer, maar die baas sê hulle kan in hierdie stadium net bekostig om een van ons per helikopter hier te laat uitvlieg. En dit moet ek wees, want hy wil hê ek moet sommer op pad terug foto’s van die oorstromings en skade aan paaie neem.” Die trots in Charles se stem is onmiskenbaar, al probeer hy om nie te kraai oor hy die gelukkige een is nie.

“Ja, dit kon ek voorspel het.” Sanrie vermoed haar ergernis is misplaas, maar sy kry dit nie onderdruk nie. Nie alleen gaan Charles die geleentheid kry om die gevolge van die wolkbreuk vas te lê nie, maar hy gaan ook ’n ongelooflik mooi deel van die land uit die lug sien. Dis ’n geleentheid waarvoor sy ’n tand, wel . . . ’n kiestand, sal gee.

“Bowendien sê hy jy moet asseblief die voertuig terugbestuur wanneer die paaie begaanbaar is, anders moet hulle boonop iemand betaal om dit te kom haal.”

Haar baas se opportunisme gaan nou wragtie te ver. “Fine, dan hoop ek hy het ekstra versekering uitgeneem ingeval die voertuig afgeskryf word. Vroue kan mos nie bestuur nie.”

“Nou praat die suur druiwe en jy weet dit, Sanrie. Ontspan en geniet die ekstra tyd in die lodge. Dink net hoeveel uur jy met daardie hygroman van jou in die jacuzzi sal kan deurbring!” Charles se selftevrede glimlag het pas ’n grynslag geword. Daar het niks oorgebly van die kameraderie wat tydens die nagtelike storm tussen hulle was nie.

“Weet jy, ek kan skaars agterkom wie van jy of die baas die grootste chauvinis is, maar toemaar. Ek en Luan is besig om dik pelle te word, en vir al wat jy weet, kom ek nog met ’n artikel oor die tweeling by die koerant aan. Los net vir my asseblief ’n kamera, hoor. Jy sal seker een van jou versameling kan afstaan.”

Charles vroetel in ’n drasak wat by die chalet se deur gereed staan en haal ’n kamera daaruit. “Moenie jou asem ophou nie, mevrou Riekert,” smaal hy, “ek is seker die Britse duke en sy gesin is hier uitgelig die oomblik toe dit bekend word van die groot reën. Hulle is long gone.”

“Hy’s nie van Brittanje nie, manlief.” Sy gebruik aspris die troetelnaam wat hy pes om haar wrewel in te vryf. “Hy is Dietrich von Stuber, oftewel die hertog van Leipzig, Duitsland. Jy moet meer dikwels die koerant lees waarvoor jy werk, lyk dit my.”

“Kyk vroulief, jou jaloesie en liefdeloosheid dwing my nou om onmiddellik ’n egskeiding aan te vra.” Charles buk om sy bagasie op te tel en kom na haar toe aangestap. “It was all right while it lasted, darling, but I’m leaving you because of your poisonous . . . Nee, oppas man, daai ding kos ’n fortuin. Sit neer.”

Sanrie verkneukel haar in Charles se ontsteltenis. Sy sou hom tog nie regtig met sy, of erger nog, die koerant se kamera gegooi het nie. Maar sy hoop die helikopter kom gou sodat sy met haar eie ontwrigte lewe kan aangaan.

Charles se opmerking laat haar kriewelrig wonder hoe die storm en oorstromings die adellike egpaar in werklikheid geraak het. Met ’n sug vrees sy dat hy reg kan wees en dat hulle die park verlaat het omdat hulle bang is vir verdere storms en ontwrigting. In daardie geval sal sy met leë hande terugkeer ná wie weet hoeveel dae hier in haar ark op berg Ararat.

 

Die tjak-tjak-tjak van ’n helikopter word hoorbaar. Met ’n stuk bagasie in elke hand kan Charles nie vinnig genoeg teen die steilte uit nie, met Sanrie kort op sy hakke. Toe die helikopter naby genoeg is, beduie ’n man in die oop sydeur dat hulle ’n tou gaan laat afsak. Sanrie wonder stuitig wat sal gebeur as sy vir Charles voorspring en eerste die tou sou beetkry. Maar sy verwerp dadelik die plan as gevaarlik vir haar loopbaan, want Phil Breda, haar baas, die suinige man wat boonop sonder ’n humorsin gebore is, sal ’n oorval kry as sy sy planne sou dwarsboom.

