Maak reg vir ‘n onneersitbare lees van Dina. Bederf jouself hierdie Februarie met Bly myne.

BLY MYNE – Dina Botha
Romanza, Februarie 2012

Drie jaar ná Jackie se egskeiding is sy terug. Nie om hul huwelik te hervat nie maar om Alec te wys dis ’n ander Jackie dié. Maar hoe gemaak met die aantrekkingskrag tussen hulle?

Nog ‘n heerlike boek van Rika! Betyds vir die mees romantiese maand van die jaar – dit is Februarie op die rakke.

BEPROEFDE GELUK – Rika du Plessis
Romanza, Februarie 2012

Sonita moet voorgee sy en haar eksverloofde is herenig omdat hy andersins gaan praat oor ’n geheim in haar lewe. Sy sou kon, as dit net nie vir sy aantreklike en sagsinnige neef was nie …

Februarie is die maand van liefde. Hier is een van Valentynsmaand se Romansas. Bederf jouself met Linelle se nuwe boek!

Onbeplande liefde – Linelle Venter
Februarie 2012

Wie Anke wil hê, moet weet die drie tienerseuns wat sy “geërf” het toe haar suster en swaer oorlede is, is deel van die pakket. Hoe sal haar aantreklike nuwe buurman daaroor voel?

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 17,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 6 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Verby omdraai

Marike Nortjé het al gehoor van mans wat vroue met hul oë uittrek. Dis nie wat Benjamin Wennick doen nie. Hy skil haar af met sy oë. En wanneer hy daarmee klaar is, gaan hy waarskynlik haar vel oor die naaste doringbos oopspalk.

    Dis egter nie net Benjamin wat antagonisties teenoor haar optree nie. Sy is self nie alte positief wat die teenoorgestelde geslag aanbetref nie. Sy voel nog steeds die spreekwoordelike brand van haar eks-verloofde se skoensool op haar spreekwoordelike sitvlak en sy is glad nie van plan om so gou dáárvan te vergeet nie. Nogtans, die donker man met die donker oë laat haar beslis nie koud nie en toe omstandighede haar en Benjamin saamgooi en sy vir hul albei se lewens vrees, weet sy dat haar eie hart ook maar nie te vertroue is nie.

http://chanettepaul.wordpress.com/2012/01/06/oor-die-daveltjies-en-gyse-op-rsg/

Fleur speel in 1938 af toe wynoorskotte die wynboere sleg geknou het.

Romuli se opstal is vars en wit, die gewels blinkskoon in die laatmiddaglig. Die ruitjiesvensters glimmer en in die eikebome fluister ’n ligte bries.

Pieter-Jan help haar uit die kapkar en sy is net op pad met die trappies na die voordeur toe Annabella uitkom.

“Fleur! Hoe bly is ek nie jy het toe tog gekom nie.” Haar lippe is sag teen Fleur se wang. “Maar kom binne. Jy sal die meeste mense ken, maar ek wil jou graag voorstel aan Christiaan. Jy onthou hom seker nie meer nie?” Annabella haak by haar in en stuur haar deur die groot dubbeldeur wat verwelkomend oopstaan.

“Vaagweg,” jok Fleur en haar hart klop ineens onverklaarbaar in haar keel.

In die ruim voorkamer is daar al ’n paar mense wat in groepies rondstaan en met ’n glasie sjerrie in die hand gesels en lag, maar niemand wat die vertrek binnestap, kan anders as om heel eerste die blonde reus raak te sien waar hy by Stefan staan nie, sy neus in ’n glas wyn. Sy sien hoe hy proe, die wyn rondrol in sy mond en dan knik en glimlag. Die volgende oomblik draai sy kop in hul rigting en asof hy haar oë op hom gevoel het, sluit sy saffierblou blik met hare. Fleur kom skaars agter sy het vasgesteek. Dis asof die aarde ’n stonde gaan stilstaan het, asof daar ’n elektriese stroom oor die vertrek heen skiet met haar en Christiaan as die begin en die eindpunt daarvan. Christiaan se glimlag het verstar, sy hand met die wynglas bly doodstil in die lug hang.

“Fleur?” Annabella se sagte stem ruk Fleur uit haar eie verstarring en sy hoor ineens weer die gezoem van gesprekke om haar. Mense beweeg weer en die grammofoon speel weer Vivaldi se Lente uit die Vier seisoene.

“Ekskuus,” mompel Fleur, laat sak haar oë en laat toe dat Annabella haar nader lei. Eers toe hulle by die wyntafel kom, kyk Fleur weer op, glimlag bewerig vir Stefan. “Dag, oom Stefan,” groet sy in ’n dwaal.

“Dag, Fleurtjie. Ek is bly jy kon kom,” glimlag Stefan, buk en soen haar ook op die wang. Hy beduie met sy violishand na Christiaan. “Ontmoet my swaer, Christiaan Davel, pas terug uit Bordeaux.”

Fleur staal haar en draai na die blonde reus, kyk op en op en op.

“Christiaan, dis nou Fleur Malherbe van Le Fleur hier langsaan,” hoor sy Stefan se stem terwyl sy verdrink in die verskriklike blou van Christiaan se oë.

“Fleur.” Sy sien hoe sy mooi mond om haar naam vou. Besef dan hy het sy hand na haar uitgesteek, lig haar eie in ’n dwaal, voel hoe sy vingers warm en droog oor hare sluit. “Aangename kennis, Fleur Malherbe van Le Fleur.” Sy stem is diep en effens spottend.

Fleur sluk. “Aangenaam,” prewel sy hees. Die voorkamer duisel om haar. Binne-in haar voel sy soos ’n kompas wat alle kalibrering verloor, voel hoe die naald wat Noord soek, verward rondskommel. Haar hand is steeds verdwerg in syne, besef sy en trek dit haastig uit sy greep. “Welkom terug in Suid-Afrika,” kry sy dit steeds heserig uit.

“Dankie.” Hy knik sonder om oogkontak met haar te verloor.

“Christiaan, kry tog vir Fleur ’n glasie sjerrie, asseblief? Stefan, ek sien daar het ’n motor aangekom en nog een is op pad in die laning, kom help my met die verwelkoming van die gaste, asseblief?” Annabella se stem kom van ver af, maar registreer darem by Fleur. “Verskoon tog, Fleur?”

“Droog, mediumdroog, of soet?”

Fleur kyk Christiaan verward aan.

“Die sjerrie. Droog, mediumdroog, of soet?” herhaal hy en ’n klein kepie in sy wang laat haar vermoed hy lag haar uit.

Haar wange raak warm. “Droog, asseblief?”

Sy wenkbroue wip verras op en uiteindelik kry sy dit reg om weg te kyk.

“Droog sal dit wees,” hoor sy hom sê. Sy gaan staan voor die venster en kyk uit na die grasperk met die vrolike beddings rondom. Onder ’n prieel, gestut deur witgekalkte pilare, staan ’n lang houttafel en twaalf of meer stoele. Fleur kan haar net indink hoe lekker ’n groot familie daar sal kan sit en kuier. Teen die muur aan die ander kant van die prieel prut water uit die bek van ’n leeu en plons in ’n langwerpige lelieoortrekte visvywer.

Sy maak die vuil bekers bymekaar en sit dit op ‘n skinkbord. Enigiets om haar besig te hou, want sy is nie lus vir ‘n oppervlakkige geklets nie. Ná wat nou net gebeur het, is sy nie in staat tot veel meer as hierdie huishoudelike takie nie. Die vlugtige en onbeplande omhelsing bly in haar gedagte. Haar lyf tintel, haar bloed bruis deur haar are. Hoe kan ‘n vreemdeling se aanraking so ‘n effek op haar hê? Dis ongehoord. En hy tree hy op asof niks uitsonderliks gebeur het nie.

“Het jy dit gereël, René?”

Gesteurd kyk sy na hom. Sy wil nie nou praat nie, sy moet haar uit die verknorsing dink. “Ek en Elsie.”

“Dis die eerste keer wat ek hoor van ‘n pamperlangpartytjie. Wys jou net hoe het dinge verander.” Hy skud sy kop. “Die sjokoladekoek is heerlik. Wie het dit gebak?”

“Elsie. Sy is ‘n baasbakster.” Sy kyk hoe hy ‘n titseltjie versiersuiker van sy lippe aflek. Sy mond is ferm, en erg sensueel. Sy wonder hoe dit teen hare sal voel. Of dit hard sal wees wanneer hy haar oorgawe vra en sag wanneer sy toegeeflik raak. Warm rillings trek deur haar lyf by dié gedagte.

“En jy?”

“Wat?” Sy lig haar oë met moeite. Haar kop is dom en dit irriteer haar geweldig.

“Is jy ook ‘n baasbakster?”

“Nee, ek kan kosmaak, maar dis waar dit eindig. Gelukkig het ek ander talente.”

“Dit kan ek sien.”

Daar is iets in die manier waarop hy dit sê, terwyl sy blik berekend oor haar gaan, en die uitdagende glimlag wat om sy mondhoeke speel, wat haar terselfdertyd kriewelrig en kwaad maak, en haar laaste woorde laat berou. Dis iets wat jy vir ‘n vriend sê, nie vir ‘n volslae vreemdeling nie. “Wat bedoel jy?”

“Net dat jy heel tuis in die fabriek lyk.” Hy sê dit argeloos, asof daar nie sprake van enige bybedoeling is nie.

“O.” Sy weet nie wat anders om te sê nie. Sy kan hom aanvat oor sy opmerking, maar ook ‘n gek van haarself maak. Een maal per dag is genoeg. En sy beter nou bykom. Sy tel die skinkbord op en kyk veelseggend na die bekers op die tafel. “Magriet se koffie word koud.”

Hy sit sy leë bordjie neer. “Ek sal later ander skink. Kan ek jou help?”

“Nee, dis nie nodig nie,” stribbel sy vinnig teë.

Maar daar is geen keer aan hom nie want hy vat die skinkbord by haar. “Ek weet, maar ek help nogtans.”

Sy gee hom ‘n ontevrede kyk. Dit lyk sowaar asof hy nou gesellig met haar wil verkeer, en dit terwyl sy gehoop het hy gee nou pad. ‘n Tandartsafspraak sal haar meer opgewonde maak. Sy voel nie gemaklik oor die nuwe wending nie. Ook  nie met die man nie. Dis dalk te gou om te praat, maar Elsie slaan die spyker op die kop, hy is nie manipuleerbaar nie. Sy beter ligloop vir hom, veral as sy ‘n loskopdolla in sy teenwoordigheid word soos dit pas vir haar gevoel het.