Sy bly dus gedwee staan terwyl Charles met sy bagasie by sy voete neergesit, hom in die helikopter vasgespe. Sy besef hy gaan sukkel om sy kosbare besittings opgetel te kry en staan vorentoe om dit vir hom aan te gee. Hou die kamerasak agter, fluister die duiweltjie agter haar oor ’n tweede moontlike wraakplan, maar sy raak geoefen daarin om die reperkussies van sy sluwe voorstelle te voorspel en pypkan hom weer. Sy draf gebukkend onder die orkaan van die rotor uit en staan en kyk hoe haar fotograaf die lug in gehys word.

“Totsiens, liefling. Kom haal my gou!” roep sy agterna vir die ore van enige personeellede wat moontlik staan en luister. Hulle staan dalk die reddingspoging vanaf die lodge op die Tweedepoortrant en dophou. Sy kan net-net uitmaak dat Charles vir haar tong uitsteek. Kleinlik van die man. Sy het tydens hul kortstondige verbintenis tog niks gedoen om die lewe vir hom moeilik te maak nie.

“Sanrie! Hoei, Sanrie!”

Sanrie . . . eggo haar naam in die kloof op. Sy kyk rond. Naby die chalet gewaar sy niks. Toe trek swaaiende arms op die dek van die lodge oorkant die ravyn haar aandag. Dis Luan wat sy bes doen om haar aandag te trek. Sy begin nader beweeg om te hoor wat hy te sê het. Halfpad met die paadjie af na die plek waar die hangbrug was, steek sy vas. Vir die eerste keer sien sy nou die kabel wat van ’n boom naby haar na die balkon van die lodge op die oorkantste rant gespan is.

“Sanrie, ’n werker het vanoggend vroeg sy lewe gewaag om die kabel oor te vat. Kom wag by die lodge tot die paaie weer oop is.”

Een kyk na die afstand tussen die kabel en die bodem van die kloof help haar om te besluit: Sy sal nie met die beste wil in die wêreld met die geprakseerde foefieslaaid oor hierdie ravyn beweeg nie. Hoe weet sy die boomstam waaraan die kabel vas is, is sterk genoeg vir haar gewig, selfs al is sy fyn gebou? Wie sê die kontrepsie waaraan sy veronderstel is om te hang, en haar arms, gaan haar tot aan die ander kant dra?

“Komaan, Sanrie. Ek sal jou aan dié kant vang!” Luan staan op die lodge se balkon, sy hande bak gemaak weerskante van sy mond sodat sy stem oor die afgrond kan dra. Dis eintlik nie eens nodig nie, want sy hoor sy skrikwekkende uitnodiging hard en duidelik.

Maar al klink dit hóé aanloklik om in Luan se arms te land en al wil sy hóé graag in sy oë dapper lyk, hom selfs met bewondering na haar laat kyk, sy kan die vrees vir daardie hoogte en die moontlike plons tot in die water, of erger nog, tot op die reuserotse doer onder, nie oorkom nie.

“Ek kan nie,” roep sy terug, “ek is jammer.”

Moenie Romanzas op haar baadjie takseer nie – Mandie Human

rebrand banner 3

Vinnig het ek besef dat my prentjie oor Romanza’s heeltemal verkeerd is. Die opinies van ander het my opinie gevorm nog voordat ek self enige ervaring daarvan gehad het. Hoeveel vrouens het al ʼn Romanza-boek saam hul rooi rose ontvang en die boek net iewers in ʼn kas gebêre sonder om eers die agterblad te lees. Die stereotipering oor hierdie genre strek wyd in Suid-Afrika, terwyl dit eintlik ʼn skat is wat nog verder ontdek moet word.

As kind en tienerleser was ek nie bekendgestel aan hierdie boeke nie. Boeke wat my ouma vanaf Leserskring bestel het, was oorgedra aan my en nie een Romanza was deel van daardie oorhandiging nie. My leeservaring het bestaan uit literêre werke van Daleen Matthee, Marlene van Niekerk, Ettienne Le Roux, Pieter Fourie en Jan van Tonder. Ek het digbundels en dramas gelees en ook nie-fiksie soos Dis ek, Anna en Thula-Thula.