Fleur – Chanette Paul

Sy’t die wynplaas – afgetakel en op sy knieë – en hy’t die kennis. En die enigste uitweg om die plaas te red is deur te trou. Al is dit liefdeloos.

Dis wat erfgename doen, glo Fleur. En ná vyf jaar op ’n wynplaas in Frankryk, is dit die enigste manier hoe Christiaan ’n wynplaas kan bekom. Al het hy iemand anders lief.

Dis bloot ’n sakevennootskap. ’n Kontrak. ’n Ooreenkoms op Fleur se voorwaardes.

Net, Christiaan het nie tred gehou met sy romantiese Davel-familie nie. So ver soos hulle gaan groet, wag die wittebroodkamers. Die een na die ander. En iets moet meegee. Blom. Hul lywe? Liefde? Maar daar’s Fleur se voorwaardes. En boonop Christiaan se eed.

Nog ‘n wonderlike boek vir die eerste maand van die Nuwe Jaar!

Aanloklike proposisie
Susan Olivier

René sal enigiets doen om hul familiebesigheid uit vreemde hande te hou. Sy sal selfs die nuwe eienaar se proposisie oorweeg: dat sy sy minnares word…  Hy is immers onweerstaanbaar, hoe kwaad hy haar ook al maak.

Papierpop – Marietjie Welgens

Tien jaar gelede was Nicolaas die liefde van Shauna se lewe. Toe het sy gevlug van sy oordele en die vernedering. Maar noudat hy terug is in haar lewe, sal sy haar op hom wreek.

Maryn was al ’n paar keer saam met haar ma by vendusies, maar dis die eerste keer dat sy self bie. Sy kom egter gou agter hoe dinge werk en palm vir haar die meeste van die goed wat sy geoormerk het in. Die geelhouttafel gaan moeiliker. Êrens is daar ’n man wat teen haar bie. Sy hoor sy stem, diep en resonerend, en sy sien die vinger wat opgaan in dieselfde ry as wat sy sit, maar sy kan nie verby die vrou met die groot hoed sien hoe hy lyk nie. Net die kroontjie van sy swart kop steek uit.

Sy bie weer en weer gaan sy hand op. Maryn byt haar onderlip vas. As sy nog genoeg wil oorhou vir die ledekant…

Sy verhoog die bod. Basta, sy het vir haar ’n perk gestel, maar dis darem nie asof sy pennieloos hier sal uitstap net omdat sy weet wat sy wil hê en bereid is om meer te betaal as wat sy gereken het nie.

Toe die bod uiteindelik wel op haar toegeslaan word, kos die tafeltjie haar feitlik twee keer meer as wat sy gereken het. Tot haar misnoeë gebeur presies dieselfde met die kombuiskas. As die ellendige man tog net nie nou boonop die koperledekant wil hê nie, kners sy heimlik op haar tande, maar toe die afslaer begin, is die onbekende man se hand eerste in die lug.

Maryn wag totdat hy ’n paar ander bieërs afgeskud het voor sy tot die bod toetree, en sommer met ’n groot sprong.

Die afslaer kyk onseker na haar, maar sy knik net kalmpies. Uit die hoek van haar oog hou sy die vreemdeling se hand dop om te sien of dit weer opgaan, maar dis nie sy hand wat sy sien nie. Hy leun vorentoe terwyl sy oë oor die mense in hul ry gaan. Sy draai haar kop, lig haar ken en kyk in sy oë met wat sy hoop ’n vreeslose uitdrukking op haar gesig is. Iets maak kadoemp reg in die middel van haar maag toe hul oë sluit. Nog nooit het sy sulke oë gesien nie. Die kleur van kerslelies in volle blom. En die kleur is selfs nog opvallender omdat sy oë na haar loer uit nessies van roetswart wimpers onder roetswart wenkbroue onder ’n roetswart kuif.

“Vir die eerste maal …” ruk die afslaer se stem haar terug na die werklikheid. Word die bod op haar toegeslaan, of het die man met die oë ’n teken gegee wat sy nie raakgesien het nie? “Vir die tweede maal …”

Die man met die kerslelie-oë lig sy hand en kyk dan eers van haar af weg. ’n Oomblik vrees sy hy gaan die prys die hemele in stuur, maar hy bie net ’n paar sjielings meer. En kyk haar dan met ’n skewe glimlag aan, verby die ses of so mense tussen hulle ingeryg op die kerksaal se stoele.

Maryn knik toe die afslaer na haar loer en steek haar vinger op om ’n pond te beduie. Die afslaer se wenkbroue skiet die lug in.

Mense begin opgewonde murmel.

“Bergendal … daardie spoglemoenplaas … mos een van die ryk Davels se dogters …” hoor sy flardes van ’n vrou wat nader aan die bie-man sit se fluistergesprek en Maryn val amper op haar rug.

Ryk Davels! Dis vir haar ’n nuutjie. Maryn hou egter die man se hand soos ’n valk dop, oorbewus daarvan dat hy vir haar kyk, maar nie van plan om weer in sy oë te kyk nie. Die hand roer, maar bly op sy skoot.

“Vir die eerste maal … die tweede maal … en vir die derde en laaste maal. Bod toegeslaan op juffrou Davel. Dankie, dames en here, dis dan al vir vandag.” Die afslaer se stem vervaag in die gebabbel wat om haar losbars.

Maryn steur haar nie aan die mense nie. Groet hier en daar waar sy ’n bekende gesig sien, maar baan vir haar ’n paadjie oop na waar sy moet opdok en haar goedere se laaiwerk moet reël.

Sy is besig om toesig te hou oor die laai van die bed toe hy uit die bloute langs haar staan. En oor haar toring. Hy vou sy arms, sy oë op die bed.

“Dit was ’n goeie koop.” Sy stem is nog dieper as wat dit voorheen geklink het. Ryk en resonant. Dan eers kyk hy af na haar en steek sy hand uit. “Corneille von Wildenstein, maar noem my gerus Niel.”

Maryn huiwer, maar vertrou dan tog haar hand aan hom toe. “U het my vandag baie meer uit die sak gejaag as wat ek beplan het, meneer Von Wildenstein.” Sy probeer koel klink, maar haar ore suis en sy weet nie of sy dit regkry nie. “Maryn Davel.”

Niel von Wildenstein glimlag. Dis iets wat hy eintlik nie in die openbaar behoort te doen nie, dink Maryn verward en voel ineens onvas op haar bene. Daardie glimlag het ’n heeltemal te verwoestende aanslag op ’n mens se sinne.

“Ek is jammer jy voel so. Ek het nou weer gereken jy het ’n baie regverdige prys betaal. Buiten die bed. Dit was ’n winskoop. Maar ek gun jou dit.” Hy glimlag weer en leun nader. “Ons gaan dit immers vir baie jare lank nog saam gebruik,” sê hy sag en daarmee draai hy luiters om en stap weg.

Chanette Paul praat vanaand (Woensdag, 14 Desember) so net na nege met Annemarie van der Walt op Radio Laeveld se program Kaleidoskoop oor haar boeke en dinge.

Volgens die webblad http://www.radiolaeveld.co.za/ kan mens meeluister.

Opsies by: http://radiolaeveld.ndstream.net/

Wat beplan jy vir die dag?”

“Met die kinders … seker nie veel nie. Hoekom wil jy weet?”

“Dan is ete vanaand seker ook buite die kwessie?”

Dié keer neem dit langer as die vorige twee kere om nee te sê. “Ek’s jammer, maar ek het niemand om na hulle om te sien nie.”

Johnny draai in haar arms om, sit sy armpies om haar nek en probeer soos ’n apie teen haar skouer uitklim. Eers hoor sy ’n burp-geluid, toe  voel sy die warm vloeistof in haar nek. “Oe!” roep sy uit. Sy hou hom dadelik weg van haar lyf, maar die skade is klaar gedoen. Sy wil vies word, maar met Evan wat haar soos ’n valk dophou, beteuel sy haar misnoeë.

“Johnny behoort nie meer sulke melkwinde op te breek nie. Jy moet maar eerder ’n spoegdoek byderhand hou,” gee hy ongevraag raad.

Haar tone  krul byna om soos sy gril vir die gemors in haar nek, maar Evan se opmerking is dalk belangrik. “Wat is ’n spoegdoek?”

Dit lyk asof ’n veer Evan kan omslaan.  “Dis ’n doek wat jy oor jou skouer gooi om jou klere in sulke gevalle te beskerm.” Sy frons verdiep. “Weet jy dit regtig nie?”

“Nee, ek het nog nooit gesien dat Mercia ’n weggooidoek oor haar skouer dra nie.”

Sy kan eerlikwaar nie verstaan hoekom hy dink dis snaaks nie, maar sy gaan nie langer staan en kyk hoe sy hom met haar onkunde vermaak nie. “Jy moet my nou verskoon, asseblief.” Ongeskik begin sy die deur in sy gesig toestoot.

Hy hou dadelik op lag. “Wag, ek’s jammer ek het gelag. Alle vrouens gebruik seker nie ’n spoegdoek nie. Solank jou babaoppasser een gebruik, is die saak reg.”

Sy wil nie na verskonings luister nie. “Totsiens, meneer De Vos,” sê sy kil en die deur klik hard en duidelik toe. Sy draai die sleutel met mening in die slot.

“Daai man, Johnny, sal my nog teen die mure uitdryf. Wat soek hy in elk geval dié tyd van die oggend op iemand se drumpel?”

Johnny ignoreer haar tirade en probeer ’n string van haar hare vasgryp. Toe hy dit in die hande kry, gaan dit werktuiglik na sy mond. Ná ’n paar pynlike oomblikke is haar hare vry, maar nie haar gedagtes nie.

Sy bedoel wat sy sê. Evan is nié goed vir haar gesondheid nie. Nie as vennoot of as buurman nie. Sy onthou dat sy hom nog vir die babastoeltjies en sy tyd moet vergoed, maar besluit summier dat Surita maar ’n faktuur uit hom kan kry. Sy sal net ’n tjek uitskryf.

Ten spyte van haar voorneme om Evan totaal uit haar gedagtes te kry, betrap sy haar dat sy deur die loop van die dag twee keer deur die noordekant se venster uitkyk. Sy motor staan in die oprit, maar daar is geen teken van hom nie. Laatmiddag sit sy Johnny in sy loopring en skep vir Chantelle ’n bak roomys in. Dan gaan sit sy met die kinders op die balkon waar sy oor die muur tot op sy huis se balkonne kan sien. As dit nie vir die blinders was nie, dalk tot binne-in sy huis. Sy weet dit grens aan die absurde, maar sy het ’n vreemde begeerte om te weet wat hy doen. En as sy heeltemal eerlik is, wil sy bitter graag weet of hy iemand by sy huis onthaal.