Ek self was skuldig aan hierdie stereotipering as gevolg van my literêre belangstelling en fondasie. Totdat ek die geleentheid gekry het om ʼn internskap te doen by LAPA Uitgewers se Romanza-afdeling. My idee van Romanzas was dat dit ʼn ordinêre, vervelige genre is met min “oemf” en geen “backbone” nie. Ek het dit verwar met hygromans, waar elke tweede bladsy ʼn erotiese beskrywing bevat. Ek wou iets met ʼn duidelike storielyn lees wat my vanaf die eerste bladsy sal boei en was oortuig daarvan dat dít nie in hierdie boeke voorkom nie.

Ek was baie optimisties en gretig om my internskap by Romanza te doen juis omdat ek so min geweet het van hierdie genre. Tydens my eerste dag het ek verskillende artikels ontvang en gelees oor Romanzas en liefdesverhale. Soos wat ek een artikel klaar gelees het en die volgende een begin het, het ʼn hele nuwe wêreld vir my oop gegaan. Die kompleksiteit en “resep” van hierdie genre het my gefassineer en ek was opgewonde en gretig om my eerste romanza manuskrip te lees.

My eerste Romanza was Een laaste somer deur Dina Botha. Vanaf die eerste bladsy het die boek my gegryp en het ek dadelik myself met die heldin geïdentifiseer. Toe ek die boek neer sit het ʼn skuldgevoel by my opgekom. Hoe kon ek vir al die jare so ʼn wanpersepsie van hierdie genre hê? Wie was ek om te oordeel of dit “oemf” het as ek dit self nog nie eers gelees het nie?

een laaste somer_high res

Een van my hoofvakke tydens my BA-graad was Sielkunde en daarom het ek die artikel oor die sielkundige impak van hierdie genre op die vroueleser baie interessant gevind en het ek as leser dit self ervaar. Boeke in hierdie genre is nie net oppervlakkige boeke wat deur ʼn lukrake vrou geskryf is nie. Nee. Hierdie genre bestaan uit boeke wat vir die vrou geskryf is om te ontsnap uit hul alledaagse lewe met al die negatiwiteit. Dit is geskryf om die leser te laat besef dat liefde ʼn ware verskynsel is.

Die resep en struktuur van hierdie boeke is baie kompleks en by uitstek soms komplekser as literêre werke. Die held en heldin moet so sterk en geloofwaardig wees om die storielyn regdeur die boek te dra. Realiteit en fantasie speel ook ʼn rol. Die leser wil juis ontsnap van alledaagse bekommernisse oor finansies, geweld en moord en daarom moet die verhaal so geskryf wees om die leser te laat ontspan. Wat my ook opgeval het, is dat die heldin nie meer onderdanig aan die held is nie. Sy is nie sy vloerlap waarmee hy kan doen net wat hy wil asof sy ’n ligskakelaar is wat hy kan aan en af sit soos hy lus kry nie. Die heldin is ʼn sterk vrou, met drome en ideale en suksesse. Sy weet wie sy is en wat sy in die lewe wil hê en daarom kan ELKE vroueleser met haar identifiseer al is sy self nie so ʼn vrou nie het − sy die behoefte om so te wees.

Die held, aan die ander kant, is die toonbeeld van elke vrou se droom. Hy is sterk, maar tog sag. Hy neem standpunt in, maar domineer nie die vrou nie. Die belangrikste van alles is, hy laat haar toe om haarself te wees en haar eie identiteit te hê.

Ek is ongelooflik opgewonde oor hierdie genre en voel dat dit nie genoeg krediet en eer ontvang nie. Dit is belowende genre wat ontspannende leesstof aan elke leser verskaf. Romanzas moet daarom nie op hul baadjie takseer word nie. Binne daardie klein boekie is ʼn wêreld opgesluit waarin jy kan verdwaal en jouself kan verlustig aan liefde. Die werklikheid word uitgebeeld, maar sorg tog vir ongelooflike ontvlugting.

Is jy ʼn trotse Romanza-verslaafde? Sluit nou by die Romanza-klub aan en spaar op jou verslawing: https://www.lapa.co.za/Romanza/Romanza-klub