“Tygervallei?” vra sy. Voordat hy kan antwoord, swiep die Porsche soos ’n swaeltjie verby die kafee wat hy in gedagte gehad het en glip die hoofstroom van die verkeer binne met ’n skaars merkbare vermindering in snelheid. Simon sukkel sy sitplekgordel vas.

“Dis seker maar stil by jou noudat jou suster en haar dogtertjie weg is,” gesels Elizabeth.

“Lekker rustig, ja,” sê Simon en trap ’n rempedaal wat nie bestaan nie, want hulle is agter ’n vragmotor en die bakwerk kom heeltemal te vinnig nader. Elizabeth mompel vererg. Met ’n terloopse blik in die truspieël glip sy regs deur ’n gaping wat Simon misgekyk het en swenk terug in die linkerbaan voordat hy sy asem terugkry.

“Is jy altyd so haastig?” vra hy ergerlik.

“Dis ’n Porsche, nie ’n kruiwa nie,” grinnik sy en kyk sydelings na hom. “Of maak spoed jou senuagtig?”

“Nie as ek self agter die stuur is nie.”

Sy lag en versnel. “Dit lyk my dis alle mans se kwaal. Jy hoef jou nie te bekommer nie. My pa het my leer bestuur en om hom tevrede te stel was nie maklik nie.”

“Werklik,” sê Simon.

Haar swart hare wapper soos ’n vertoiingde seerowersvlag in die wind wat by die oop venster inkom. Sy sisfluit ’n deuntjie sonder wysie deur haar tande. Sy lyk nie ’n dag ouer as sestien nie.

Hy probeer regverdig wees. Dit lyk asof sy weet wat sy doen, al doen sy dit te vinnig.

Sy tik-tik met haar voet op die rem, en ’n blink buisie rol onder sy sitplek uit. “My lipstiffie,” sê sy verras. “Ek het gewonder wat daarvan geword het. Kan jy dit bykom?”

Hy kry die lipstif raakgevat en wil dit voor in die paneelkissie bêre. Sy neem dit egter ongeërg uit sy hand, draai die truspieëltjie met ’n geoefende gebaar heeltemal na haar kant toe, leun vorentoe, maak haar mond oop en kleur haar lippe met drie behendige hale in. Bloedrooi.

Hy het geen idee hoekom dit so eroties is nie. Sy maagspiere verstyf asof hy ’n vuishou verwag.

Soos ’n vlermuis uit ’n solder blits sy die afrit na die winkelsentrum af en parkeer vlak voor ’n ingang met die lipstiffie steeds tussen haar vingers. “Wat ’n geluk, ons hoef nie eens ver te stap nie,” straal sy.

Simon sit versteen. Sy wip uit en maak sy deur oop.

“Ek sal regkom, dankie,” kners hy.

“O. Waarheen eerste?” vra Elizabeth vrolik.

“Eintlik,” sê Simon strak, “wou ek net melk en ’n koerant gehad het.”

“Maar dan kon ons mos sommer by die kafee gestop het,” frons Elizabeth verbaas.

Vier weke hiervan? dink Simon. Te duiwel daarmee. As sy haar verbeel sy gaan hom in ’n hartstilstand in bestuur elke keer wat hy uit die huis wil kom, wag daar ’n verrassing op haar.

Maryn wou glo sy is Neil von Wildenstein se droomvrou. Nou weet sy – haar pa se lemoenplaas is wat hy eintlik wil hê. Lemoenblomolie is volop op Bergendal, en dís wat Niel broodnodig het vir sy laventelprodukte.

Die nuwe vennoot verskyn binnekort by Lapa as deel van die Romanzareeks:

Milan verseg om haar aandeel in die maatskappy te verkoop aan Evan, wat sy glad nie ken nie. Sy verdink hom buitendien van knoeiery. Maar sy vind die arrogante vent onweerstaanbaar …

Alex verduidelik. Saam sit hulle vir die volgende twee uur en werk die besonderhede uit. Sy ignoreer sy verontwaardigde uitdrukking en sleep ’n stoel nader om langs hom agter sy lessenaar te sit. ’n Paar keer kan sy haarself nie help nie en flankeer selfs skaamteloos met hom, wat verdere kyke en moedelose sugte by Regardt ontketen. Die res van die twee uur praat hulle soos gelykes en sien Alex die kant van hom waarvan Sollie haar vertel het.

Sy kan verstaan dat hy op so ’n jong ouderdom die uitvoerende direkteur van ’n internasionale firma is en soveel respek afdwing. Daar is oomblikke waarin eerlike intelligensie in sy oë deurskyn. Alex wil haar verbeel dat wanneer sy met ’n uitsonderlike slim voorstel vorendag kom, sy waardering in sy oë sien. Die onverwagte glans in sy oë verdwyn egter telkens vinnig, maar nie voor dit ’n warm gevoel in haar siel laat nie.

“Ek dink steeds jou span sal ’n onnodige uitgawe wees.”

Alex rol haar oë dramaties. “As die fondasies nie al gelê was nie, het ek jou nou werklik oor die kop geslaan en daar gaan begrawe. Hoeveel keer moet ek nog vir jou verduidelik dat hierdie ouens die beste is vir hierdie taak?”

“Totdat ek oortuig is.”

“Ek het ’n vermoede dat jy al klaar oortuig is, maar my net hard wil laat werk vir hierdie vergunning.” Sy leun suggestief nader aan hom en  vernou haar oë. “Jy dink ek’s oulik en interessant. Jy wil net hê ek moet aanhou praat sodat jy na my sexy stem kan luister.”

Regardt byt hard op sy tande en Alex wonder of dit is om sy glimlag of moorddadige gedagtes te onderdruk. Nietemin, sy frustrasie gee haar oneindige plesier en sy begin die planne met ’n groot glimlag op haar gesig oprol. Die draak kan maar langs haar sit en brul en blaas, sy sal die wiele aan die rol moet sit as sy die span hier wil kry en ook met Sollie reëlings wil tref. Sy tel die planne en haar skootrekenaar op en stap na haar lessenaar om dit daar neer te sit voor sy haar handsak optel.

“Waarheen dink jy gaan jy?” Regardt staan op.

Die man het regtig ’n oorvloed ongeduld, dink Alex en wonder hoekom hy nou weer vies is. “Om reëlings te begin tref.”

“Ek het nog nie jou plan goedgekeur nie.”

“Maar ek weet jy sal.” Sy lig haar een skouer om te wys dat dit vanselfsprekend is en draai na die deur.

Voor sy twee tree na die oop kantoordeur gegee het, het Regardt se lang, sterk bene hom tot reg voor haar gedra. Hy staan ’n enkele tree van haar af, so naby dat sy naskeermiddel weer haar neus kielie en sy dit diep intrek. “Jy ruik regtig lekker.”

“Wat?” Hy lyk onverhoeds.

“Sandelhout, nè? Elke keer wat jy so naby my staan en ek ruik jou aftershave, dink ek aan my houthut in die Stille Oseaan, die skemerkelkies en …” sy sug verlangend, “daai romantiese sonsondergange.”

Alex is so meegevoer deur haar verbeeldingstog dat sy die verandering in Regardt se oë sien, maar nie registreer nie. Sy staan ’n fraksie nader aan die man wat so lekker ruik en speel ingedagte met sy hempsknoop wat sy borskas vir die oog bedek. Ag, hoe wens sy tog nie nou dat sy terug is op haar houthut se stoep met ’n koue drankie en ’n goeie boek nie. Sy verloor haarself so in haar wensdenkery dat sy ruk van die skrik toe Regardt se sterk hand oor hare vou en hy dit styf teen sy bors druk. Eers staar sy verbaas na sy manlike hand wat hare omvou en toe probeer sy die vlinders in haar maag kalmeer.

Regardt se hart klop sterk onder haar hand en voor sy haarself kan keer, maak Alex haar hand oop en lê haar palm teen sy bors, net om te voel hoe sy hart vinniger begin klop. Sy sluk swaar om haar hartklop onder beheer te bring en haar oë dwaal stadig boontoe tot dit daardie soenbare lippe bereik. Sy lippe beweeg effe weg van mekaar en Alex kyk vinnig op om te sien wat die temperatuur in sy oë is, maar is glad nie gereed vir die ligblou hitte wat daar brand nie. Voor sy besef in watse penarie sy haarself nou met haar flankeerdery beland het, vernou Regardt se oë en beweeg sy ander hand blitsvinnig na die agterkant van haar kop om haar in sy omhelsing te vang. Met haar een hand styf teen sy bors en sy hand agter haar kop, het Alex nêrens om heen te beweeg toe sy kop vinnig sak totdat sy lippe enkele millimeter van hare is nie.

Hy wag net een hartklop voor hy sy kop verder laat sak en kragtig haar lippe opeis. Die wêreld om Alex ontplof. Sy kan sweer haar hart het gaan staan en besef dat daar nie ’n enkele sel in haar wese is wat hierteen wil weg nie. Die oomblik wat sy haar lippe gewillig oopmaak, verander die soen in iets wat Alex tot in die kern van haar siel raak. Regardt se lippe wat ’n oomblik terug met woede haar ’n les wou leer, liefkoos haar mond nou sagkens in ’n intieme soen wat Alex oortuig dat dit ’n hele digbundel kan inspireer.

Haar ma-hulle se houthuis staan hoog en suiwer op sy pale bokant die fynbos en wit duinesand. Werklik ’n juweel wat die twee hier staangemaak het. En ’n voorreg dat sy en die kinders dit na willekeur kan gebruik.

O hel, sy moes darem seker eers haar ouers gebel het. Maar sy weet hulle is noordwaarts op soek na die laaste lenteblomme, hulle sal nie hierdie naweek hier uitkom nie. En ander mense laat hulle baie selde hier toe, behalwe hier en daar ’n afvlerkvoël wat ’n ruspunt soek.

Is dit wat sy geword het – ’n afvlerkvoël wat ’n rusplek soek? Sy, dinamiese Vivien van Zyl wat vir haar ’n skitterende nuwe lewe op die wrakstukke van haar huwelik kon bou? Vivien wat veertig nie weer sal sien nie, maar manne die helfte van haar ouderdom gedaan kan dans? Die Vivien wat mense aanraai om elke dag met mening te gryp en die heel beste daaruit uit te wurg as dit moet?

Toe sy uitklim, slaan die seelug koud teen haar lyf. Sy vou haar ligte trui stywer om haar lyf, voel hoe skraal sy is en glimlag by haarself. Sy is klaar gedans na ’n man se pype, klaar opgetel agter die seuns, klaar tweede viool gespeel. Dis net reg dat sy haarself ’n slag eerste stel. En dit behels onder andere dat sy met haar lyf kan maak nes sy lekkerkry; dit vet voer of uithonger, nes sy voel.

Hierdie paar dae is ek-tyd vir haar, en basta met die res. Sy sal ’n bietjie wegkruip, in die son lê en haar boeke lees en haar spoke uit die verlede finaal begrawe. En Maandag dinge van voor af aanpak.

Sy het reeds haar tas in haar kamer gesit en stap deur die woonvertrek om die los goed te gaan haal, toe sy onraad bemerk. In die middel van die koel blou en wit vertrek steek sy vas en kyk onrustig rondom haar. Die kussing met skulpmotiewe op die een gemakstoel is ingeduik, die koffietafel staan baie effens skuins. Klein dingetjies, maar nie dingetjies wat haar ma se skerp oë sou ontgaan nie. Waar Veronica is, staan dinge regop en haaks, dit verval nie in onnodige gemak nie.

Toe sy afkyk, staan die hoendervleis knoppiesrig op haar voorarms. Oor moordstories dood sy, maar in werklikheid is sy so bang dat sy kan bars. Sy sal moet agterkom wat hier aangaan  en vinnig ook. Terugry kan sy wragtig nie nou nie. En vir ’n gastehuis sien sy sowaar nie kans terwyl haar ouers se huis hier vir haar regstaan nie.

Haastig stap sy uit op die dek en kyk oor die relings na onder waar haar motor staan en afkoel ná die harde rit. En daar is dit – wielspore in die sand, gedeeltelik uitgewis deur dié van haar eie kar. Maar duidelik dié van iemand anders se voertuig wat by die erf ingery en weer uitgery het.

Ag Vader, hoekom tog nou net mooi hierdie naweek? Die een keer in haar lewe dat sy behoefte het aan alleenwees? Normaalweg sou ’n huismaat vir haar geen probleem gewees het nie, sy dink soms sy is nog steeds aan die inhaal ná die eensame tyd saam met Wilhelm op die plaas. Van gesels kry sy nie maklik genoeg nie. Maar nie hierdie naweek nie. Hierdie naweek is bedoel vir bestekopname, hergroepering.

Sy vlieg om en drafstap deur die huis. En daar is dit, in die seuns se kamer wat nog kompleet daar staan soos in hul seuntjiedae met sportheldduvets en vakansiefoto’s teen die muur. ’n Netjiese naweektassie, ordelik staangemaak langs die bed. Op die bedkassie ’n leesbril en ’n dik Afrikaanse roman, van die soort wat sy gelees het toe sy ’n taalonderwyser was en waarvoor sy nou te lui geword het.

Sy bekyk die bril noukeurig sonder om daaraan te raak. Man of vrou? Moeilik om te besluit, die smal goue raam kan vir enigiets gaan. Maar dalk manlik. Versigtig lig sy die boek se buiteblad, loer vir ’n naam voorin. Maar dis ’n biblioteekboek, soos sy in die eerste plek aan die plakker op die rugkant moet agtergekom het.

’n Oomblik oorweeg sy dit om in die koffer te loer, besluit dan daarteen. In die hangkas kan sy darem kyk sonder om te erg deur haar gewete aangekla te word. Maar daar is niks behalwe ’n vergete T-hemp van loskop-Ben en ’n papperige rugbybal nie.

Wel, haar ma-hulle sal nie enige skobbejak hier toelaat nie. Hulle sal maar die beste van die saak moet maak. Die huis is ruim en die strand so wyd soos die Heer se genade, hulle sal wel uit mekaar se pad kan bly.

Toe sy haar foon uit haar handsak grawe, is daar reeds twee ergerlike SMS’e van Ben en een besorgde boodskap van Wim. Die een wil natuurlik weet waar sy is en wie nou die wasgoed gaan doen en wat sy dink hulle moet eet, terwyl die ander vra of sy oukei is.

Here, as sy hulle net nie so liefgehad het nie, dan was dit sekerlik makliker om hulle te laat gaan. Wel, vanaand is ’n goeie punt om te begin. Help julself, x by die c, SMS sy in die taal wat sy weet hulle verstaan.

Ja, sy was nog altyd ’n cool ma. Nie die kinders in verleentheid gestel met outydse aansprake en kritiek op hul musiek of taalgebruik of meisies nie. Sy kon aanpas, saamstap op die pad van grootword. Dis die minste wat sy kon doen, siende dat hulle pa eers wakker geskrik het toe dit al feitlik te laat was om veel impak op hul lewe te hê.

Maar nou probeer hy inhaal, en hy doen dit so effektief dat sy nou ook wat die seuns betref op die kantlyn staan. En kwalik neem kan sy hom nie regtig nie, daarvoor het sy hulle darem jare lank grotendeels vir haarself gehad.

Wel, die geheimsinnige huismaat het seker net gaan sigarette koop of so iets, of dalk gery tot by die beginpunt van die wandelpaadjies tussen die twee sandstrande en ’n ent gaan stap. Sy gaan haar nie moeg maak oor dié siel nie, seker hoeka een van haar ma se afvlerkvoëltjies wat moet kom aansterk hier.

Sy gaan stort lank en lekker, trek ’n sweetpak aan en maak haar op die bank tuis met ’n beker koffie, ’n lekker groot stuk nougat en haar boek. Die soetigheid en die kafeïen en die intrige laat stadigaan die knop op haar maag oplos, die bitter gevoel van alleenheid en twyfel wegsypel in die veraf geruis van die see en die wind wat met sagte vingers deur die fynbos vee.

Sodat sy gedisoriënteerd opkyk toe Herman Dreyer windverwaai en stomverbaas in die deur verskyn.

As jy in die omgewing is, moet dit nie misloop nie!!

Wanneer ek ‘n Romanza optel, weet ek die held en heldin gaan bymekaar uitkom en ek verwag daardie spanning tussen die twee. Asook die opwinding van op bladsy hoeveel hulle gaan soen. Maar in hierdie storie, het ek myself soms so verloor in die gebeure dat ek vrede gehad het of die 2 ooit na mekaar sal kyk, wat nog te sê soen. In die eerste deel van die storie, was ek min geinteresseerd in die verhouding tussen held en heldin. Ek wou weet wat Karlien se lot is. Hoe ernstig is Henning om sy dogter te leer ken en hoe ernstig is Riëtte om hom te keer. Riëtte se vyandigheid teenoor Henning is heeltemal gegrond en enige ma sou so agterdogtig gewees het teenoor ‘n pa wat skielik na 7 jaar sy kind wil leer ken. Die eerste 7 jaar van ‘n kind is die belangrikste en soms ook die moeilikste. Min enkellopende mense is bereid om iemand anders se kind groot te maak. Om dit te doen en dan in die situasie te wees waar iemand daardie kind wil wegvat, is vreesaanjaend. Gelukkig vir Henning, het Riëtte se familie so hard op haar gesteun, dat sy nie juis ‘n keuse gehad het om sy hulp te aanvaar toe haar ma heeltemal ineengestort het nie. En dis toe waar Madelie ‘n baie lekker liefdestoneel ingewerk het. En net daar raak ek meer geintereseerd in die twee se gevryery as oor Karlien en die ouma. Die liefdestoneel was so mooi en Henning het dit so netjies bederf, dat ek bly was Riëtte gooi hom kaalbas uit. Eintlik moes sy sommer sy jis ook nog geskop het. En van daar af het ek gelees met die afwagting van wanneer hulle weer in mekaar se arms gaan beland. Ek het tot oorweeg om vir Karlien oor te nooi vir ‘n naweek sodat die 2 aan die kafoefel kan raak. Voltooide sirkel was regtig ‘n lekker Romanza. Dit het my nooit verveel nie, dit het my nuuskierigheid die hele tyd geprikkel en ek kan die boek definitief aanbeveel.

“Moenie so raas nie, my woonstelmaats slaap al. Wat soek jy hier?” vra Elena in ’n harde fluisterstem.

“Wat soek die vent hier?” kners hy deur sy tande.

Elena kyk verslae na Alex. Haar emosies is in so ’n warboel. Sy wou die aand saam met Henk geniet, sy wou hê daar moet iewers net ’n flikkering wees al is dit dan nou nie ’n volbloed vonk nie. Maar nee, sy moes die gawe ou huis toe stuur net omdat sy die man hier voor haar, nie uit haar gedagtes kon kry nie.

“Ek … ons …” Sy trek haar asem diep in en vou haar arms voor haar. “Ons het gaan uiteet.”

“En?” Alex pers die woord deur stywe lippe. Sy oë … sy oë is donker, vol … Haar asem steek agter in haar keel vas. Vol begeerte. Dieselfde passie wat dreig om haar te oorweldig, lees sy in sy oë.

Elena draai haar rug op hom en stap in die woonstel in. Sy hoor hoe hy die deur toemaak en agter haar aankom. “Dit was lekker. Hy het my huis toe gebring en toe …”

“Ja, en toe?” Alex se mond is op ’n dun strepie getrek.

“Toe soen hy my.”

Alex trek sy asem hoorbaar in. “En?” byt hy uit.

Sy draai terug na hom en gooi haar arms in die lug. “En niks nie. Net mooi niks nie. Is dit wat jy wil hoor? Dat ek met ’n nice, aantreklike ou uit was en ek voel … net mooi niks vir hom nie. Hy het my gesoen …” Haar asem raak vir ’n oomblik weg as sy die skielike woede in Alex oë sien, “maar, dit … ek … voel niks nie. Ek wou … maar hy is … hy is nie jy nie. ” Haar stem breek op ’n snik.

En dan is sy hand in haar hare voordat hy homself kan keer en sy beweeg tot binne in die sirkel van sy arms voordat sy kan wonder daaroor. Dis so maklik, dink sy verwonderd en vou haar arms om sy lyf. Sy pas so maklik in op hierdie presiese plek van sy lyf.

MOEILIKE MAN – Linelle Venter

Romanza, November 2011

Op die bouterrein waar Alex as projekbestuurder instap, tref sy ’n besonder moeilike, besonder aantreklike man aan. Maar hy dink sy is bloot moedswillig en lastig. Haar verweer is om skaamteloos met hom te flankeer …

‘n Paar van die sprekers en gaste:

V.l.n.r: Karin Brynard (Plaasmoord), Alta Cloete, Marinda van Zyl (Wilhelmina Radebe kom tuis), Valiant Swart, Malene Breytenbach, Kristel Loots (Lemoenseisoen).